Jan Paweł II
«MAIOREM HAC DILECTIONEM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ALOJZEMU MARII MONTIEMU
Rzym, 09 listopada 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13).
Tą właśnie nauką Jezusa kierował się przez całe życie Czcigodny Sługa Boży Alojzy Maria Monti. Zgodnie z Ewangelią miłości otaczał troską każdego chorego, bez względu na rodzaj choroby i pozycję społeczną, uważając wszystkich cierpiących za „ubogich Chrystusa”.
Z prawdziwie ojcowską troską przyjmował także sieroty, ofiarowując im wspólnotę swoich zakonników jako nową rodzinę.
Urodził się 24 lipca 1825 roku w miejscowości Bovisio, w archidiecezji mediolańskiej jako syn Angela Pancrazia i Marii Teresy Montich.
Po śmierci ojca, mając dwanaście lat, rozpoczął pracę jako stolarz w miejscowości Cesano Maderno. Tam poznał kapłana Luigi Dossiiego, który odegrał ogromną rolę w jego formacji duchowej i pomógł mu odkryć powołanie otrzymane od Boga.
Ukształtowany przez słowo Boże, wprowadził w swoim domu wieczorne spotkania dla młodych rzemieślników i rolników. Z tego powodu napotkał liczne trudności, a nawet został niesłusznie uwięziony i spędził w więzieniu siedemdziesiąt dwa dni.
Za radą kapłana Dossiego, w którego ręce złożył śluby posłuszeństwa i czystości, wstąpił do Zgromadzenia Synów Maryi Niepokalanej, założonego przez błogosławionego Ludwika Marię Pavoniego. Był tam nauczycielem zawodu oraz wychowawcą opuszczonych chłopców. Zdobył również przygotowanie do posługi pielęgniarskiej, którą pełnił z heroicznym oddaniem podczas epidemii cholery w Brescii w 1855 roku, zamykając się wraz z chorymi w szpitalu zakaźnym.
Gdy przywdział habit zakonny, napisał: „Jezu mój, pozostanę Ci wierny; więcej jeszcze – z pomocą Twojej łaski pragnę zostać świętym, a jeśli taka jest Twoja wola, wielkim świętym”.
W 1857 roku Sługa Boży wraz z kapłanem Dossim i Cipriano Pezzinim postanowili założyć w Bussolengo zgromadzenie przeznaczone do opieki nad chorymi. Z inicjatywy przede wszystkim Alojzego Marii Montiego otrzymało ono nazwę Synowie Niepokalanego Poczęcia i miało podjąć posługę w szpitalu Świętego Ducha w Rzymie. Alojzy Maria udał się do Rzymu, aby uzyskać papieskie zatwierdzenie tego dzieła. Władze szpitala postanowiły jednak poprzeć Stowarzyszenie Tercjarzy Kapucyńskich, założone wcześniej przez kapelanów dla posługi chorym. Sługa Boży z pokorą zgodził się wstąpić do tej wspólnoty, całkowicie ufając Bogu. Wypełniał tam najpokorniejsze posługi, a szczególnie zdobył wielkie doświadczenie w prowadzeniu niewielkiego oddziału chirurgicznego. W wieku czterdziestu trzech lat, wysłany przez generała Zakonu Kapucynów do Orte, odnowił tamtejszy szpital, realizując swoje pragnienie stworzenia wspólnoty osób konsekrowanych służących chorym. W 1877 roku jego wspólnota została przekształcona w zgromadzenie zakonne, niezależne od kapucynów, a on sam został wybrany przełożonym generalnym. Opracował konstytucje zgodnie z pierwotnym zamysłem, zmienił habit zakonny, przyjął nowych kandydatów oraz ukształtował duchowość maryjną zgromadzenia, ustanawiając Niepokalaną Dziewicę Maryję Matką i Patronką Zgromadzenia.
Drugie zadanie, jakie powierzył swojemu Zgromadzeniu, polegało na przyjmowaniu sierot. Dla nich przeznaczył dom w Saronno.
Przez dwadzieścia lat usilnie zabiegał w Kongregacji do spraw Zakonników o zgodę na wyświęcenie niektórych członków swojego Zgromadzenia na kapłanów. Utrzymywał bowiem, że wspólnota pozbawiona kapłanów jest „ciałem bez duszy”.
Alojzy Maria Monti, brat zakonny, utworzył wspólnotę złożoną zarówno z braci niebędących kapłanami, jak i z prezbiterów, którzy mieli jednakowe prawa i obowiązki, a przełożonym miał być wybierany brat najbardziej odpowiedni do pełnienia tego urzędu. Prawie całkowicie niewidomy, zmarł w Saronno w wieku siedemdziesięciu pięciu lat, w 1900 roku, powierzając współbraciom troskę o chorych i sieroty. W 1941 roku błogosławiony Alfred Ildefons Schuster, arcybiskup Mediolanu, rozpoczął proces informacyjny, który trwał do 1951 roku.
W roku 2001 został w Naszej obecności ogłoszony dekret o heroiczności jego cnót, a 12 kwietnia 2003 roku promulgowano dekret o cudzie, dotyczącym niewytłumaczalnego uzdrowienia Johanna Aloisa Jeckle.
Postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 9 listopada 2003 roku. Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej sprawowanej na placu św. Piotra przed Bazyliką Watykańską, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonia Dorado Soto, biskupa Malagi, Paula Schruersa, biskupa Hasselt, Dionigiego kardynała Tettamanzi, arcybiskupa Mediolanu, Casimira Lópeza Llorente, biskupa Zamory, oraz Jeana-Marie kardynała Lustigera, arcybiskupa Paryża, jak również wielu innych Braci w biskupstwie, oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Jan Nepomucen Zegrí y Moreno, Walenty Paquay, Alojzy Maria Monti, Bonifacja Rodríguez Castro oraz Rozalia Rendu odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo: Jana Nepomucena Zegrí y Moreno dnia 11 października, Walentego Paquaya dnia 14 stycznia, Alojzego Marii Montiego dnia 22 września, Bonifacji Rodríguez Castro dnia 6 czerwca oraz Rozalii Rendu dnia 7 lutego. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 9 listopada 2003 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
