Jan Paweł II
«IN EUCHARISTIA IESUM HABEMUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ EUZEBII PALOMINO YENES
Rzym, 25 kwietnia 2004 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „W Eucharystii mamy Jezusa, mamy Jego odkupieńczą ofiarę, mamy Jego zmartwychwstanie (…). Jeżeli zaniedbujemy Eucharystię, jak możemy zaradzić naszej nędzy?” (Encyklika Ecclesia de Eucharistia, 60).
Głęboką wiarę w moc i prawdę Eucharystii, którą wyraziliśmy w tych słowach, Euzebia Palomino Yenes pielęgnowała i ukazywała w codziennym życiu poprzez prostą i szczerą pobożność. Od pierwszego spotkania z Jezusem podczas Pierwszej Komunii Świętej, którą przyjęła w ósmym roku życia, doświadczyła głębokiej radości i czuła się „najszczęśliwszym stworzeniem na świecie”. W tym eucharystycznym żarze wzrastała i dojrzewała, odkrywając w Jezusie pełnię wszystkiego i najwyższe dobro. Dlatego mogła powiedzieć: „Nie mogę żyć bez mojego Jezusa (…), ponieważ w Nim znajduję siłę do przeciwstawiania się pokusom zła oraz do znoszenia z miłością i pogodą ducha wszystkich cierpień życia”.
Urodziła się 15 grudnia 1899 roku w Cantalpino, niedaleko Salamanki w Hiszpanii. Jej dzieciństwo było pogodne i szczęśliwe, choć rodzina żyła w skrajnym ubóstwie. Jedynym jej bogactwem była wiara ojca Augustína, schorowanego robotnika oraz łagodna cierpliwość matki, Juany Yenes.
Już od najmłodszych lat zaczęła wykonywać prace domowe i opiekować się młodszymi dziećmi. Gdy miała siedemnaście lat, poznała Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki, uczęszczając do oratorium, a następnie, zachęcona przez siostry, podjęła współpracę w domu-szkole „Maryi Wspomożycielki” w Salamance. Ceniono ją za pogodne usposobienie, pokorę i dojrzałe poczucie odpowiedzialności. W 1922 roku wstąpiła do Zgromadzenia i rozpoczęła nowicjat. Dwa lata później złożyła śluby zakonne, zachowując niezłomne postanowienie dążenia do świętości. Jedną ze swoich przyjaciółek pozdrowiła słowami: „Bądźmy święte, bo wszystko inne jest czasem straconym”.
Skierowana do kolegium w Valverde del Camino, w diecezji Huelva, pracowała w kuchni i wykonywała inne obowiązki domowe, a zarazem pomagała w oratorium świątecznym dla dziewcząt. W pracowitym życiu siostry Euzebii wszystko było wyrazem miłości, która jednoczyła ją z Panem, oraz gorącego pragnienia przekazywania tej miłości najmłodszym, młodzieży i ich rodzicom, którzy przychodzili do niej po radę. Również alumni seminarium duchownego i kapłani dostrzegali niezwykłą mądrość tej prostej siostry, pozbawionej wykształcenia, lecz obdarzonej wielką głębią ducha.
O intensywności jej życia duchowego świadczyło przede wszystkim to, że najchętniej mówiła podczas katechezy o miłości Jezusa do wszystkich ludzi, których odkupił swoją męką.
Święte Rany Jezusa były dla siostry Euzebii księgą, którą każdego dnia czytała i rozważała. Ponadto prawdziwe nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny, przeżywane jako całkowite oddanie się Jej według nauki św. Ludwika Marii Grignion de Montfort, stanowiło serce i oręż całej jej działalności apostolskiej przez całe krótkie życie, zarówno w bezpośrednich rozmowach, jak i w prowadzonej korespondencji.
W jednym z listów, napisanym we wczesnym okresie życia zakonnego, zachęcała kobietę doświadczoną licznymi cierpieniami: „Kochaj bardzo Maryję i choćbyś była bardzo zmęczona, nigdy nie zaniedbuj odmawiania różańca. Najświętsza Dziewica hojnie wynagrodzi cię obfitością swoich darów”.
W 1931 roku, gdy pierwsze przejawy niepokojów w Hiszpanii przerodziły się w otwarte prześladowanie religii, siostra Euzebia nie zawahała się do końca odpowiedzieć na dar, jaki złożyła Jezusowi. Ofiarowała się jako ofiara za wolność religii i ocalenie swojej ojczyzny. Przewidziała zarówno krwawe wydarzenia, które miały dotknąć Hiszpanię, jak i męczeństwo swojej przełożonej, błogosławionej Karmen Moreno Benítez, która poniosła śmierć rok po jej odejściu, w 1936 roku.
Ofiarę tę Pan przyjął. Niewyjaśniona z medycznego punktu widzenia choroba stopniowo wyniszczała jej organizm i powodowała postępujący paraliż, nie zaciemniając jednak jasności jej umysłu ani nie osłabiając mocnej i przekonującej wiary. Nie przestając obdarzać wszystkich dobrocią, troszczyła się o tych, którzy ją odwiedzali i pielęgnowali, przygotowując się do wejścia do królestwa niebieskiego, do którego odeszła 10 lutego 1935 roku. Gdy mieszkańcy Valverde del Camino oddawali cześć jej doczesnym szczątkom, spontanicznie mówili: „Umarła święta”.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczął się w 1982 roku przed Trybunałem Kościelnym w Huelvie. Po dopełnieniu wszystkich przewidzianych prawem czynności 17 grudnia 1996 roku ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz cnoty z nimi związane.
Dnia 20 grudnia 2003 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie, którego Bóg dokonał w 1983 roku w Valverde del Camino za wstawiennictwem Służebnicy Bożej. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 25 kwietnia następnego roku.
Dzisiaj podczas uroczystej Mszy Świętej sprawowanej na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie Naszych Braci: Józefa Michalika, arcybiskupa przemyskiego obrządku łacińskiego, Alberto Gerardo Jaramillo, arcybiskupa Medellín, Juana Kardynała Sandovala Íñigueza, arcybiskupa Guadalajary, Severina Kardynała Poletto, arcybiskupa Turynu, Ignacio Noguera Carmony, biskupa Huelvy, oraz Jorge Ferreiry da Costy Ortigi, arcybiskupa Bragi, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży August Czartoryski, Laura Montoya, Maria Guadalupe García Zavala, Nemezja Valle, Euzebia Palomino Yenes oraz Aleksandryna Maria da Costa odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta mogły być obchodzone każdego roku: dnia 2 sierpnia – święto błogosławionego Augusta Czartoryskiego, dnia 21 października – święto błogosławionej Laury Montoyi, dnia 27 kwietnia – święto błogosławionej Marii Guadalupe Garcíi Zavali, dnia 26 czerwca – święto błogosławionej Nemezji Valle, dnia 9 lutego – święto błogosławionej Euzebii Palomino Yenes, dnia 13 października – święto błogosławionej Aleksandryny Marii da Costy, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 25 kwietnia 2004 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
