Jan Paweł II
«BEATUS HANNIBAL MARIA DI FRANCIA». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY HANNIBAL MARIA DI FRANCIA ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 16 maja 2004 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
Błogosławiony Hannibal Maria Di Francia ukształtował całe swoje życie i działalność, czerpiąc natchnienie z ewangelicznego opowiadania: Jezus, „widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo»” (Mt 9, 36-38).
Uczestnictwo w tym współczuciu Chrystusa skłoniło Błogosławionego do całkowitego poświęcenia życia dzieciom opuszczonym i osieroconym, dzięki czemu powszechnie nazywano go „prawdziwym ojcem sierot i ubogich”. Wypełniając to dzieło, był również przekonany, że duchową i materialną nędzę można przezwyciężyć u samych korzeni, błagając Pana, aby zechciał posłać Kościołowi i światu licznych oraz świętych głosicieli Ewangelii. Dlatego z wszystkich sił zabiegał o to, aby modlitwa o powołania była nieustanna i powszechna, angażując papieży, kardynałów, biskupów, kapłanów i wiernych w swoiste święte współzawodnictwo modlitwy. Osiągnęło ono swój szczyt, gdy Paweł VI ustanowił w 1964 roku Światowy Dzień Modlitw o Powołania. Z tego względu uznaliśmy błogosławionego Hannibala Marię za apostoła modlitwy o powołania, autentycznego prekursora i gorliwego mistrza współczesnego duszpasterstwa powołań.
Hannibal Maria Di Francia urodził się 5 lipca 1851 roku w Mesynie w rodzinie szlacheckiej. Dwa dni później otrzymał chrzest, a mając zaledwie piętnaście miesięcy, utracił ojca. To bolesne doświadczenie szczególnie uwrażliwiło go na los sierot i opuszczonych dzieci, pozostawiając trwały ślad zarówno w jego życiu, jak i w metodzie wychowawczej, która wypływała z jego charyzmatu. W wieku siedmiu lat został wysłany do kolegium prowadzonego przez cystersów, gdzie nauczył się synowskiego nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny oraz rozwinął głęboką pobożność eucharystyczną, otrzymując – co wówczas było rzadkością – pozwolenie na codzienne przystępowanie do Komunii Świętej. Jeszcze jako bardzo młody człowiek, podczas adoracji Najświętszego Sakramentu, doznał natchnienia, które sam określał jako „zrozumienie modlitwy «Proście» (Rogate)”, czyli odkrycie podstawowej konieczności modlitwy o powołania. Stało się ono jego charyzmatem i programem całego życia. Następnie przeczytał słowa Ewangelii: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Mt 9, 37-38; Łk 10, 2). Zrozumiał wówczas, że słowo „Proście” nie jest jedynie zachętą, lecz „wyraźnym nakazem” Jezusa, a zarazem „nieomylnym lekarstwem” dla dobra Kościoła i społeczeństwa. To natchnienie głęboko i nieodwołalnie przeniknęło całe jego życie duchowe i stało się fundamentem jego życiowego wyboru.
Oblókł sutannę w wieku osiemnastu lat, ponieważ odpowiedział na naglące wezwanie Pana, które sam określał jako „nagłe, nieodparte i niezwykle mocne”.
Obdarzony bystrym umysłem, Hannibal Maria już od młodości ujawnił niezwykły talent pisarski, dziennikarski i poetycki, tak iż spodziewano się po nim znakomitej kariery literackiej w środowiskach kulturalnych rodzinnego miasta. On jednak wszystkie te talenty z wielkim zapałem wykorzystał, aby skuteczniej pełnić swoją posługę duszpasterską.
Dnia 16 marca 1878 roku przyjął święcenia kapłańskie. Kilka miesięcy wcześniej Opatrzność postawiła na jego drodze niewidomego ubogiego, który zaprowadził go do znanej dzielnicy nędzy w Mesynie, zwanej „Le Case Avignone”. Tam, już jako kapłan, przezwyciężając wszelkie uprzedzenia i trudności, udał się nie tylko po to, aby nieść pomoc ubogim, lecz także, aby zamieszkać i żyć razem z nimi, dzieląc ich los. Wśród tej cierpiącej społeczności rozwijał apostolat modlitwy „Rogate”. Dla jego szerzenia założył w 1897 roku „Święte Przymierze Kapłańskie” dla kardynałów, biskupów i kapłanów, a w 1900 roku „Pobożne Stowarzyszenie Ewangelicznej Modlitwy Rogate” dla wszystkich wiernych.
Zakładał sierocińce dla dziewcząt i chłopców, których – z racji szczególnego nabożeństwa do św. Antoniego z Padwy – nazywał „Antonianami”. Ponadto założył Zgromadzenie Córek Bożej Gorliwości w 1887 roku oraz Zgromadzenie Rogacjonistów Serca Jezusowego w 1897 roku. Przekazał im swój charyzmat „zrozumienia i gorliwości w przeżywaniu modlitwy «Rogate»”, który wyraził w czwartym ślubie, zobowiązującym do codziennej modlitwy o powołania, troski o ich rozwój, szerzenia wszędzie ducha tej modlitwy oraz pełnienia całej działalności apostolskiej w taki sposób, aby sami stawali się dobrymi pracownikami dla nadejścia Królestwa Bożego, zwłaszcza poprzez dzieła miłości duchowej i materialnej na rzecz dzieci i ubogich.
Ojciec Hannibal zwykł mawiać, że należy prosić Pana nie tylko o powołania do życia konsekrowanego, lecz także o powołania wśród gorliwych ludzi świeckich, ponieważ oni również są „robotnikami żniwa”. Młodych ludzi rozpoczynających drogę powołania umacniał do wierności i wytrwałości następującym wezwaniem: „Rozpalajcie się miłością Jezusa Chrystusa!”.
Zmarł w Mesynie 1 czerwca 1927 roku, ciesząc się powszechną i spontanicznie ukształtowaną opinią świętości, uznawaną przez ludzi wszystkich stanów.
Proces kanonizacyjny rozpoczęto w Mesynie i po przeprowadzeniu przewidzianych prawem procesów kanonicznych My sami 7 października 1990 roku zaliczyliśmy go w poczet Błogosławionych. Dnia 22 stycznia 2004 roku poleciliśmy ogłosić dekret o cudzie dokonanym na Filipinach w 1993 roku. Na Konsystorzu odbytym 19 lutego tego samego, 2004 roku, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się 16 maja.
Dzisiaj zatem na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Alojzy Orione, Hannibal Maria Di Francia, Józef Manyanet y Vives, Nimatullah Kassab Al-Hardini, Paula Elżbieta Cerioli oraz Joanna Beretta Molla są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wypowiedzeniu tych słów przedstawiliśmy życie, cnoty i dzieła tego wybitnego męża, złożyliśmy Bogu dziękczynienie, wezwaliśmy jego niebieskiego wstawiennictwa, zachęciliśmy wszystkich wiernych do pobożnego naśladowania cnót nowego Świętego, po czym z jeszcze większą uroczystością kontynuowaliśmy sprawowanie Najświętszej Ofiary na jego cześć.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 16 maja Roku Pańskiego 2004, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Brennus Chestle, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
