Jan Paweł II
«HOMO CARITATIS EST MISSIONARIUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ TERESIE Z KALKUTY
Rzym, 19 października 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Misjonarz jest człowiekiem miłości: aby mógł głosić każdemu bratu, że jest kochany przez Boga i on sam może kochać, misjonarz musi dawać świadectwo miłości względem wszystkich, poświęcając życie dla bliźniego. Misjonarz jest bratem wszystkich, bo ma w sobie ducha Kościoła, jego otwartość i zainteresowanie dla wszystkich narodów i ludzi, zwłaszcza dla najmniejszych i najuboższych.” (Redemptoris missio, 89).
Matka Teresa z Kalkuty, jedna z najwybitniejszych misjonarek XX wieku i założycielka Zgromadzenia Misjonarek Miłości, w sposób niezwykle wyrazisty ukazała misyjne powołanie całego Kościoła, a zarazem każdego ochrzczonego. Jako zwiastunka miłości Boga głosiła słowem i czynem Dobrą Nowinę: „«Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał» (J 3, 16). Bóg również dzisiaj miłuje świat i posyła ciebie i mnie, abyśmy byli Jego miłością i współczuciem wobec ubogich”.
Ta wierna uczennica Chrystusa urodziła się 26 sierpnia 1910 roku w Skopje, a następnego dnia na chrzcie otrzymała imiona Gonxha i Agnieszka. Jej rodzicami byli Nikola i Drane Bojaxhiu. W wieku osiemnastu lat wstąpiła do Instytutu Najświętszej Maryi Panny z Loreto w Irlandii. W styczniu 1929 roku przybyła do Kalkuty, z którą odtąd związała całe swoje życie. Śluby czasowe złożyła w 1931 roku, a wieczyste dnia 24 maja 1937 roku.
Posłuszna szczególnemu natchnieniu Bożemu, którego doświadczyła już we wrześniu 1946 roku, opuściła klasztor Loretanek i założyła Zgromadzenie Misjonarek Miłości. Jego celem jest zaspokajanie nieskończonego pragnienia miłości i dusz Jezusa wiszącego na krzyżu przez służbę najuboższym z ubogich dla ich zbawienia i uświęcenia. Niezachwiana ufność Teresy oraz jej niestrudzona praca przyniosły niezwykłe owoce. W chwili jej śmierci Zgromadzenie liczyło blisko cztery tysiące sześćset sióstr pracujących w domach misyjnych w stu dwudziestu trzech krajach świata. Oprócz zgromadzenia sióstr czynnych Matka Teresa założyła także gałąź sióstr kontemplacyjnych, następnie Ojców Misjonarzy Miłości, Ruch „Corpus Christi” przeznaczony dla kapłanów oraz Stowarzyszenie Współpracowników, otwarte dla ludzi wszystkich narodów. W ten sposób jej charyzmat objął również ludzi świeckich, a nawet osoby niebędące katolikami, które pragnęły uczestniczyć w jej „dziełach miłości”.
Fundamentem niezwykłej zdolności kochania, która naznaczyła całe życie Teresy, była jej głęboka miłość do Boga. Pragnienie Jezusa, wyrażone na krzyżu słowami „Pragnę” (por. J 19, 28), oraz Jego tęsknota za duszami przeniknęły najgłębsze pokłady jej serca. Całkowicie wyniszczała się, aby zaspokoić to pragnienie, ofiarowując Mu z miłości samą siebie i służąc Mu w najuboższych spośród ubogich.
Wypełniona miłością Boga Teresa odpowiadała na Jego miłość nieustannym oddaniem. We wszystkich swoich czynach starała się podobać Bogu. Była zdecydowana dać Mu wszystko, o cokolwiek ją poprosi, i czynić to z uśmiechem. Dla Teresy kochać znaczyło dawać; dawać „aż do bólu”, lecz zawsze z radością. Napełniona miłością Bożą, sama promieniowała nią na innych.
Dzięki wierze i modlitwie Teresa rozpoznała, że wołanie Jezusa: „Pragnę”, nadal rozbrzmiewa w ubogich i cierpiących. W tych, którym służyła, potrafiła dostrzec prawdziwą obecność Chrystusa. Łącząc kontemplację z konkretnym działaniem, jak Maryja, która „z pośpiechem” poszła do Elżbiety, wyruszała, aby odszukiwać i wspierać najuboższych spośród ubogich, zwłaszcza tych, których serca były przygniecione cierpieniem i nędzą.
Szczególnym rysem, w którym wyraziła swoją miłość do Chrystusa i ubogich, było uczestnictwo w tajemnicy Męki Pańskiej. Razem z Maryją stojącą pod krzyżem Matka Teresa doświadczała przeszywającego bólu Serca Chrystusa, zwłaszcza Jego opuszczenia i odrzucenia. Przez cały okres długiej i bolesnej ciemności wewnętrznej pozostawała jednak najściślej zjednoczona z Chrystusem i całkowicie utożsamiała się z Nim oraz z najuboższymi spośród ubogich.
Po długim życiu w wiernej służbie Bogu i ubogim dnia 5 września 1997 roku, otoczona przez swoje siostry w domu macierzystym, Teresa odeszła „do domu Ojca”. Oczy ludzi na całym świecie zwróciły się ku niej jako ku jednemu z najbardziej wymownych świadków prymatu miłości. Za zgodą Stolicy Apostolskiej już w 1999 roku w archidiecezji Kalkuty rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny Teresy. Po dopełnieniu wszystkich czynności przewidzianych przez prawo dnia 20 grudnia 2002 roku ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Tego samego dnia promulgowaliśmy dekret o cudzie oraz postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 19 października następnego roku.
Dzisiaj zatem, wobec ogromnej rzeszy wiernych i pasterzy Kościoła, zgromadzonych na tej uroczystości, sprawowaliśmy święte obrzędy, podczas których wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Lucasa Sarkara, arcybiskupa Kalkuty, jak również wielu innych Braci w biskupstwie, oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodna Służebnica Boża Teresa z Kalkuty odtąd była nazywana Błogosławioną, a jej święto mogło być obchodzone każdego roku w dniu jej narodzin dla nieba, to jest 5 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Z radością wysławiamy niezwykłą miłość tej wybitnej niewiasty, która swoim życiem i działalnością wniosła tak wiele dobra, zwłaszcza między ubogich i cierpiących, wiernie realizując wskazania Ewangelii. Pragniemy, aby wszyscy, zachęceni świadectwem tej Błogosławionej, starali się coraz głębiej rozeznawać to, co powinno mieć pierwszeństwo przed wszystkim innym. Po zakończeniu zwyczajowego rozważania o życiu, cnotach i dziełach błogosławionej Teresy jako pierwsi zwróciliśmy się do niej z pełną czci modlitwą.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 19 października 2003 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
