Jan Paweł II
«IN VIA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU FAUSTYNOWI MÍGUEZOWI
Rzym, 25 października 1998 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Na drodze Twoich napomnień raduję się jak z wszelkiego bogactwa” (Ps 118 [119], 14).
Oświecony wiarą i rozpalony miłością Faustyn Míguez znajdował swoją radość w pełnieniu woli Bożej i w pracy na rzecz szerzenia Królestwa Bożego. Gorliwie poświęcał się wychowaniu dzieci i młodzieży według wskazań św. Józefa Kalasantego, troszczył się o dobro dusz, o ludzkie i chrześcijańskie podniesienie kobiet oraz o opiekę nad chorymi.
Czcigodny Sługa Boży urodził się dnia 24 marca 1831 roku w miejscowości Xamirás, należącej do gminy Acevedo del Río w diecezji Orense. Na chrzcie otrzymał imię Emanuel. Pragnąc życia konsekrowanego i poświęcenia się wychowaniu młodzieży, około dwudziestego roku życia wstąpił do Zakonu Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych i przyjął imię Faustyn od Wcielenia. W 1853 roku złożył śluby uroczyste, a w 1856 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Pierwszą posługę pełnił na Kubie, dokąd został wysłany wraz z kilkoma współbraćmi na prośbę św. Antoniego Marii Clareta. Był nauczycielem nauk przyrodniczych i zdobył szczególną wiedzę z zakresu zielarstwa, co okazało się bardzo przydatne w jego późniejszej działalności. Po powrocie do ojczyzny przebywał w różnych domach zakonnych, gdzie z wielką kompetencją i gorliwością nauczał. Z równym zaangażowaniem prowadził działalność apostolską oraz przygotowywał leki z ziół, zdobywając sobie szerokie uznanie i szacunek, ale także narażając się na nieporozumienia i cierpienia. Wrażliwy na ludzki ból starał się łagodzić choroby i cierpienia ciała. Mówił: „Taką samą miłością, jaką darzę cierpiącą ludzkość, darzę także naukę (…). Na wzór Boskiego Mistrza powinienem przede wszystkim troszczyć się o zbawienie dusz, lecz na ile mogę, powinienem także pomagać w przywracaniu zdrowia ciała”.
Podczas pobytu w domu zakonnym w Sanlúcar de Barrameda, za zgodą przełożonego generalnego i za aprobatą arcybiskupa Sewilli, założył Zgromadzenie Córek Bożej Pasterki Św. Józefa Kalasantego dla wychowania ubogich dziewcząt, przyszłych matek i żon. Temu dziełu poświęcił się roztropnie i odważnie, pokonując liczne trudności. Starannie formował siostry, zachęcając je do pracy i przygotowania się do owocnego apostolatu, do ducha ofiary oraz do niesienia pomocy potrzebującym nawet z narażeniem własnego życia. Uczył je, aby pomagały potrzebującym jedynie z miłości, kierując się wyłącznie chwałą Bożą oraz własnym zbawieniem i zbawieniem bliźnich. Opatrzność pocieszyła go, gdy zobaczył rozwój zgromadzenia w różnych regionach Hiszpanii i Ameryki Łacińskiej. Ostatnie lata życia spędził w domu zakonnym w Getafe, gdzie nadal służył bliźnim, szerzył światło Chrystusa i postępował drogą świętości. Wypełniał obowiązki kapłańskie i pozostał wierny charyzmatowi oraz regule swojego zakonu. Wytrwale, starannie i z duchową radością praktykował cnoty chrześcijańskie, podtrzymując jedność z Panem przez pobożne sprawowanie świętych misteriów, modlitwę, umartwienie, zachowywanie ślubów zakonnych oraz działalność apostolską. Cierpliwie znosił trudności i pogarszający się stan zdrowia. Bogaty w zasługi i otoczony opinią świętości, zasnął w Panu dnia 8 marca 1925 roku.
Sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną rozpoczęto w 1953 roku w Kurii Archidiecezjalnej w Madrycie. Dnia 21 grudnia 1992 roku ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Dnia 6 kwietnia 1997 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 25 października 1998 roku. Dzisiaj więc podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Flavio Roberto Carraro, biskupa Werony, Cláudio Hummesa, arcybiskupa São Paulo w Brazylii, Francisco José Péreza y Fernández-Golfína, biskupa Getafe, oraz Daniela Marka Buechleina, arcybiskupa Indianapolis, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Zefirynowi Agostiniemu, Antoniemu od św. Anny Galvão, Faustynowi Míguezowi oraz Teodorze Guérin przysługiwał tytuł błogosławionych i aby ich święta obchodzono każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Zefiryna Agostiniego dnia 24 września, Antoniego od św. Anny Galvão dnia 25 października, Faustyna Mígueza dnia 8 marca oraz Teodory Guérin dnia 3 października. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało podane niniejszym Listem, zachowało swoją moc i ważność teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 25 października 1998 roku, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
