Jan Paweł II
«FACIEM TUAM». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY NIMATULLAH AL-HARDINI YOUSSEF KASSAB WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 16 maja 2004 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Szukam, o Panie, Twojego oblicza” (Ps 27, 8).
Błogosławiony Nimatullah Al-Hardini (noszący w świecie imię Youssef Kassab) nieustannie trwał w kontemplacji oblicza Pana. Oświecony światłem wiary, porzucił wszystko, aby pójść za Chrystusem. Dzięki wytrwałej modlitwie, surowej pokucie, doskonałemu zachowywaniu rad ewangelicznych i dziełom miłości coraz głębiej przenikał tajemnice Boże oraz kontemplował oblicze Odkupiciela, aż sam stał się żywym odbiciem Jego świętości.
Ten syn Kościoła maronickiego urodził się w 1808 roku w górskiej miejscowości Hardin, w okręgu Batroun, w północnym Libanie, w pobożnej rodzinie, z której wywodziło się także kilka osób poświęconych życiu konsekrowanemu. Pierwsze nauki pobierał w klasztorze św. Antoniego w Houb, pomagając jednocześnie przy pracach w polu.
Pociągnięty życiem monastycznym, w 1828 roku wstąpił do Maronickiego Zakonu Libańskiego i rozpoczął nowicjat w klasztorze Qozhaya. Z wielką gorliwością oddawał się modlitwie wewnętrznej i ustnej, medytacji, adoracji Najświętszego Sakramentu oraz wiernemu wypełnianiu powierzonych mu obowiązków.
Dnia 14 listopada 1830 roku złożył śluby zakonne. Następnie został skierowany do klasztoru Świętych Cypriana i Justyny w Kfifan, aby ukończyć studia filozoficzne i teologiczne. Z powodu surowego trybu życia oraz gorliwości w nauce podupadł na zdrowiu, dlatego przełożony zwolnił go z ciężkich prac polowych i powierzył mu troskę o szaty zakonne oraz ich szycie. Zajmował się również oprawianiem ksiąg i rękopisów, poświęcając szczególną uwagę księgom liturgicznym. W 1833 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Do 1845 roku pozostawał w Kfifan, gdzie nauczał młodzież podstaw wiedzy, kierował scholastykatem oraz wykładał teologię moralną. Wśród jego uczniów znajdował się również św. Szarbel Makhlouf, wpisany do katalogu Świętych w 1977 roku. W 1845 roku Stolica Apostolska mianowała go asystentem przełożonego generalnego. Urząd ten pełnił przez trzy lata, a następnie ponownie w latach 1850 i 1856. Zamieszkał wówczas w domu Kurii Generalnej przy klasztorze Najświętszej Maryi Panny w Tamich, jednak nie przestawał zabiegać o możliwość powrotu do Kfifan, aby nauczać i oprawiać księgi. Gdy w latach 1840 i 1845 Liban był pogrążony w wojnie domowej, pewien pustelnik zachęcał go do podjęcia życia w odosobnieniu. Odmówił jednak, pragnąc uświęcać się we wspólnocie zakonnej. Wielu współbraci, podziwiając jego pracowitość, roztropność i umiłowanie milczenia, chciało wybrać go przełożonym generalnym, lecz Błogosławiony nie wyraził zgody, uważając się za niegodnego takiego urzędu.
Wytrwale zachowywał przykazania Pana oraz przepisy Kościoła i swojego Zakonu. Wierny łasce Bożej, we wszystkim pełnił wolę Bożą i z wielką gorliwością dochowywał wierności swojemu powołaniu monastycznemu, odznaczając się praktykowaniem wszystkich cnót chrześcijańskich i kapłańskich.
Przez całe życie dawał świadectwo wierze, którą umacniał modlitwą, rozważaniem słowa Bożego, sprawowaniem Najświętszej Eucharystii oraz nawiedzaniem Najświętszego Sakramentu. Jego dzień był całkowicie podporządkowany Eucharystii: rano przygotowywał się do sprawowania Boskiej Liturgii Ofiary Krzyża, a popołudnie poświęcał dziękczynieniu za dar Eucharystii. Odznaczał się głęboką pobożnością wobec Najświętszej Maryi Panny, którą bardzo często, zwłaszcza pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia, wzywał modlitwą różańcową. Zachęcał wiernych do czci Bogurodzicy, zakładając liczne bractwa i wznosząc ołtarze ku Jej czci. Całym sercem umiłował Pana i dla Jego chwały oraz zbawienia dusz niestrudzenie pracował. Mawiał: „Naprawdę mądry jest ten, kto potrafi zbawić swoją duszę”. Stronił od marności i pokus świata, troszcząc się jedynie o osiągnięcie wiecznej szczęśliwości. Z wielką miłością odnosił się do współbraci i swoich uczniów, a ubogich chłopców nauczał bezpłatnie.
Odznaczał się roztropnością i prawością, a w podejmowaniu decyzji i pełnieniu powierzonych mu obowiązków okazywał mądrość, dar rozeznania oraz sprawiedliwość. Mężnie znosił przeciwności i cierpienia, prowadząc życie pełne umiaru i prostoty, poskramiając zmysły przez pokutę i post. W szczególny sposób jaśniał wiernym zachowywaniem rad ewangelicznych. Był posłuszny przełożonym, lecz nie w sposób bezmyślny czy niewolniczy. Dochował doskonałego ubóstwa i w sposób wzorowy zachował czystość.
Jesienią 1858 roku, gdy nauczał w klasztorze w Kfifan, wskutek zimowego chłodu zachorował na zapalenie płuc. Ostatnią chorobę znosił z wielką cierpliwością i odszedł do Pana 14 grudnia 1858 roku, wzywając Najświętszą Maryję Pannę, którą uważał za wzór doskonałej wierności Chrystusowi i do której przez całe życie starał się upodobnić.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię świętości w 1926 roku przy Patriarchacie Antiocheńskim Maronitów rozpoczęto proces informacyjny. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych przez prawo wpisaliśmy go do grona Błogosławionych dnia 10 maja 1998 roku. Dnia 20 grudnia 2003 roku w Naszej obecności został ogłoszony dekret o cudzie. Po wysłuchaniu opinii Ojców Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu w dniu 19 lutego 2004 roku postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się w Rzymie dnia 16 maja tegoż roku.
Dzisiaj zatem, na placu św. Piotra, podczas uroczystej celebracji liturgicznej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Alojzy Orione, Hannibal Maria Di Francia, Józef Manyanet y Vives, Nimatullah Kassab Al-Hardini, Paula Elżbieta Cerioli oraz Joanna Beretta Molla są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten wybitny mąż jaśnieje wobec wszystkich ludzi jako znakomity wzór, aby wiara katolicka i gorliwość apostolska coraz bardziej rozszerzały się wśród narodów i docierały do jak największej liczby ludzi, tak aby wszyscy, umocnieni pomocą z nieba i napełnieni światłem Bożym, mogli coraz pełniej dostępować zbawiennych darów Pana i dóbr Ewangelii.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 16 maja Roku Pańskiego 2004, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Leonardus Erriquenz, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
