Jan Paweł II
«PER CARITATEM INVICEM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ EUGENII RAVASCO
Rzym, 27 kwietnia 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jeden drugiemu służcie przez miłość” (Ga 5, 13).
Zakorzeniona w miłości i całym swoim życiem zwrócona ku Bogu jako jedynemu celowi, Czcigodna Służebnica Boża Matka Eugenia Ravasco swoim świętym życiem i dziełami wysławiała wielkie dzieła Ojca. Z wielką otwartością przyjmowała łaskę i trwała w „miłości, jaką Bóg ma ku nam” (1 J 4, 16), zabiegając równocześnie o to, aby miłość Boga była poznawana i odwzajemniana. Eugenia Ravasco urodziła się w Mediolanie dnia 4 stycznia 1845 roku jako córka Francesca Matteo Ravasco i szlachetnie urodzonej Caroliny Mozzoni Frosconi; tego samego dnia otrzymała chrzest święty. Swoje życie i działalność związała z Genuą. Już jako dziecko osierocone wraz z dwoma braćmi boleśnie przeżyła śmierć rodziców. Od najmłodszych lat pociągały ją sprawy Boże. Żywiła dziecięce nabożeństwo do Niepokalanej Dziewicy i z wielkim miłosierdziem odnosiła się do ubogich i nieszczęśliwych, którym chętnie pomagała, odmawiając sobie nawet rzeczy potrzebnych. Po przyjęciu Pierwszej Komunii Świętej zapłonęła gorącą miłością do Eucharystii, która stała się osią całej jej drogi ku doskonałości. Mądrze prowadził ją arcybiskup Genui Salvatore Magnasco, troszcząc się o jej solidną formację religijną. Odkryła, że Bóg powołuje ją „do poświęcenia się szerzeniu miłości Najświętszego Serca Jezusa”, co stało się szczególnym rysem jej charyzmatu. Dzięki temu stała się niestrudzoną apostołką i gorliwą wychowawczynią młodzieży, zwłaszcza dziewcząt, którym odważnie ukazywała wzniosłe ideały życia chrześcijańskiego. Porzuciwszy wszystko, aby służyć Panu, oddała samą siebie i wszystkie swoje dobra dla zbawienia dusz. Kontemplując miłość Serca Jezusa i Serca Maryi, z gorliwością niosła pomoc potrzebującym i prowadziła ich do zbawienia przez ukazywanie „ogromnej miłości, jaką nas umiłował” (Ef 2, 4). Szczególną troską otaczała wychowanie umysłu i serca młodych ludzi według nauki „Jezusa Chrystusa, Boskiego Nauczyciela mądrości”. Realizowała to poprzez liczne dzieła miłosierdzia podejmowane dla dzieci i młodzieży, rodzin, misjonarzy oraz ubogich. Pomimo słabego zdrowia była zawsze gotowa podjąć każdy trud, aby nieść pomoc bliźnim i szerzyć Królestwo Boże. Założyła Zgromadzenie Sióstr Najświętszych Serc Jezusa i Maryi, przekazując mu własny charyzmat, swoje powołanie wychowawcze i misję w Kościele.
Słowem i świadectwem życia, całkowicie oddanego „jedynemu Bogu”, była matką i nauczycielką młodych oraz swoich duchowych córek, narzędziem jedności i twórczynią dobra. Dzięki jej gorliwemu apostolstwu umocniła się wiara niezliczonych młodych ludzi, wychowawcy zostali ubogaceni życiem duchowym, wielu ludzi nawróciło się do Boga, niektórzy odkryli powołanie do kapłaństwa i życia konsekrowanego, do rodzin wniesiony został pokój, a ubodzy i chorzy otrzymali pociechę. Jako wierna i roztropna dziewica, posłuszna natchnieniom Ducha Świętego, budowała swoje życie na skale wiary. Zawsze była posłuszna, zachowywała wolność wobec dóbr ziemskich, umiłowała pokorę, życie ukryte i zapomnienie o sobie, czerpiąc z kontemplacji Chrystusa Ukrzyżowanego. Całkowicie zawierzyła się woli Bożej. Fundamentem jej życia konsekrowanego i gorliwej działalności apostolskiej było głębokie zjednoczenie z Bogiem, „najwyższym i jedynym dobrem”, żarliwa miłość do Eucharystii i Niepokalanej Dziewicy, wytrwała modlitwa oraz naśladowanie miłości Najświętszego Serca Jezusowego. Bóg obdarzył ją szczególnymi darami, a opinia o jej świętości trwała również po śmierci, która nastąpiła dnia 30 grudnia 1900 roku.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny został rozpoczęty przez arcybiskupa Genui w 1948 roku. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych przez prawo dnia 1 lipca Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. W 1997 roku w Kurii Archidiecezjalnej w Cochabambie w Boliwii przeprowadzono dochodzenie diecezjalne dotyczące cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu tej Czcigodnej Służebnicy Bożej. Sprawa została zbadana przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych, a dnia 5 lipca 2002 roku w Naszej obecności ogłoszono Dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 27 kwietnia 2003 roku.
Dzisiaj zatem, na placu św. Piotra, podczas uroczystej celebracji Eucharystii wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Christopha kardynała Schönborna, arcybiskupa Wiednia, Michele kardynała Giordana, arcybiskupa Neapolu, Tarcisio Bertonego, arcybiskupa Genui, oraz Flavio Roberto Carrary, biskupa Werony, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Jakubowi Alberionemu, Markowi z Aviano, Marii Krystynie Brando, Eugenii Ravasco, Marii Dominice Mantovani i Julii Salzano przysługiwał tytuł Błogosławionych, a ich święta: Jakuba Alberionego dnia 26 listopada, Marka z Aviano dnia 13 sierpnia, Marii Krystyny Brando dnia 20 stycznia, Eugenii Ravasco dnia 24 października, Marii Dominiki Mantovani dnia 3 lutego oraz Julii Salzano dnia 17 maja mogły być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta godna uznania niewiasta pozostawiła swoim współczesnym wspaniałe świadectwo pobożności i apostolskiego zaangażowania. Stała się szczególną ozdobą całego Kościoła i rozwinęła niezwykle owocną działalność apostolską. Niech jej przykład będzie dla współczesnych ludzi wymownym świadectwem i zachętą, aby łatwiej pokonywali trudności oraz, przedkładając dobra trwałe nad przemijające, kierowali swoje życie ku wartościom wiecznym.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 kwietnia 2003 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
