Jan Paweł II
«GLORIA ET SPLENDOR». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU CYPRIANOWI MICHAŁOWI IWENE TANSIEMU
Lagos, 22 marca 1998 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Chwała i blask współczesnej ewangelizacji Afryki jaśnieją szczególnie dzięki świętym, których Afryka dała Kościołowi w ostatnim czasie” (Posynodalna Adhortacja Apostolska Ecclesia in Africa, 33).
Za jedno z najcenniejszych darów, jakimi Afryka ubogaciła Lud Boży, należy uznać kapłana Cypriana Michała Iwene Tansiego, który wiernie realizując swoje powołanie i misję, głosił Jezusa Chrystusa zarówno pasterską gorliwością, jak i owocną pokorą życia kontemplacyjnego. Urodził się w 1903 roku w miejscowości Igboezunu niedaleko Aguleri, na terenie archidiecezji Onitsha, w rodzinie niechrześcijańskiej. Chrzest przyjął w 1912 roku. Odznaczał się szlachetnym charakterem, pracowitością, pobożnością, umiłowaniem modlitwy i nauki. Szczególną czcią otaczał Najświętszą Eucharystię. Po uzyskaniu kwalifikacji nauczycielskich z wielkim zaangażowaniem poświęcił się pracy pedagogicznej. W wieku dwudziestu lat został kierownikiem szkoły w Aguleri. Gdy jednak rozpoznał w sobie powołanie do kapłaństwa, odpowiedział na nie bez wahania i po pokonaniu wszystkich przeszkód wstąpił do seminarium duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął 19 grudnia 1937 roku.
Pełnił owocną posługę apostolską w różnych miejscach. Najpierw był wikariuszem w parafii Nnewi, a następnie proboszczem w Danukofii, Akpur i Aguleri. Wszędzie gorliwie głosił słowo Boże, zachęcając wszystkich do życia zgodnego z Ewangelią i nauką Kościoła. Szczególną troską otaczał przygotowanie do małżeństwa, duszpasterstwo rodzin oraz ochronę godności kobiety. Troszczył się o powołania kapłańskie i zakonne. Chętnie odwiedzał chorych, trędowatych i ubogich, a także zabiegał o rozwój kultury i poziomu życia swojego ludu. Znany z ducha miłości i pokuty, znosił liczne trudności dla dobra powierzonych sobie wspólnot, zawsze stawiając innych ponad sobą. Był człowiekiem głęboko związanym ze swoim narodem, a zarazem wiernym sługą Boga, całkowicie oddanym modlitwie i kontemplacji. Pośród pasterskiej pracy zrozumiał, że Pan wzywa go do opuszczenia ojczyzny i wszystkiego, co było mu bliskie. Za zgodą swojego biskupa w 1950 roku wstąpił do klasztoru Zakonu Cystersów Ściślejszej Obserwancji w hrabstwie Leicestershire w Anglii, żywiąc nadzieję, że życie monastyczne będzie mogło kiedyś zostać zaszczepione również w Afryce. W 1956 roku złożył śluby wieczyste. W pokorze i milczeniu pogłębiał swoją jedność z Bogiem, wyrzekał się samego siebie, praktykował posłuszeństwo i wiernie zachowywał regułę. Oderwany od pokus świata, podążał drogą wiary, nadziei i miłości wraz z Bogiem, którego wysławiał i któremu służył święcie oraz wiernie. Ozdobiony licznymi zasługami i otoczony opinią świętości, pobożnie zasnął w Panu 20 stycznia 1964 roku. Sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną rozpoczęto w 1986 roku w Kurii Archidiecezjalnej w Onitsha. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, 4 lipca 1995 roku ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane w stopniu heroicznym. Dnia 25 lipca następnego roku został w Naszej obecności ogłoszony Dekret o cudzie dokonanym w Onitshy w 1986 roku i przypisywanym jego wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się 22 marca 1998 roku w Nigerii podczas Naszej podróży apostolskiej do tego kraju.
Podczas tej apostolskiej wizyty w Nigerii, którą odbyliśmy w marcu 1998 roku, w czasie uroczystej Mszy Świętej, w obecności wielu Naszych Braci Biskupów, kapłanów i licznych wiernych, po wezwaniu pomocy Ducha Świętego, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Alberta Obiefuny, arcybiskupa Onitshy i przewodniczącego Konferencji Biskupów Katolickich Nigerii, a także wielu innych braci w biskupstwie, licznych wiernych oraz rodziny cysterskiej, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Cyprianowi Michałowi Iwene Tansiemu przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby można było obchodzić jego święto każdego roku dnia 20 stycznia, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby to, co tu zapisaliśmy, zachowało swoją moc zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Lagos, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 22 marca 1998 roku, w dwudziestym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
