Jan Paweł II
«PACEM TANTUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU MARKOWI Z AVIANO
Rzym, 27 kwietnia 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Pragniemy jedynie pokoju: pokoju z Tobą, Boże, pokoju między nami i pokoju ze wszystkimi naszymi bliźnimi.”
Słowa te, wypowiedziane przez Czcigodnego Sługę Bożego Marka z Aviano, jasno ukazują ideał jego franciszkańskiego życia i kapłańskiej misji, który wyrażało hasło „Pokój i dobro”. Wszędzie bowiem głosił słowo Boże, zachęcając ludzi swoich czasów do nawrócenia i całkowitego oddania się Chrystusowi. Okoliczności epoki pobudzały go ponadto do działania na rzecz przywrócenia pokoju w Europie, który rodzi się ze sprawiedliwości (por. Iz 32, 17), oraz do zachowania wolności i jedności państw katolickich dla obrony wiary.
Ten syn św. Franciszka z Asyżu urodził się dnia 17 listopada 1631 roku w Aviano, na terenie diecezji Concordia–Pordenone, jako syn Marca Cristofori i Rosy Zanoni, należących do zamożniejszej warstwy społecznej. Na chrzcie otrzymał imiona Karol Dominik. W rodzinnej miejscowości zdobył pierwsze wykształcenie i wychowanie religijne, które następnie pogłębiał w kolegium jezuitów w Gorycji. Tam umocnił swoją pobożność i wstąpił do kilku stowarzyszeń maryjnych. Około szesnastego roku życia opuścił kolegium z pragnieniem poniesienia śmierci męczeńskiej za wiarę. Wycieńczony głodem i trudami został przyjęty do klasztoru Braci Mniejszych Kapucynów w Koprze, gdzie rozpoznał swoje powołanie do życia według reguły św. Franciszka z Asyżu. W 1648 roku wstąpił do klasztoru kapucynów w Conegliano, a dnia 21 listopada następnego roku złożył śluby zakonne, przyjmując imię Marek. Po ukończeniu studiów filozoficznych i teologicznych dnia 18 września 1655 roku otrzymał święcenia kapłańskie.
Później pełnił urząd przełożonego klasztoru w Belluno (1672) oraz w Oderzo (1674). Obdarzony żywym umysłem i wielką gorliwością religijną niestrudzenie głosił słowo Boże. Od 1676 roku liczne uzdrowienia przypisywano jego modlitwie, dlatego zaczęto nazywać go cudotwórcą swoich czasów. Wieść o tych wydarzeniach, połączona z jego gorliwą działalnością apostolską i świętością życia, przyciągała ludzi wszystkich stanów. Z troską o zbawienie dusz przemierzał liczne miejscowości Włoch i Europy, wszędzie przyjmowany z wielkim szacunkiem zarówno przez lud, jak i przez władców. Na polecenie Papieża, na prośbę cesarza Austrii, udał się w 1683 roku do Wiednia, oblężonego przez wojska tureckie. Przyczynił się do pojednania chrześcijańskich władców, a duchowo przygotował wojsko do odparcia nieprzyjaciela i odniesienia zwycięstwa. Odegrał również ważną rolę w kolejnych zwycięstwach wojsk chrześcijańskich.
We wszystkich okolicznościach życia był dla wszystkich przykładem gorliwości apostolskiej oraz praktykowania cnót ludzkich i chrześcijańskich. Niezmiennie opierając się na Chrystusie, z odwagą głosił prawdy wiary i wprowadzał je w życie, przeciwstawiając się wszelkim błędom doktrynalnym. Jego życie duchowe umacniały wytrwała modlitwa, Pismo Święte oraz nabożeństwo do Najświętszej Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny. Nieustannie kierował swój umysł ku Bogu i dobrom niebieskim, gardząc próżnością i dobrami doczesnymi. Szerzył praktykę aktu doskonałego żalu i swoim przepowiadaniem prowadził grzeszników do nawrócenia, ukazując im miłosierdzie Boga. Okazywał miłość współbraciom i wszystkim, których spotykał. Nawet wobec Turków kierował się sprawiedliwością i miłosierdziem, przyczyniając się do zapobiegania aktom zemsty. Wierni uważali go za wybitnego kierownika duchowego; należeli do nich między innymi cesarz Leopold oraz najznakomitsi przedstawiciele ówczesnej Europy. Wiernie zachowywał Regułę i Konstytucje Zakonu. Jako prawdziwy franciszkanin prowadził życie proste i pełne umiaru, podejmował surowe umartwienia oraz panował nad swoimi pragnieniami i zmysłami.
W maju 1699 roku po raz ostatni wyruszył do Wiednia. Stan jego zdrowia uległ pogorszeniu i został zmuszony do zaniechania wszelkiej działalności. Wszystko znosił z cierpliwością, a dnia 13 sierpnia odszedł do Pana. Krótko przed śmiercią powiedział do jednego ze współbraci: „Niech Pan uczyni to, co przyniesie Mu chwałę; niczego innego nie pragnę.”
Ponieważ opinia o jego świętości nieustannie się rozszerzała, w 1891 roku rozpoczęto proces informacyjny, który zakończono w 1904 roku. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych przez prawo dnia 6 lipca 1991 roku, w Naszej obecności, został ogłoszony Dekret o heroiczności jego cnót, a dnia 23 kwietnia 2002 roku zatwierdzono Dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 27 kwietnia następnego roku.
Dzisiaj zatem, na placu św. Piotra, podczas uroczystej celebracji Eucharystii wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Christopha kardynała Schönborna, arcybiskupa Wiednia, Michele kardynała Giordana, arcybiskupa Neapolu, Tarcisio Bertonego, arcybiskupa Genui, oraz Flavio Roberto Carrary, biskupa Werony, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Jakubowi Alberionemu, Markowi z Aviano, Marii Krystynie Brando, Eugenii Ravasco, Marii Dominice Mantovani i Julii Salzano przysługiwał tytuł Błogosławionych, a ich święta: Jakuba Alberionego dnia 26 listopada, Marka z Aviano dnia 13 sierpnia, Marii Krystyny Brando dnia 20 stycznia, Eugenii Ravasco dnia 24 października, Marii Dominiki Mantovani dnia 3 lutego oraz Julii Salzano dnia 17 maja mogły być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten Błogosławiony, który tak wiele uczynił dla jedności i pojednania narodów, pozostawiając zarazem wspaniałe świadectwo heroicznej cnoty, zasługuje nie tylko na cześć wiernych, lecz także na ich naśladowanie, aby gardząc tym, co przemijające, coraz pewniej wkraczali na drogę prowadzącą do zbawienia.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 kwietnia 2003 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
