Jan Paweł II
«BONUM CERTAMEN». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUGOM BOŻYM WINCENTEMU OD ŚW. ALOJZEGO GONZAGI SOLER Y MUNÁRRIZ I 7 TOWARZYSZOM
Rzym, 07 marca 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który odda mi w owym dniu Pan, sprawiedliwy Sędzia” (2 Tm 4, 7-8).
Apostoł Paweł, poświęciwszy swoje życie głoszeniu Ewangelii pośród niebezpieczeństw, prześladowań i ucisków, u kresu ziemskiej wędrówki napisał te pełne nadziei słowa, jakby już z wyprzedzeniem kosztując nagrody obiecanej przez Chrystusa. Podobnie Czcigodni Słudzy Boży: Wincenty od św. Alojzego Gonzagi Soler y Munárriz, zakonnik Zakonu Augustianów Rekoletów, sześciu jego współbraci oraz ich towarzysz Emanuel Martín y Sierra, kapłan diecezjalny, oddając życie za wiarę, przeżywali te same uczucia co Apostoł Paweł i zostali wprowadzeni do wiecznej światłości, aby oglądać pełne dobroci oblicze Ojca niebieskiego. Sześciu kapłanów augustianów-rekoletów pełniło przez większą część swego życia apostolską posługę głosicieli Ewangelii na dalekich misjach. Ich brat zakonny uczestniczył zarówno w ich życiu, jak i w ich zwycięstwie. Wszyscy siedmiu augustianów-rekoletów prowadzili życie proste, wolne od światowych złudzeń, całkowicie oddane służbie Bożej i nie pragnęli niczego poza doskonałością w naśladowaniu Chrystusa. Wszyscy, umocnieni głęboką wiarą chrześcijańską, gasili duchowe pragnienie u źródeł Ewangelii, liturgii i nauki św. Augustyna. Wincenty od św. Alojzego Gonzagi Soler y Munárriz urodził się 4 kwietnia 1867 roku w miejscowości Malón koło Saragossy. Święcenia kapłańskie przyjął na Filipinach, gdzie przez blisko dziesięć lat pełnił posługę duszpasterską. Po powrocie do Hiszpanii w 1926 roku został wybrany przełożonym generalnym Zakonu, który zawierzył Najświętszej Maryi Pannie. Powodowany pokorą zrezygnował z urzędu przełożonego generalnego i wycofał się do klasztoru w Motril. Tam, 25 lipca 1936 roku, wtargnęli prześladowcy i wyprowadzili na ulicę pięciu augustianów-rekoletów, których na oczach licznie zgromadzonych ludzi zamordowali. Byli to: przeor klasztoru ojciec Deogratias od św. Augustyna Palacios y del Río, trzydziestopięcioletni, urodzony w Baños de Valdearados; ojciec Julian Benignus od św. Mikołaja z Tolentino Moreno y Moreno, liczący sześćdziesiąt pięć lat, urodzony w Alfaro; ojciec Leon od Najświętszej Maryi Panny Różańcowej Inchausti y Minteguía, siedemdziesięciosiedmioletni, pochodzący z Ajánguiz; ojciec Józef od Matki Bożej Bolesnej Rada y Rojo, siedemdziesięcioczteroletni, urodzony w Tarazonie; oraz brat Józef Ryszard od Najświętszego Serca Díez, dwudziestosiedmioletni, pochodzący z Camposalinas.
Dnia 27 lipca zostali zamordowani ojciec Wincenty od św. Alojzego Gonzagi Pinilla e Ibáñez oraz kapłan diecezjalny Emanuel Martín y Sierra, proboszcz kościoła Matki Bożej Boskiego Pasterza w Motril. Ostatnią noc spędzili oni w świątyni, sprawując Eucharystię. O świcie wyprowadzono ich z kościoła i zastrzelono przy jego wejściu.
Ojciec Wincenty od św. Alojzego Gonzagi Soler y Munárriz, aresztowany 29 lipca 1936 roku, był dla współwięźniów wzorem męstwa, pobożności i cierpliwości. Zachęcał ich, aby w godzinie próby wzywali Pana. Tak jak św. Maksymilian Maria Kolbe, poprosił, aby mógł zastąpić jednego z więźniów, ojca ośmiorga dzieci; prośba ta została jednak odrzucona. Jego miłość posunęła się jeszcze dalej. Oczekując na swoją kolej – był bowiem dziesiąty w grupie skazańców – udzielał współwięźniom rozgrzeszenia, gdy kolejno wyprowadzano ich na cmentarz, gdzie mieli zostać rozstrzelani. Udzielił rozgrzeszenia również jedenastemu więźniowi, młodemu członkowi Akcji Katolickiej, który jako jedyny ocalał z egzekucji i pozostawił poruszające świadectwo o niezwykłej odwadze ojca Wincentego. Ten przelał swoją krew w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w 1936 roku.
Ponieważ sława męczeństwa tych ośmiu żołnierzy Chrystusa nie ustawała, arcybiskup Grenady rozpoczął w 1952 roku proces kanonizacyjny. Dnia 8 kwietnia 1997 roku został Nam przedłożony Dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 7 marca 1999 roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej w Bazylice św. Piotra na Watykanie, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonio Cañizaresa Llovery, arcybiskupa Grenady, Jean-Marie kardynała Lustigera, arcybiskupa Paryża, oraz Manfreda Müllera, biskupa Ratyzbony, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Wincenty Soler i sześciu Towarzyszy oraz Emanuel Martín Sierra, Mikołaj Barré i Anna Schäffer nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo: dla Wincentego Solera i sześciu Towarzyszy oraz Emanuela Martín Sierra — 5 maja; dla Mikołaja Barré — 21 października; dla Anny Schäffer — 5 października. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wypowiedzeniu tych słów, wraz ze wszystkimi obecnymi oddaliśmy cześć nowym Błogosławionym, a następnie jako pierwsi zwróciliśmy się do nich z modlitwą, prosząc o ich wstawiennictwo za całym Kościołem. Postanawiamy, aby wszystko, co niniejszym ogłosiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia siódmego marca roku Pańskiego tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
