Jan Paweł II
«CUM LIBER ESSEM EX OMNIBUS». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY ALOJZY ORIONE ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 16 maja 2004 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
« Tak więc nie zależąc od nikogo, stałem się niewolnikiem wszystkich, aby tym liczniejsi byli ci, których pozyskam. (…) Dla słabych stałem się jak słaby, by pozyskać słabych. Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby uratować choć niektórych. Wszystko zaś czynię dla Ewangelii, by mieć w niej swój udział » (1 Kor 9, 19-23).
Słowa Apostoła Pawła pomagają nam ukazać życie błogosławionego Alojzego Orione, który jawi się jako niezwykły i twórczy świadek chrześcijańskiej miłości. Nie sposób krótko przedstawić jego życia, tak pracowitego, a niekiedy także pełnego trudów. Można jednak z całą pewnością stwierdzić, że należy on do najwybitniejszych postaci XX wieku dzięki odważnemu świadectwu wiary chrześcijańskiej. Miał serce i ducha Apostoła Pawła: był czuły i wrażliwy aż do łez, niestrudzony i odważny aż do zuchwałości, wytrwały i pracowity aż do heroicznej cnoty. Podejmował wszelkiego rodzaju niebezpieczeństwa, spotykał się zarówno z politykami, jak i ludźmi kultury, prowadził do wiary niewierzących, nawracał grzeszników, trwał nieustannie w ufnej modlitwie, której niekiedy towarzyszyły surowe praktyki pokutne.
Alojzy Orione urodził się 23 czerwca 1872 roku w Pontecurone, w diecezji Tortona. Chociaż pragnął zostać kapłanem, przez trzy lata (1882-1885) pomagał ojcu, pracując jako brukarza. Dnia 14 września 1885 roku, mając trzynaście lat, wstąpił do franciszkańskiego klasztoru w Vogherze, lecz po ciężkim zapaleniu płuc, które zagroziło jego życiu, powrócił do rodzinnego domu. W latach 1886-1889 przebywał w Oratorium Valdocco w Turynie. Następnie wstąpił do seminarium duchownego w Tortonie. Tam, 3 lipca 1892 roku, założył oratorium dla wychowania chrześcijańskiego młodzieży, a w następnym roku, 15 października 1893 roku jako dwudziestojednoletni kleryk otworzył kolegium przeznaczone dla ubogiej młodzieży.
13 kwietnia 1895 roku przyjął święcenia kapłańskie, a podczas tej samej uroczystości biskup przekazał sześciu wychowankom jego kolegium sutanny duchowne. Wokół młodego Założyciela zaczęli gromadzić się klerycy i młodzi kapłani, tworząc pierwszy zalążek Małego Dzieła Boskiej Opatrzności. W 1903 roku biskup Tortony, ksiądz biskup Igino Bandi, kanonicznie zatwierdził męskie Zgromadzenie Synów Boskiej Opatrzności (kapłanów, braci, koadiutorów i pustelników), potwierdzając jego charyzmat apostolski, którego celem było „zjednoczonym wysiłkiem prowadzić dzieci, ubogich i lud do Kościoła oraz do Najwyższego Pasterza przez posługę miłości”, co wyrażał czwarty ślub – „wierności wobec Ojca Świętego”. Umocniony radą Leona XIII, błogosławiony Orione już w pierwszych Konstytucjach z 1904 roku wpisał w cele nowego Zgromadzenia dążenie do tego, aby „Kościoły odłączone odzyskały jedność”.
Był kapłanem całkowicie oddanym Chrystusowi i pełnym radości, przemierzając Włochy oraz Amerykę Łacińską i poświęcając swoje życie tym, którzy najbardziej cierpieli z powodu nieszczęść, ubóstwa i ludzkiej niesprawiedliwości. Wystarczy wspomnieć jego pełną poświęcenia obecność wśród ofiar trzęsień ziemi w Mesynie i Marsyce. Alojzy Orione doskonale rozumiał, że pierwszym dziełem sprawiedliwości jest nieść narodom Chrystusa, ponieważ „to właśnie miłość buduje wszystkich i jednoczy wszystkich w Chrystusie i Kościele”. Ten pokorny i ubogi kapłan, nieustraszony i niestrudzony, stał się żywym świadkiem miłości Boga. Dołącza do licznego grona świadków, którzy swoim życiem ukazali coś więcej niż zwykłą ludzką solidarność, pozostawiając słowem i czynem świadectwo wolności, odkupienia i niezawodnej nadziei.
Ubogi wśród ubogich, przynaglany miłością do Chrystusa i potrzebujących braci, coraz bardziej rozszerzał dzieło Małego Dzieła Boskiej Opatrzności, wzbogacając je o Małe Siostry Misjonarki Miłości, Siostry Sakramentki Niewidomych, a następnie Siostry Kontemplacyjne Jezusa Ukrzyżowanego. Do działalności charytatywnej i społecznej włączył również osoby świeckie, z których powstały później Instytut Świecki Orioński oraz Orioński Ruch Świeckich.
Zakładał kolejne domy w Polsce, Stanach Zjednoczonych Ameryki, Anglii oraz w innych krajach, kierując się autentycznym duchem ekumenicznym. Swoją miłość do Maryi pragnął wyrazić w sposób widzialny przez budowę wielkiego sanktuarium w Tortonie, znanego powszechnie jako „Madonna della Guardia”.
Sercem tej strategii miłości była miłość „bez granic, ponieważ rozszerzała ją miłość Chrystusa”. Miłość do Chrystusa była duszą jego odważnego życia, wewnętrznym impulsem do bezwarunkowej troski o innych oraz niewyczerpanym źródłem nadziei. Na rok przed śmiercią streścił program swego życia słowami: „cierpieć, milczeć, modlić się, kochać, trwać na krzyżu i adorować”. Bóg jest przedziwny w swoich Świętych, a święty Alojzy Orione pozostaje dla wszystkich czytelnym wzorem i umocnieniem w wierze.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny błogosławionego Alojzego Orione rozpoczęto w 1947 roku w diecezji Tortona. Dnia 26 października 1980 roku My sami z radością ogłosiliśmy tego Sługę Bożego Błogosławionym.
W 1999 roku biskup Tortony rozpoczął proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia Pietrina Penakki, który znał osobiście błogosławionego Orione, a którego uzdrowienie nastąpiło w 1990 roku. Dnia 7 lipca 2003 roku zezwoliliśmy na ogłoszenie dekretu o cudzie. Na Konsystorzu odbytym 19 lutego 2004 roku postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się 16 maja tego samego roku.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Alojzy Orione, Hannibal Maria Di Francia, Józef Manyanet y Vives, Nimatullah Kassab Al-Hardini, Paula Elżbieta Cerioli oraz Joanna Beretta Molla są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Oby te przykłady świętości chrześcijańskiej, uroczyście ukazane dziś całemu Kościołowi, nieustannie pobudzały wiernych do naśladowania Ewangelii Chrystusa, tak aby radość z wyniesienia Świętych do chwały ołtarzy stawała się zarazem zachętą do realizowania w codziennym życiu tego samego powołania do świętości, które oni z pomocą Bożej łaski tak wspaniale urzeczywistnili.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 16 maja Roku Pańskiego 2004, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Leonardus Erriquenz, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
