Jan Paweł II
«SICUT PALMES». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ZEFIRYNOWI AGOSTINIEMU, ZAŁOŻYCIELOWI URSZULANEK CÓREK MARYI NIEPOKALANEJ
Rzym, 25 października 1998 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie, jeśli nie trwa w winnym krzewie, tak i wy, jeśli we Mnie trwać nie będziecie” (J 15, 4).
Życie kapłańskie i posługę duszpasterską Czcigodnego Sługi Bożego Zefiryna Agostiniego kształtowały głęboka więź z Panem, wierne posłuszeństwo Jego słowu, gorliwość apostolska oraz nieustanne dążenie do świętości. Pobudzany miłością całkowicie poświęcił się duchowemu dobru swojej wspólnoty parafialnej oraz zgromadzenia, które założył dla chrześcijańskiego wychowania uboższych dziewcząt. W ten sposób stał się wzorem dla powierzonej sobie owczarni (por. 1 P 5, 3).
Ten pokorny i gorliwy świadek Ewangelii był drugim synem Antonio Agostiniego, cenionego lekarza, oraz Angeli Adriany Frattini. Urodził się w Weronie dnia 24 września 1813 roku, a kilka dni później przez sakrament chrztu został włączony do Kościoła. W wieku sześciu miesięcy stracił ojca. Jego wychowaniem zajęli się wtedy troskliwa matka oraz dziadkowie ze strony ojca, którzy przez kilka lat wychowywali go w swoim domu w Terrossie, gdzie otrzymał również pierwsze wykształcenie. Następnie kontynuował naukę oraz formację chrześcijańską i ludzką w Weronie. Odczytawszy powołanie do kapłaństwa, został alumnem niższego seminarium diecezjalnego. Po przyjęciu święceń kapłańskich dnia 11 marca 1837 roku został wikariuszem w parafii Świętych Nazariusza i Celsusa, gdzie się urodził i gdzie odrodził się do życia nadprzyrodzonego przez chrzest. Szybko dał się poznać jako gorliwy pracownik winnicy Pańskiej. Kierował oratorium młodzieżowym oraz katechizacją dzieci i młodzieży, a równocześnie z zapałem głosił słowo Boże w wielu kościołach swojej diecezji. Biskup, który bardzo go cenił, powierzył mu także obowiązki w kurii diecezjalnej. W 1845 roku został proboszczem tej samej rozległej i ubogiej parafii Świętych Nazariusza i Celsusa, w której wcześniej pełnił posługę wikariusza, i kierował nią z wielką troską aż do śmierci. Mimo niezliczonych trudności nigdy nie tracił odwagi, lecz trwał mocno w wierze i całkowicie ufał Bożej Opatrzności. Stał się wszystkim dla wszystkich, aby przynajmniej niektórych pozyskać dla zbawienia (por. 1 Kor 9, 22), naśladując Dobrego Pasterza, który prowadzi swoją owczarnię na pastwiska życia wiecznego (por. J 10, 1nn).
Codzienną działalność tego Czcigodnego Sługi Bożego wypełniały z jednej strony katecheza i głoszenie kazań do różnych grup wiernych, sprawowanie liturgii i troska o kult Boży, posługa w sakramencie pokuty oraz kierownictwo duchowe, z drugiej zaś odwiedzanie chorych, duchowa opieka nad rodzinami i Stowarzyszeniem Matek Chrześcijańskich, a także chrześcijańskie wychowanie młodzieży. Sam był pierwszym wykonawcą tego, czego nauczał innych. Swoje życie duchowe obficie karmił sprawowaniem świętych misteriów, nabożeństwem eucharystycznym i maryjnym, wytrwałą modlitwą oraz działalnością apostolską, którą podejmował z wielką miłością i duchem ofiary. Wspierał stowarzyszenia katolików świeckich, ucząc ich członków postępowania drogą świętości. Szczególnie w czasie wojny i epidemii dzielił cierpienia swojego ludu. Dostrzegał również potrzeby swojej wspólnoty, zwłaszcza młodych dziewcząt przybywających do miasta z górskich i wiejskich okolic. Wymagały one szczególnej opieki duszpasterskiej. Otworzył dla nich oratorium i założył „Pobożny Związek Córek św. Anieli Merici”, ukazując im tę świętą jako wzór życia. Z tego dzieła wyrosło później Zgromadzenie Urszulanek Córek Maryi Niepokalanej, którym jego pobożny założyciel kierował, prowadząc je drogami Bożymi i oddając trosce o wychowanie dziewcząt. Choć był już w podeszłym wieku, obdarzony mocnym zdrowiem i niezłomną wolą, nadal pracował ze wszystkich sił, wiernie, radośnie i wytrwale wypełniając obowiązki chrześcijanina, kapłana i pasterza. Ozdobiony wszelkimi cnotami i jaśniejący świętością życia, został wezwany do Pana dnia 6 kwietnia 1896 roku przez Tego, który był jego światłem i podporą kapłaństwa.
Sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną rozpoczęto w Kurii Diecezjalnej w Weronie w 1965 roku. Dnia 22 stycznia 1991 roku ogłosiliśmy, że Czcigodny Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Następnie dnia 6 kwietnia 1998 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tego Czcigodnego Sługi Bożego, który wydarzył się kilka lat wcześniej.
Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 25 października 1998 roku. Tego właśnie dnia, podczas uroczystej celebracji Eucharystii i w obecności licznie zgromadzonego ludu Bożego oraz wielu Naszych Braci w biskupstwie, dane Nam było uroczyście wypowiedzieć następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Flavio Roberto Carraro, biskupa Werony, Cláudio Hummesa, arcybiskupa São Paulo w Brazylii, Francisco José Péreza y Fernández-Golfína, biskupa Getafe, oraz Daniela Marka Buechleina, arcybiskupa Indianapolis, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Zefirynowi Agostiniemu, Antoniemu od św. Anny Galvão, Faustynowi Míguezowi oraz Teodorze Guérin przysługiwał tytuł błogosławionych i aby ich święta obchodzono każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Zefiryna Agostiniego dnia 24 września, Antoniego od św. Anny Galvão dnia 25 października, Faustyna Mígueza dnia 8 marca oraz Teodory Guérin dnia 3 października. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po ogłoszeniu tej radosnej decyzji szczególną radość sprawiło Nam wezwanie nowego błogosławionego Zefiryna Agostiniego oraz ukazanie jego wyjątkowych zasług w życiu chrześcijańskim i kapłańskim. Nie wątpimy, że jego przykład pobudzi wielu wiernych do naśladowania go i że ten szczęśliwy dzień będzie przez długie lata promieniował nowym blaskiem.
Dlatego polecamy ogłosić niniejszy List, który poświadcza to wydarzenie i zachowa swoją moc na zawsze, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 25 października 1998 roku, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
