Jan Paweł II
«CHRISTI AMORE». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONA WIRGINIA CENTURIONE BRACELLI ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 18 maja 2003 r.
Jan Paweł, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40).
Przeniknięta miłością Chrystusa i dla Niego gotowa oddać siebie braciom, błogosławiona Wirginia Centurione Bracelli, bez zastrzeżeń poddana woli Bożej, poświęciła swoje życie niesieniu pomocy ludziom opuszczonym, aby poznali i zachowali godność dzieci Bożych.
Wirginia Centurione urodziła się w Genui 2 kwietnia 1587 roku jako córka szlachetnie urodzonych Giorgio Centurione i Lelii Spinoli. W wieku piętnastu lat, z woli ojca, poślubiła Gaspara Bracellego, młodzieńca pochodzącego ze znakomitego rodu. Jej małżeństwo trwało jednak krótko. Gaspar, chociaż był zobowiązany do wierności małżeńskiej i obowiązków ojca, nie porzucił hulaszczego życia, które doprowadziło go do śmierci 13 czerwca 1607 roku. Tego samego dnia, mając zaledwie dwadzieścia lat, Wirginia przez ślub czystości poświęciła się Bogu. Odrzuciła przygotowywane przez ojca kolejne małżeństwo i oddała się modlitwie, pokucie oraz służbie ubogim. Najpierw rozpoczęła działalność w wiejskich kościołach, następnie poświęciła się opuszczonym dzieciom, dla których założyła cztery szkoły wychowania moralnego i przygotowania do pracy zawodowej. Później zaczęła także opiekować się ludźmi starszymi i chorymi. Kiedy jej dwie córki, które urodziły się z małżeństwa z Gasparem, wyszły za mąż, mogła całkowicie oddać się apostolstwu społecznemu. Pod koniec trzeciego dziesięciolecia XVII wieku, gdy głód, wojna i zaraza spadły na północne Włochy i Genuę, przynosząc niezliczone nieszczęścia, Wirginia, która już w 1626 roku przeznaczyła cały swój majątek dla ubogich, została powołana do kierowania wspólnotą „Stu Dam Miłosierdzia, opiekunek ubogich Jezusa Chrystusa”. Jako „Dama Miłosierdzia” odwiedzała najbiedniejsze i najbardziej niebezpieczne dzielnice miasta, nie zważając na zniewagi i groźby, aby wszystkim nieść pociechę płynącą z Boga i Jego miłości. Ta wieloraka działalność doprowadziła do powstania przytułku, przeznaczonego dla opuszczonych dziewcząt i młodych kobiet zagrożonych moralnym upadkiem. Początkowo Wirginia przyjmowała je do własnego domu, a gdy zabrakło w nim miejsca, wynajęła dawny klasztor na wzgórzu Monte Calvario, dokąd przeniosła czterdzieści podopiecznych, powierzając je opiece Matki Bożej Schronienia. Stało się to 13 kwietnia 1631 roku. Tego dnia powstały dwa zgromadzenia zakonne kobiet, które zgodnie z zamysłem Wirginii do dziś pełnią apostolstwo pośród ubogich: Córki Naszej Pani z przytułku na Górze Kalwarii oraz Córki Naszej Pani z Góry Kalwarii.
Misjonarka ubogich broniła sprawy Bożej również wobec władz kościelnych i świeckich miasta. Doprowadziła do ogłoszenia Najświętszej Maryi Panny Królową Genui. Poprosiła arcybiskupa o wprowadzenie Czterdziestogodzinnego nabożeństwa, popierała misje ludowe, pośredniczyła w zaprowadzaniu pokoju pomiędzy zwaśnionymi stronnictwami i doprowadziła do pojednania arcybiskupa z dożą. Obdarzona wielkimi darami zarówno natury, jak i łaski, wszystkie swoje siły poświęciła budowaniu Królestwa Bożego. Rozświetliła swoje miasto blaskiem wiary i żarem wielorakich dzieł miłosierdzia. Nieustannie czerpała duchową moc z głębokiego zjednoczenia z Panem, z ufności w Bożą Opatrzność, z nabożeństwa do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny oraz z pełnej łączności z Kościołem. Idąc za przykładem Chrystusa, który będąc bogaty, dla nas stał się ubogim (por. 2 Kor 8, 9), kroczyła drogą pokory, ubóstwa i służby, oddając potrzebującym swój majątek, a nade wszystko własne życie. Bogata w zasługi wobec Boga i ludzi, zmarła 18 grudnia 1651 roku, pozostawiając po sobie ugruntowaną opinię świętości.
Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem My sami dnia 22 września 1985 roku, podczas Naszego pobytu w Genui, zaliczyliśmy ją do grona Błogosławionych. Następnie dnia 20 grudnia 2002 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tej Błogosławionej, który dokonał się kilka lat wcześniej w Brazylii. Uwzględniając następnie zgodną opinię Ojców Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 7 marca 2003 roku, postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji tej wiernej uczennicy Chrystusa odbył się w Rzymie dnia 18 maja 2003 roku.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Józef Sebastian Pelczar, Urszula Ledóchowska, Maria de Mattias i Wirginia Centurione Bracelli są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna niewiasta dała znakomite świadectwo pobożności i licznych dzieł miłosierdzia. Całkowicie poświęciła swoje życie Bogu i oddała je służbie ludziom najuboższym. Pragniemy zatem, aby umocnieni jej przykładem i wspierani jej wstawiennictwem jak najliczniejsi wierni mogli obficie korzystać ze zbawiennych darów Pana i dobrodziejstw Ewangelii.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 18 maja Roku Pańskiego 2003, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCVI (2004), nr 8, s. 449-451
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
