Jan Paweł II
«SICUT PASTOR BONUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JANOWI NEPOMUCENOWI
ZEGRÍ Y MORENO
Rzym, 09 listopada 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jak dobry Pasterz powinienem szukać owiec zagubionych, jak lekarz leczyć serca chore z powodu grzechu i napełniać je nadzieją, a także jak ojciec być widzialnym narzędziem Bożej Opatrzności dla wszystkich, którzy jako sieroty i pogrążeni w cierpieniu piją kielich goryczy i spożywają chleb utrapienia.”.
Słowa te, często powtarzane przez Czcigodnego Sługę Bożego Jana Nepomucena Zegríego y Moreno, wyrażają najistotniejsze rysy całej jego działalności pasterskiej. Rzeczywiście postanowił poświęcić swoje życie bliźnim jako świadek miłosierdzia Bożego, kierując się zasadą, którą sam sformułował: „Miłość jest jedyną odpowiedzią na wszystkie problemy społeczne”. Założył rodzinę zakonną – Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Najświętszej Maryi Panny od Miłości, którego szczególnym zadaniem jest pełnienie wszelkich uczynków miłosierdzia względem ubogich, zarówno co do duszy, jak i co do ciała.
Ten wierny syn Kościoła urodził się 11 października 1831 roku w Grenadzie, w rodzinie, która zapewniła mu solidne wychowanie chrześcijańskie. Ukończył studia humanistyczne, teologiczne i z zakresu prawa kanonicznego, odznaczając się wyjątkowymi zdolnościami umysłowymi. Już od młodości gorliwie się modlił i z wielkim oddaniem pomagał ubogim.
Odczuwając powołanie do kapłaństwa, wstąpił do Seminarium św. Dionizego w Grenadzie i dnia 2 czerwca 1855 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie został wykładowcą w tym samym seminarium. Z wielką gorliwością głosił prawdy wiary, za co królowa Hiszpanii nadała mu tytuł nadzwyczajnego kaznodziei. Później pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji duszpasterskich w diecezji Malaga: był proboszczem, wikariuszem generalnym, kanonikiem kapituły katedralnej, dyrektorem Domu Miłosierdzia św. Magdaleny i św. Karola, profesorem oraz zastępcą rektora seminarium, a także wizytatorem zgromadzeń zakonnych. Z gorliwością i roztropnością szerzył naukę chrześcijańską oraz miłość do Ojca Świętego. Z odwagą bronił praw Kościoła i instytutów życia konsekrowanego, chętnie wspierając biskupa w różnorodnych zadaniach duszpasterskich. Dostrzegając potrzeby wiernych, dnia 16 marca 1878 roku w Maladze założył Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Najświętszej Maryi Panny od Miłości, które w ciągu kilku lat rozpoczęło działalność już w wielu diecezjach Hiszpanii. W lipcu 1888 roku został fałszywie oskarżony, a następnie odsunięty od dzieła, które sam założył. Nasz Poprzednik Leon XIII, błogosławionej pamięci, uznał w 1894 roku jego niewinność i przywrócił go do pełnionego wcześniej urzędu. Mimo to, gdy nadal spotykał się z oskarżeniami, na stałe odłączył się od własnego Instytutu i zamieszkał w swoim domu w Maladze, poświęcając się modlitwie, dziełom miłosierdzia, posłudze pojednania oraz obowiązkom kanonika.
Mimo licznych trudności życia codziennego prowadził głębokie życie duchowe i troszczył się o coraz pełniejsze zjednoczenie z Bogiem, którego miłował całym sercem, całą duszą i całym umysłem (por. Mk 12, 30). Od odpowiedzialnych zadań przeszedł do życia w ukryciu, pełen wiary i ożywiony coraz większym nabożeństwem do Najświętszego Serca Jezusa, Eucharystii oraz Najświętszej Maryi Panny, którą czcił pod wezwaniem «Nuestra Señora de la Merced». Pozostał wierny Następcy św. Piotra i posłuszny przełożonym kościelnym. Jako gorliwy głosiciel Ewangelii, wolny od przywiązania do dóbr ziemskich, wszystkie swoje siły poświęcał prowadzeniu ludzi do Chrystusa. Przebaczył swoim oszczercom oraz wobec wszystkich okazywał roztropność i sprawiedliwość.
Dnia 17 marca 1905 roku zmarł pobożnie w Panu w Maladze, otrzymując wieczną nagrodę, której tak gorąco pragnął przez całe swoje życie.
Wraz z rozszerzaniem się opinii świętości w 1958 roku rozpoczęto jego proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po dopełnieniu wszystkich czynności przewidzianych przez prawo dnia 21 grudnia 2001 roku został ogłoszony dekret o heroiczności cnót teologalnych i kardynalnych oraz cnót z nimi związanych, praktykowanych przez Jana Nepomucena Zegrí y Moreno w stopniu heroicznym. Dnia 7 lipca 2003 roku, w Naszej obecności, został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tegoż Czcigodnego Sługi Bożego. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 9 listopada 2003 roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej sprawowanej na placu św. Piotra przed Bazyliką Watykańską, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonia Dorado Soto, biskupa Malagi, Paula Schruersa, biskupa Hasselt, Dionigiego kardynała Tettamanzi, arcybiskupa Mediolanu, Casimira Lópeza Llorente, biskupa Zamory, oraz Jeana-Marie kardynała Lustigera, arcybiskupa Paryża, jak również wielu innych Braci w biskupstwie, oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Jan Nepomucen Zegrí y Moreno, Walenty Paquay, Alojzy Maria Monti, Bonifacja Rodríguez Castro oraz Rozalia Rendu odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo: Jana Nepomucena Zegrí y Moreno dnia 11 października, Walentego Paquaya dnia 14 stycznia, Alojzego Marii Montiego dnia 22 września, Bonifacji Rodríguez Castro dnia 6 czerwca oraz Rozalii Rendu dnia 7 lutego. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 9 listopada 2003 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
