Jan Paweł II
«NON CIRCUMSCRIBITUR». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONA URSZULA LEDÓCHOWSKA ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 18 maja 2003 r.
Jan Paweł, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Dziewictwo nie ogranicza się do samego „nie”, natomiast zawiera głębokie „tak” w porządku oblubieńczym: oddanie siebie z miłości w sposób zupełny i niepodzielny” (Jan Paweł II, List apostolski Mulieris dignitatem, nr 20).
W doskonałej postaci dziewictwa ewangelicznego urzeczywistniają się zarówno godność, jak i powołanie kobiety. Do tych, które na przestrzeni wieków w sposób wybitny przeżywały ten ideał, należy błogosławiona Urszula Ledóchowska. Przez całe życie z wierną miłością kontemplowała oblicze Chrystusa, swojego Oblubieńca, a pozostając z Nim głęboko zjednoczona, całkowicie poświęciła się głoszeniu Ewangelii dzieciom, młodzieży i wszystkim potrzebującym.
Ta wierna uczennica Chrystusa, rodzona siostra błogosławionej Marii Teresy, urodziła się 17 kwietnia 1865 roku w Loosdorf w Austrii, w szlacheckiej rodzinie polskiej. Na chrzcie otrzymała imiona Julia Maria. Wraz z rodzicami przeniosła się do Sankt Pölten, gdzie rozpoczęła naukę szkolną, kontynuowaną następnie w Polsce. Gdy dojrzało w niej powołanie do życia konsekrowanego, w sierpniu 1886 roku wstąpiła w Krakowie do wspólnoty sióstr urszulanek. Śluby zakonne złożyła 28 kwietnia 1889 roku, przyjmując imię Urszula.
Powodowana pragnieniem owocnej pracy apostolskiej poświęciła się wychowaniu dziewcząt. Założyła dla nich internat i utworzyła Stowarzyszenie Córek Maryi. Gdy była przełożoną swojej wspólnoty, Konstanty Budkiewicz, proboszcz kościoła św. Katarzyny, poprosił ją o wyjazd do Petersburga, aby otoczyła opieką moralną i materialną młode Polki przebywające na zesłaniu. Choć warunki, w jakich Kościół prowadził działalność na tych terenach, były bardzo trudne, Błogosławiona zdołała otworzyć dom dla tych dziewcząt i rozszerzyć swoją działalność wychowawczą aż na terytorium Finlandii.
Gdy wybuchła pierwsza wojna światowa, z powodu swojego obywatelstwa austriackiego była prześladowana przez władze rosyjskie i zmuszona do ucieczki do Sztokholmu w Szwecji. Tam natychmiast poświęciła się organizowaniu dzieł służących młodzieży. W krajach skandynawskich rozpoczęła także wydawanie pierwszego czasopisma katolickiego, aby zaradzić poważnym potrzebom katolików żyjących na tych terenach. W 1917 roku przeniosła się do Danii, gdzie z wielkim oddaniem pracowała na rzecz polskich uchodźców. W 1920 roku powróciła do Polski i wraz z kilkoma towarzyszkami, które podzielały jej apostolski zapał, założyła Zgromadzenie Urszulanek Serca Jezusa Konającego. Zgromadzenie to szybko się rozwijało, otwierając domy w różnych częściach Polski, w Rzymie i we Francji. Siostry prowadziły szkoły, organizowały kursy dla dziewcząt, zakładały internaty i świetlice, gorliwie nauczały religii w szkołach publicznych oraz przygotowywały katechetki i nauczycielki.
Głęboko przekonana, że „świętość polega na spełnianiu codziennych obowiązków z nadzwyczajną miłością”, Błogosławiona osiągnęła szczyty doskonałości ewangelicznej przez codzienną wierność swojej konsekracji i misji w Kościele oraz wielkoduszne i wytrwałe praktykowanie cnót. Niezachwianie wierzyła w Boga i w prawdy objawione. Gdy w Skandynawii spotykała dziewczęta wyznania protestanckiego, z szacunkiem odnosiła się do ich przekonań, ale równocześnie otwarcie wyznawała swoją wierność Biskupowi Rzymu oraz pełne przywiązanie do nauczania Kościoła „świętego, katolickiego i nieomylnego”. Z wielkim zapałem pracowała nad szerzeniem Królestwa Chrystusa. Dzieliła się z innymi radością płynącą z jedności z Panem, którą umacniała przez modlitwę, nabożeństwo do Eucharystii, Najświętszego Serca Jezusowego i Najświętszej Maryi Panny oraz wierne zachowywanie rad ewangelicznych. Okazywała życzliwość wszystkim, których spotykała, dostrzegając w nich oblicze Chrystusa. Z roztropnością prowadziła swoje duchowe córki oraz wszystkich, którzy zwracali się do niej o radę. Cierpliwie znosiła przeciwności i pozostawała wolna od przywiązania do dóbr ziemskich. Nieustannie tęskniła za życiem wiecznym i spodziewała się je osiągnąć nie dzięki własnym zasługom, lecz przez ufność pokładaną w Panu, który powołał ją do siebie 29 maja 1939 roku.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię świętości w 1949 roku rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, dnia 20 czerwca 1983 roku My sami uroczyście zaliczyliśmy ją do grona Błogosławionych. Następnie dnia 23 kwietnia 2002 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tej Błogosławionej. Uwzględniając zgodną opinię Ojców Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 7 marca 2003 roku, postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji odbył się w Rzymie dnia 18 maja tego samego roku.
Dzisiaj zatem, wobec licznie zgromadzonych Pasterzy i wiernych przybyłych z wielu narodów i krajów, na placu przed Bazyliką św. Piotra, podczas uroczystej liturgii, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Józef Sebastian Pelczar, Urszula Ledóchowska, Maria de Mattias i Wirginia Centurione Bracelli są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 18 maja Roku Pańskiego 2003, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
