Jan Paweł II
«NAM SI EVANGELIZAVERO». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JANOWI BEYZYMOWI
Kraków, 18 sierpnia 2002 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi bowiem, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9, 16).
Sobór Watykański II jasno naucza, że dzieło ewangelizacji jest podstawowym zadaniem Ludu Bożego (por. dekret o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes, nr 35). Na przestrzeni wieków bardzo wielu chrześcijan z gorliwością oddawało się działalności misyjnej. Do ich grona bez wątpienia należy Czcigodny Sługa Boży Jan Beyzym, który najpierw z wielkim oddaniem poświęcił się wychowaniu młodzieży w Polsce, a następnie oddał swoje życie trędowatym na Madagaskarze, gorliwie głosząc im zbawcze orędzie Chrystusa.
Ten wierny syn Kościoła urodził się 15 maja 1850 roku w Beyzymach Wielkich na wschodnich ziemiach Polski, znajdujących się wówczas pod panowaniem Rosji. Pochodził z rodziny szlacheckiej, która zapewniła mu solidne wychowanie oparte na wartościach chrześcijańskich. Po upadku powstania przeciwko Rosji w 1863 roku jego ojciec udał się na emigrację, natomiast Jan podejmował różne prace, aby wspomóc swoją rodzinę. W czasie nauki w gimnazjum odkrył powołanie do całkowitego oddania się Bogu. W grudniu 1872 roku wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego w Starej Wsi, a po kilku latach złożył pierwsze śluby zakonne. Po ukończeniu studiów filozoficznych i teologicznych 26 lipca 1881 roku przyjął święcenia kapłańskie. Następnie pełnił obowiązki prefekta studiów oraz wykładowcy w kolegiach w Tarnopolu i Chyrowie. Szczególną troską otaczał młodzież znajdującą się w trudnych warunkach życiowych. Za zgodą przełożonych w 1898 roku wyjechał na Madagaskar, gdzie całkowicie poświęcił się gorliwej i niezwykle owocnej posłudze wśród trędowatych. Dniem i nocą pracował, aby ulżyć ich cierpieniom i poprawić warunki ich życia. Powziął zamiar wybudowania szpitala dla trędowatych, który — mimo niezliczonych trudności — został otwarty w 1911 roku.
Wśród licznych doświadczeń życiowych dawał świadectwo głębokiej wiary, którą umacniał nabożeństwem do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny. Na swojej drodze duchowej nieustannie dążył do osiągnięcia życia wiecznego, pokładając niezachwianą ufność w Bożej Opatrzności i zachowując głęboki pokój serca. Miłość Chrystusa skłoniła go do opuszczenia ojczyzny i podjęcia licznych posług dla duchowego i materialnego dobra trędowatych, w których zwykł dostrzegać oblicze samego Odkupiciela. Mądrze prowadził wiernych powierzonych swojej pasterskiej trosce, we wszystkim kierując się wolą Bożą. Przedkładając dobra duchowe ponad dobra doczesne i ludzkie zaszczyty, żył w głębokim ubóstwie, pokorze i posłuszeństwie wobec prawa Kościoła oraz poleceń swoich przełożonych. Wyczerpany pracą i chorobą, zmarł pobożnie w Panu 2 października 1912 roku.
Wraz z rozszerzającą się po jego śmierci opinią świętości, w 1984 roku rozpoczęto proces diecezjalny przed kuriami w Krakowie i Fianarantsoa. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, 21 grudnia 1992 roku ogłosiliśmy w Naszej obecności dekret stwierdzający heroiczność jego cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych. Dnia 5 lipca 2002 roku został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się podczas Naszej podróży apostolskiej 18 sierpnia 2002 roku w Krakowie.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Józefa Kardynała Glempa, Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego, Józefa Michalika, Arcybiskupa Metropolity Przemyskiego, Franciszka Kardynała Macharskiego, Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego, oraz Stanisława Gądeckiego, Arcybiskupa Metropolity Poznańskiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską pozwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym: Zygmuntowi Szczęsnemu Felińskiemu, Janowi Balickiemu, Janowi Beyzymowi oraz Sancji Szymkowiak przysługiwał tytuł Błogosławionych, i aby ich święta obchodzono w miejscach i w sposób określony przez prawo. Dla Zygmunta Szczęsnego Felińskiego będzie to corocznie 17 września, dla Jana Balickiego – 24 października, dla Jana Beyzyma – 12 października, a dla Sancji Szymkowiak – 18 sierpnia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten wybitny kapłan pozostawił niezwykłe świadectwo życia głęboko zakorzenionego w wierze i wypełnionego oddaną służbą bliźnim oraz wytyczył czytelną drogę życia duchowego. Dlatego pozostaje dla wszystkich świetlanym wzorem, zachęcając do umacniania wiary katolickiej i gorliwego apostolstwa, aby docierały one do coraz większej liczby ludzi.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Krakowie, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 18 sierpnia 2002 roku, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Kardynał Angelo Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
