Jan Paweł II
«INFIRMUS ERAM». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONA AUGUSTYNA LIWIA PIETRANTONI ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 18 kwietnia 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie” (Mt 25, 36).
Przeniknięta Duchem Bożym błogosławiona Augustyna połączyła miłość do Jezusa ze służbą braciom, zwłaszcza najuboższym, chorym i opuszczonym. W ten sposób wiernie realizowała ewangeliczne wezwanie do miłości oraz charyzmat przekazany Siostrom Miłosierdzia przez założycielkę ich Zgromadzenia, św. Joannę Antydę Thouret, który polega na dążeniu do chwały Bożej i osobistego uświęcenia poprzez dzieła miłosierdzia. Błogosławiona urodziła się 27 marca 1864 roku w Pozzaglii, w diecezji Tivoli, w licznej rodzinie odznaczającej się głębokimi wartościami ludzkimi i religijnymi, wśród których najważniejsze miejsce zajmowała żywa świadomość obecności Boga. Livia – takie imię otrzymała na chrzcie – wzrastała i była wychowywana duchowo w tej rodzinie. Od najmłodszych lat rozpoznawała wolę Bożą jako światło swojej duszy i zasadę całego życia. Była dziewczyną łagodną, prostą, uległą i szczerą, a zarazem odznaczała się mocnym charakterem i silną wolą. Aby pomóc rodzinie w utrzymaniu, wykonywała ciężkie prace zarówno w domu, jak i poza nim. Sakramenty, zwłaszcza Eucharystia oraz modlitwa nieustannie umacniały jej pragnienie trwania przy Bogu, a równocześnie rodziły w niej coraz głębsze pragnienie całkowitego oddania się Panu i dziełom apostolskim. Posłuszna łasce Bożej postanowiła poświęcić się cierpiącym, ludziom starszym i potrzebującym. Uwierzyła w miłość Boga do każdego człowieka i zapragnęła uczestniczyć w tej miłości. Odpowiedziała na powołanie do życia konsekrowanego, kierując się nakazem Jezusa: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego” (Mt 22, 39). W wieku dwudziestu dwóch lat wstąpiła do Instytutu Sióstr Miłosierdzia w Rzymie, przyjmując imię Augustyna, a po odbyciu nowicjatu złożyła śluby zakonne. Miejscem jej apostolstwa stał się Szpital Świętego Ducha, położony w pobliżu Bazyliki św. Piotra. Po okresie wypełnienia różnych obowiązków została skierowana do opieki nad chorymi na gruźlicę – pacjentami szczególnie trudnymi i wymagającymi – dla których siostra Augustyna stała się przyjaciółką, siostrą i matką, mimo że w tym miejscu cierpienia panowały silne nastroje antyklerykalne. Tam błogosławiona całkowicie poświęciła się służbie cierpiącym.
Gdy sama zachorowała na gruźlicę, poprosiła o możliwość pozostania na swoim oddziale, aby inne siostry nie zostały narażone na zakażenie. Pisała: „Cieszę się, wiedząc, że Bóg pragnie, abym pozostała tutaj pośród chorych na gruźlicę.” Z niezwykłą siłą ducha i godną podziwu gotowością dzieliła z chorymi ich cierpienie, którego wówczas nie można było jeszcze uleczyć. Pokorna, życzliwa i niestrudzona, oddawała się im całkowicie. Swoją prostotą czyniła warunki szpitalne bardziej ludzkimi. Służyła bez pośpiechu; źródłem siły jej uprzejmości, cierpliwości i łagodności była modlitwa, Eucharystia oraz nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. Niosła nadzieję życia w miejscu, gdzie nieustannie panowała śmierć i która czyhała również na nią. Zdarzało się, że niektórzy chorzy, niewdzięczni za otrzymane dobro, odpłacali za jej miłość i ofiarność zniewagami. Jeden z nich, bardziej gwałtowny i porywczy od innych, niesłusznie obwinił siostrę Augustynę o swoje usunięcie ze szpitala i chcąc się zemścić, 13 listopada 1894 roku śmiertelnie ugodził ją nożem. Wypowiadając słowa przebaczenia, wkrótce potem oddała ducha. Jej gwałtowna śmierć jeszcze bardziej uwydatniła blask jej cnót, a opinia o jej świętości stale wzrastała.
Wikariat Rzymski rozpoczął proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny w 1936 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem Nasz Poprzednik, Paweł VI, dnia 12 listopada 1972 roku zaliczył ją w poczet Błogosławionych. W 1986 roku Boża Opatrzność dała nowy znak jej świętości przez cud dokonany na Malcie i przypisywany jej wstawiennictwu. Wydarzenie to zostało pozytywnie ocenione przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych, a dnia 6 kwietnia 1998 roku został Nam przedłożony Dekret o cudzie. Następnie, po zasięgnięciu opinii i uzyskaniu zgody Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 9 stycznia 1999 roku, postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji odbył się w Rzymie dnia 18 kwietnia tegoż roku.
Dzisiaj zatem, na Placu św. Piotra, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacyjną:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Marcelin Józef Benedykt Champagnat, Jan Calabria oraz Augustyna Liwia Pietrantoni są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta znamienita niewiasta pozostawiła wspaniałe świadectwo głębokiej pobożności i dobrych uczynków. Całe swoje życie bez reszty poświęciła Bogu i z niezwykłą gorliwością służyła chorym. Pragniemy zatem, aby za wstawiennictwem tej Świętej i zachęceni jej przykładem ludzie naszych czasów umieli bardziej cenić dobra wieczne niż przemijające oraz gorliwie dążyli do dóbr niebieskich przez wierne pełnienie dobrych uczynków.
Postanawiamy, aby to, co ogłosiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia osiemnastego kwietnia roku Pańskiego tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
