Jan Paweł II
«CUM IN CRUCE PENDENS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ LAURZE MONTOYI OD ŚW. KATARZYNY ZE SIENY
Rzym, 25 kwietnia 2004 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — Gdy Jezus, wisząc na krzyżu, chciał wszystkich pociągnąć do siebie, przed śmiercią zawołał: „Pragnę” (J 19, 28). Nie pragnął wody, lecz dusz. To wołanie Jezusa głęboko przeniknęło serce Czcigodnej Służebnicy Bożej Laury od św. Katarzyny ze Sieny, noszącej w świecie imię María Laura Montoya y Upegui. Rozbudziło w niej gorące pragnienie ugaszenia Jezusowego pragnienia przez prowadzenie do Niego dusz, których tak bardzo oczekiwał: „Jeśli Ty pragniesz dusz, a ja pragnę ugasić Twoje pragnienie, dlaczego nie zaspokajasz mojego pragnienia?… Spraw, abym mogła zapłacić cenę za te dusze i aby stały się one Twoją koroną”.
Ponieważ całym sercem pragnęła zbawienia dusz i zanieść Ewangelię tym, którzy nie znali Jezusa Zbawiciela, zwłaszcza ludom tubylczym, ona sama oraz jej siostry misjonarki uczyniły z tego cel całego swojego życia apostolskiego.
Urodziła się 26 maja 1874 roku w miejscowości Jericó w Kolumbii, w głęboko chrześcijańskiej rodzinie. Miała zaledwie trzy lata, gdy jej ojciec zginął, broniąc ojczyzny i wiary. Matka, nie mogąc utrzymać trojga dzieci, powierzyła najmłodszą, Laurę, opiece dziadków ze strony matki. Do szesnastego roku życia nie uczęszczała do szkoły, lecz sama nauczyła się czytać i pisać. Następnie ukończyła szkołę nauczycielską, uzyskała uprawnienia do nauczania i pracowała jako nauczycielka w wielu miejscowościach, a później została przełożoną jednej ze szkół w Medellín. Tam usłyszała o Indianach żyjących w górach i lasach, odizolowanych od społeczeństwa. Nie znali Chrystusa i nie byli traktowani jako pełnoprawni obywatele.
Laura, doświadczając oszczerstw i licznych cierpień, znajdowała pociechę i siłę w Bogu oraz w Najświętszej Maryi Pannie, której całkowicie się zawierzyła. Coraz głębiej odczuwała również cierpienia ludzi najsłabszych i opuszczonych, szczególnie Indian pozostawionych samym sobie i oddalonych od Chrystusa. Często myślała o życiu kontemplacyjnym w klasztorze, jednak słowo „Pragnę”, wypowiedziane przez Chrystusa na krzyżu, odczytała jako wezwanie do prowadzenia do Niego tych, którzy Go nie znali. Zrozumiała, że Bóg powołuje ją do niesienia Królestwa Chrystusa wszystkim ludom tubylczym oraz do przywracania im godności dzieci Bożych i godności należnej każdemu człowiekowi.
W 1914 roku wraz z matką i pięcioma towarzyszkami udała się w góry okolic Dabeiby, aby odszukać Indian. Wyprawa ta była później wielokrotnie ponawiana. Wkrótce dołączyły do niej odważne młode kobiety, gotowe wspinać się po górach, przedzierać przez gęste lasy i przemierzać rzeki, aby głosić Ewangelię ludom tubylczym. W ten sposób w 1917 roku powstało Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Maryi Niepokalanej i św. Katarzyny ze Sieny.
Przez całe życie Laura dawała przykład heroicznych cnót. Już jako młoda dziewczyna odczuwała, że Bóg pociąga ją ku sobie. „Moje serce – mówiła – niczym pocisk wystrzelony z działa pędzi ku Bogu”. Jej wiara, umacniana wytrwałą modlitwą, sprawiała, że dostrzegała Chrystusa w najbardziej opuszczonych, zwłaszcza w ludach tubylczych. Niezwykła była jej miłość do Eucharystii, którą starała się zaszczepić zarówno swoim duchowym córkom, jak i Indianom. Równie serdecznym uczuciem darzyła Najświętszą Maryję Pannę. Imię Maryi było dla niej kluczem otwierającym serca ludów tubylczych.
Ostatnie lata życia, niemal całkowicie sparaliżowana, poświęciła modlitwie, pisaniu listów do swoich duchowych córek i zachęcaniu ich do gorliwej pracy apostolskiej. Krótko przed śmiercią nawiedziła sanktuarium Matki Bożej w Lourdes. Umocniona sakramentami świętymi, odeszła do Pana 21 października 1949 roku, pozostawiając po sobie opinię świętości nie tylko w Kolumbii, ale również w innych krajach, do których dotarło dzieło prowadzonej przez nią ewangelizacji. Dnia 22 stycznia 1991 roku ogłoszono dekret o heroiczności jej cnót, a 7 lipca 2003 roku zatwierdziliśmy cud wymagany do beatyfikacji. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w Rzymie 25 kwietnia 2004 roku.
Dzisiaj podczas uroczystej liturgii na placu św. Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie Naszych Braci: Józefa Michalika, arcybiskupa przemyskiego obrządku łacińskiego, Alberto Gerardo Jaramillo, arcybiskupa Medellín, Juana Kardynała Sandovala Íñigueza, arcybiskupa Guadalajary, Severina Kardynała Poletto, arcybiskupa Turynu, Ignacio Noguera Carmony, biskupa Huelvy, oraz Jorge Ferreiry da Costy Ortigi, arcybiskupa Bragi, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży August Czartoryski, Laura Montoya, Maria Guadalupe García Zavala, Nemezja Valle, Euzebia Palomino Yenes oraz Aleksandryna Maria da Costa odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta mogły być obchodzone każdego roku: dnia 2 sierpnia – święto błogosławionego Augusta Czartoryskiego, dnia 21 października – święto błogosławionej Laury Montoyi, dnia 27 kwietnia – święto błogosławionej Marii Guadalupe Garcíi Zavali, dnia 26 czerwca – święto błogosławionej Nemezji Valle, dnia 9 lutego – święto błogosławionej Euzebii Palomino Yenes, dnia 13 października – święto błogosławionej Aleksandryny Marii da Costy, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 25 kwietnia 2004 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
