Jan Paweł II
«SCIENTES QUOD NON». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONA MARIA DE MATTIAS ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 18 maja 2003 r.
Jan Paweł, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Wiecie bowiem, że z waszego, odziedziczonego po przodkach, złego postępowania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy.” (1 P 1, 18-19).
Prawda ta, coraz głębiej poznawana i coraz pełniej rozumiana, rozpaliła gorejący ogień w duszy Marii de Mattias. Nieustannie rozważała, że Bóg Ojciec posłał swojego Jednorodzonego Syna, aby wybawił ją i całe stworzenie od zła, przywrócił mu godność i pojednał z Sobą. Syn zaś dobrowolnie przyjął ofiarę Krzyża, przelał całą swoją Krew i „do końca” umiłował człowieka.
Maria de Mattias urodziła się 4 lutego 1805 roku w Vallecorsa, w prowincji Frosinone, w zamożnej i głęboko religijnej rodzinie. Gdy przezwyciężyła trudny okres młodości, odnalazła sens swojego życia w Bogu oraz w miłości do „ciała bliźniego”, na wzór Chrystusa, który oddał swoje życie na ołtarzu Krzyża. Z tej właśnie inspiracji 4 marca 1834 roku w Acuto, również w prowincji Frosinone, gdzie z polecenia administracji diecezji Anagni uczyła dziewczęta w szkole publicznej, założyła Zgromadzenie Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa. Głęboko poruszona miłością Chrystusa Ukrzyżowanego, za przykładem św. Kaspra del Bufalo, którego jako siedemnastoletnia dziewczyna usłyszała podczas misji ludowych głoszonych w Vallecorsa w 1822 roku, stała się gorliwą apostołką Najdroższej Krwi Chrystusa. Do swojej misji włączała także inne młode kobiety, aby podobnie jak ona ukazywały wielką miłość Boga grzesznikom oraz tym, którzy tej prawdy jeszcze nie poznali. Z całych sił zabiegała o to, aby przez głoszenie słowa poznano Chrystusa, i to Chrystusa Ukrzyżowanego. Dlatego była odważna, wytrwała i niestrudzona w znoszeniu trudów, przeciwności, ubóstwa i zniewag. Jej gorące przepowiadanie, wypływające z płomiennej miłości do Jezusa, który wyrwał ją z życia pozbawionego głębszego sensu i „skradł jej serce strzałami swojej miłości”, płynęło spontanicznie z głębi duszy i tak głęboko poruszało słuchaczy, że wydawało owoce w postaci spowiedzi oraz nawrócenia życia. W tamtych czasach kobiecie nie wolno było nawet uczyć katechizmu chłopców. Ona jednak, poruszona współczuciem dla dusz „odkupionych Krwią Chrystusa”, poprosiła swojego kierownika duchowego, Czcigodnego Sługę Bożego Jana Merliniego, kapłana, o pozwolenie na gromadzenie pasterzy trzód i nauczanie ich po zachodzie słońca prawd wiary chrześcijańskiej. „To coś nowego na świecie” — napisał z radością, podziwiając jej odwagę.
W Acuto wszędzie, gdzie zakładała szkoły publiczne, rozwijała również różnorodne dzieła religijne i wykorzystywała każdą sposobność do katechizacji oraz głoszenia Ewangelii. Aby słuchać „kobiety głoszącej naukę”, przychodzili wszyscy: mężczyźni i kobiety, ubodzy i bogaci, wykształceni i prości, a nawet kapłani. Sam biskup, poznawszy za pośrednictwem roztropnych kapłanów, których potajemnie wysłał, aby jej wysłuchali, prawowierność głoszonej przez nią nauki, udzielił jej i jej współpracownicom swojego poparcia. Przekonana, że wykształcenie kobiet stanowi fundament odnowy społeczeństwa, poświęciła się wychowaniu dziewcząt i młodych kobiet w szkołach publicznych. Uczyła je czytania, pisania, rachunków, prac kobiecych, prowadzenia domu oraz poznawania Pisma Świętego i nauczania Kościoła. W dni świąteczne gromadziła kobiety zamężne, aby pogłębiać ich wiedzę religijną i pomagać im prowadzić życie chrześcijańskie odpowiednie dla ich stanu. Dla nich oraz dla młodzieży organizowała cotygodniowe i comiesięczne spotkania formacyjne, a także coroczne rekolekcje. Ponieważ była głęboko przekonana, że wiara jest pełnym miłości przylgnięciem do Jezusa, który odkupił nas swoją Krwią, zachęcała do modlitwy myślnej oraz do osobistej więzi z Trójcą Przenajświętszą i Najświętszą Maryją Panną, którą czciła pod wezwaniem Niepokalanej i Bolesnej, stwarzając ku temu odpowiednie warunki.
Dążąc do „odnowy świata”, ponieważ „Chrystus przelał i nieustannie przelewa swoją Krew za wszystkich, gdyż niczym źródło, a nawet życiodajna rzeka, dostępna dla wszystkich, rozlewa się dla dobra wszystkich synów Adama, towarzyszy im i wspiera ich na każdym etapie ziemskiego życia dla ich uświęcenia, aby zostali wyniesieni do wiecznej szczęśliwości” (Reguła z 1857 r.), założyła Zgromadzenie pod wezwaniem Najdroższej Krwi Chrystusa, aby jego członkinie wszędzie, gdzie tylko będą mogły, głosiły zbawczą Miłość. Serce Marii de Mattias biło w rytmie Kościoła. Uważała swoją działalność za uczestnictwo w misji Kościoła, aby „Miłość Jezusa Ukrzyżowanego była poznawana”, ponieważ w niej znajduje się nasze zbawienie. Zawsze pozostawała posłuszna hierarchii Kościoła i z oddaniem współpracowała z kapłanami. Równocześnie, całkowicie pochłonięta miłością do Chrystusa i do ludzi, ukazała w Kościele nowe oblicze kobiety. Czuła bowiem, że została całkowicie oddana misji głoszenia Ewangelii, a zarazem otworzyła innym kobietom drogę do rozwijania właściwych im darów. Mężna, odważna i pełna dobroci wobec wszystkich, Maria de Mattias całe swoje życie przeżyła w miłości, pragnąc we wszystkim sprawiać radość Jezusowi, którego miłowała i którego miłość całkowicie ją ogarniała. Nieustannie kochała bliźnich, zwłaszcza ubogich i grzeszników, pomagając im odkrywać życie przeżywane w zjednoczeniu z Bogiem.
Maria de Mattias zmarła w Rzymie 20 sierpnia 1866 roku. Sam błogosławiony papież Pius IX, który darzył ją życzliwością, wysoko ją cenił i wspierał, ofiarował jej okazały grób na cmentarzu Verano.
Trzydzieści lat po jej śmierci, w 1896 roku, rozpoczęto proces informacyjny. Dnia 1 października 1950 roku Nasz Poprzednik Pius XII zaliczył ją do grona Błogosławionych. Dnia 20 grudnia 2002 roku został w Naszej obecności promulgowany dekret o cudzie, a następnie ogłoszony. Uwzględniając zgodną opinię Ojców Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 7 marca 2003 roku, postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji odbył się w Rzymie dnia 18 maja tegoż roku.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra podczas uroczystej liturgii wygłosiliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Józef Sebastian Pelczar, Urszula Ledóchowska, Maria de Mattias i Wirginia Centurione Bracelli są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta gorliwa służebnica Pana, ta wybitna Święta, dała znakomite świadectwo pobożności i dobrych uczynków. Całkowicie poświęciła swoje życie Bogu, ukazując tym samym wszystkim wiernym kobietom drogę, którą powinny podążać. Pragniemy zatem, aby jak najliczniejsi wierni, pouczeni jej przykładem i wspierani jej wstawiennictwem, mogli obficie korzystać ze zbawiennych darów Pana i dobrodziejstw Ewangelii.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 18 maja Roku Pańskiego 2003, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCVI (2004), nr 7, s. 385-388
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
