Jan Paweł II
«DA MIHI, IESU». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII KANDYDZIE
OD EUCHARYSTII
Rzym, 21 marca 2004 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Daj mi, Jezu, dusze, które z miłości i przez miłość wzajemnie jednoczą się ze sobą, które – na ile to możliwe – z całych sił oddają się dziękczynieniu. A Ty, mój Umiłowany, w krótkim czasie odpłacisz mi duszami pociągniętymi Twoją miłością, wytrwałymi w całkowitym oddaniu siebie i wiernie podejmującymi trud własnego uświęcenia”.
Słowa te, wypowiedziane przez Czcigodną Służebnicę Bożą Marię Kandydę od Eucharystii (w świecie: Marię Barbę), ukazują jej miłość do Jezusa Eucharystycznego. Eucharystia była bowiem centrum całego jej życia. Z kontemplacji i adoracji Najświętszego Sakramentu czerpała duchowy pokarm i siłę potrzebną do całkowitego oddania się Panu oraz wiernej służby Mu jako prawdziwa i wierna oblubienica.
Ta córka św. Teresy od Jezusa urodziła się 16 stycznia 1884 roku w Catanii w zamożnej i głęboko wierzącej rodzinie. Najpierw uczęszczała do szkoły prowadzonej przez siostry zakonne, a następnie ukończyła studia nauczycielskie. W młodości pociągały ją jeszcze uroki świata. Pewnego dnia jednak, uczestnicząc w obrzędzie obłóczyn swojej krewnej, uświadomiła sobie marność dóbr doczesnych i poczuła wezwanie do całkowitego poświęcenia się Bogu. Rodzina początkowo usiłowała ostudzić ten zapał, sądząc, że jest on jedynie chwilowym uniesieniem. Służebnica Boża nie zniechęciła się jednak, lecz jeszcze gorliwiej oddawała się modlitwie, aby w Chrystusie znaleźć siłę do podążania drogą, do której została powołana.
Za radą arcybiskupa Palermo, naszego Czcigodnego Brata Alessandra Kardynała Lualdiego, odrzuciwszy wszelkie wątpliwości, we wrześniu 1919 roku wstąpiła do klasztoru Karmelitanek Bosych w Ragusie, gdzie przyszło jej doświadczyć wyjątkowo dotkliwego ubóstwa. Mimo to zawsze zachowywała pogodę ducha, wyróżniając się życzliwością i łagodnością wobec sióstr. Dnia 16 kwietnia 1920 roku przyjęła habit karmelitański, 17 kwietnia następnego roku złożyła pierwszą profesję zakonną, a 23 kwietnia 1924 roku profesję uroczystą. Niedługo potem została wybrana przeoryszą klasztoru i urząd ten przyjęła w duchu posłuszeństwa. Zatroszczyła się o budowę nowego klasztoru, a następnie podjęła również dzieło założenia klasztoru Karmelu w Syrakuzach, stając się jego fundatorką.
Posłuszeństwo woli Bożej, wierne wypełnianie obowiązków, zachowywanie reguły oraz praktykowanie rad ewangelicznych były cnotami, dzięki którym osiągnęła wysokie szczyty ewangelicznej doskonałości.
Od młodości dawała świadectwo wiary, która nieustannie wyznaczała kierunek jej życia i podejmowanych decyzji. Z niezachwianą mocą wierzyła prawdom objawionym i pozostawała wierna nauczaniu Urzędu Nauczycielskiego Kościoła. Życie duchowe czerpała z modlitwy, z kontemplacji tajemnicy Eucharystii oraz Męki Chrystusa, która nieraz poruszała ją aż do łez, a także z nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny. Prowadzona miłością do Pana unikała wszelkiego grzechu i usilnie zabiegała o to, aby wszyscy oddawali Mu chwałę. W 1927 roku ofiarowała się Jezusowi jako ofiara wynagradzająca za grzechy ludzi. Miłość bliźniego okazywała wszystkim, a szczególnie swoim siostrom najbardziej potrzebującym pomocy duchowej i materialnej, którymi kierowała z mądrością i macierzyńską troską. Gdy zachodziła potrzeba, upominała je jednak z wielką delikatnością. Swoim duchowym córkom, które schodziły z właściwej drogi, przypominała o odpowiedzialności, jaką osoby konsekrowane przyjmują wobec Boga i ludzi, mówiąc: „Jak możecie tak bardzo obrażać Pana? Czy nie wiecie, że ludzie tak wiele od nas oczekują? Dlaczego dajemy się tak łatwo rozpraszać błahostkami?”.
Z wielką roztropnością i sprawiedliwością sprawowała urząd przełożonej, który powierzano jej wielokrotnie. Nie zniechęcała się napotykanymi trudnościami, a aby wiernie żyć swoim powołaniem, musiała przezwyciężyć niemało przeszkód, również we własnej rodzinie. Dobrami materialnymi gospodarowała oszczędnie, nigdy nie przywiązując do nich serca. Nie szukała zaszczytów ani pochwał, pragnąc w ciszy pracować wyłącznie dla chwały Bożej i zbawienia dusz.
W 1947 roku ponownie została wybrana przeoryszą. Ponieważ jednak zgodnie z Konstytucjami nie mogła ponownie pełnić tego urzędu, przyjęła obowiązki pierwszej radnej, które wykonywała aż do śmierci. U schyłku życia ciężko zachorowała, lecz cierpienie znosiła z chrześcijańskim męstwem, budując swoją postawą nawet lekarza, który się nią opiekował. Z wielką nadzieją przygotowała się na ostateczne spotkanie z Chrystusem, swoim Oblubieńcem, który powołał ją do siebie 12 czerwca 1949 roku. W chwili odejścia z tego świata z pełnym ufności sercem wzywała wstawiennictwa Najświętszej Maryi Panny.
Ponieważ opinia o jej świętości szeroko się rozpowszechniła, w Ragusie rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny przez przeprowadzenie procesu informacyjnego. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa 18 grudnia 2000 roku został przedłożony Nam dekret o heroiczności jej cnót, a następnie, 12 kwietnia 2003 roku, ogłoszono dekret o cudzie przypisywanym jej wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem dokonać jej beatyfikacji w Rzymie dnia 21 marca 2004 roku.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Dionigio Kardynała Tettamanziego, arcybiskupa Mediolanu, Amadeo Rodrígueza Magro, biskupa Plasencji w Hiszpanii, Manuele Ureñi Pastora, biskupa Kartageny w Hiszpanii, oraz Paulo Urso, biskupa Ragusy, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Alojzy Talamoni, Matylda od Najświętszego Serca Téllez Robles, Piedad od Krzyża Ortiz Real oraz Maria Kandyda od Eucharystii odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta mogły być obchodzone każdego roku: dnia 3 października – święto błogosławionego Alojzego Talamoniego, dnia 30 maja – święto błogosławionej Matyldy od Najświętszego Serca Téllez Robles, dnia 26 lutego – święto błogosławionej Piedad od Krzyża Ortiz Real oraz dnia 14 czerwca – święto błogosławionej Marii Kandydy od Eucharystii, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po zwyczajowym przemówieniu, w którym ukazaliśmy wzniosłość życia i chrześcijańskich cnót nowej Błogosławionej oraz wezwaliśmy wszystkich wiernych do naśladowania jej przykładu, sami jako pierwsi oddaliśmy jej należną cześć i wezwaliśmy jej niebieskiego wstawiennictwa nad całym Kościołem.
Chcemy, aby to, co dzisiaj postanowiliśmy, zachowało swoją moc na zawsze i pozostawało ważne, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień..
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 21 marca 2004 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
