Z wiarą w zmartwychwstanie naszego Pana Jezusa Chrystusa pragniemy przekazać, że w godzinach popołudniowych 21 lipca 2026 roku zmarł w szpitalu po długiej walce z ciężką chorobą nasz Współbrat – ks. prof. dr hab. Andrzej Szostek MIC, wieloletni pracownik Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II (1970-2018), prorektor i rektor tej uczelni, pracownik Uniwersytetu Warszawskiego w ramach Wydziału “Artes Liberales” i Uniwersytetu Marie Curie-Skłodowskiej.
Ks. Andrzej Szostek MIC, zmarł w wieku 81 lat, 56 lat profesji zakonnej, 52 w prezbiteracie.
Pogrzeb ks. Andrzeja Szostka MIC będzie miał miejsce w sobotę 25 lipca 2026 roku w kościele parafialnym pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lublinie, ul. Bazylianówka 85
10:30 – różaniec
11:00 – Msza św.
Po Mszy św. ciało ks. Andrzeja zostanie złożone w mariańskiej kwaterze cmentarza przy ul. Unickiej
Życiorys
Ks. Andrzej Ryszard Szostek syn Ryszarda i Ireny z d. Zielińska, urodził się 9 listopada 1945 roku w Grudziądzu. w Grudziądzu ukończył szkołę podstawową (1952-59) i średnią – Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Chrobrego (1959-63). Nadto w 1963 r. w Grudziądzu ukończył siedmioletnią Podstawową Szkołę Muzyczną na fortepian. W roku akademickim 1963-64 studiował historię na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Po ukończeniu I roku wstąpił do naszego Zgromadzenia. Jako postulant został posłany na studia seminaryjne do Lublina. Po ukończeniu I roku seminarium, jako wybitnie uzdolniony, za sugestią przełożonych przeniósł się na Wydział Filozofii KUL. Pod kierunkiem kard. Karola Wojtyły w 1969 r. napisał pracę magisterską nt.: Etyka jako nauka empiryczna w ujęciu T. Czeżowskiego i T. Kotarbińskiego. W 1969 r. rozpoczął nowicjat w Skórcu, a 15 sierpnia 1970 roku złożył I profesję. Po ślubach powrócił do Lublina na studia teologii oraz za zgodą przełożonych podjął zajęcia przy Katedrze Etyki w charakterze aspiranta, a po roku asystenta. Śluby wieczyste złożył 15 sierpnia 1973 roku w Górze Kalwarii. na Mariankach. Tam przyjął także święcenia kapłańskie dnia 23 czerwca 1974 r. z rąk sekretarza Episkopatu bpa Bronisława Dąbrowskiego FDP.
Po święceniach pozostał w Lublinie jako doktorant i pracownik naukowo-dydaktyczny przy Katedrze Etyki KUL. W 1978 r. obronił rozprawę doktorską nt. Filozoficzne aspekty dyskusji wokół norm ogólnie ważnych we współczesnej teologii napisaną pod kierunkiem ks. doc. Tadeusza Stycznia. Ze strony Zgromadzenia powierzono mu obowiązki II radego domowego oraz członka Komisji Formacji. W roku 1978-79 był prefektem alumnów-postulantów. W 1980-81 uzyskał stypendium naukowe i wyjechał na Katolicki Uniwersytet w Waszyngtonie na stypendium naukowe. W 1981 został przełożonym i rektorem naszego Domu Studiów (czyli seminarium) w Lublinie oraz referentem studiów kapłańskich w Prowincji. Z końcem 1983 r. został zwolniony z urzędu przełożonego domu, jednakże otrzymał jednocześnie polecenie dalszego pełnienia funkcji do czasu ustanowienia nowego przełożonego domu, co nastąpiło 28 sierpnia 1984 roku.
W latach 1987-1993 pełnił obowiązki III radnego Polskiej Prowincji. W latach 1987-2000 był członkiem Rady Programowo-Naukowej przy Wydawnictwie Księży Marianów. Był także cenzorem publikacji z zakresu filozofii dla członków naszego Zgromadzenia. W 1988 roku został rektorem i wykładowcą w Mariańskim Domu Studiów w Lublinie, które formalnie zostało przekształcone w 1989 roku w Wyższe Seminarium Duchowne Zgromadzenia Księży Marianów.
Także w 1988 został powołany na członka Międzynarodowej Akademii Filozoficznej w Lichtensteinie. Rozprawę habilitacyjną przedstawił w 1989 roku na temat Natura-rozum-wolność. Filozoficzna analiza koncepcji twórczego rozumu we współczesnej teologii moralnej. Uzyskał tytuł: doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie filozofii i socjologii. W 1990 r. prowadził cykl wykładów w Instytucie Studiów nad Rodziną przy Uniwersytecie Lateraneńskim. Tegoż roku został zatwierdzony przez Ministra Edukacji Narodowej na stanowisko docenta w KUL.
W 1992 r. został członkiem komisji ds. przygotowania do beatyfikacji o. Stanisława Papczyńskiego. W tym samym roku został profesorem nadzwyczajnym i prorektorem KUL, w latach 1992-97 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej przy Kongregacji Doktryny Wiary. W roku 1993 został Kierownikiem Katedry Etyki Szczegółowej KUL. W 1997 został profesorem tytularnym nauk humanistycznych, a w 2000 – profesorem zwyczajnym na KUL. W latach 1998-2004 był rektorem KUL. W roku 2001 został powołany przez Jana Pawła II na członka Papieskiej Akademii Życia.
W latach 2005-11 był IV radnym generalnym. W roku 2007 został powołany przez Sekretariat Konferencji Episkopatu Polski w skład członków Zespołu ds. oceny etyczno-prawnej dokumentów dotyczących duchownych katolickich przechowywanych w IPN. W 2011 roku ks. Szostek nawiązał współpracę z Instytutem Badań Interdyscyplinarnych „Artes Liberales” i kontynuował pracę po przekształceniu tej jednostki w samodzielny Wydział Uniwersytetu Warszawskiego jako wykładowca akademicki. Po przejściu na emeryturę na KUL, w 2019 roku podjął także zajęcia w Katedrze Etyki Instytutu Filozofii na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.
Zainteresowania badawcze ks. prof. Szostka dotyczyły takich zagadnień jak: argumentacja w etyce, etyka a antropologia, struktura sumienia, etyka szczegółowa (zwłaszcza znaczenie życia ludzkiego, etyka społeczna), myśl filozoficzna Karola Wojtyły.
Opublikował ok. 200 prac, w tym książki:
- Der Stein um den Menshen (wraz z Karolem Wojtyłą i Tadeuszem Styczniem) (Kevelser 1979),
- Normy i wyjątki (Lublin 1980),
- Miłości gdzie jesteś? Medytacje rekolekcyjne (wspólnie z Tadeuszem Styczniem) (Lublin 1986),
- Natura – rozum – wolność (Lublin 1989, książka została przetłumaczona na jęz. niemiecki i włoski),
- Pogadanki z etyki (Częstochowa 1993),
- Wokół godności prawdy i miłości (Lublin 1995).
Jest redaktorem księgi pamiątkowej wydanej z okazji osiemdziesięciolecia KUL – Nauka i wiara. 80 lat KUL (Lublin 1999) oraz współredaktorem Codziennych pytań Antygony. Księgi pamiątkowej ku czci księdza Profesora Tadeusza Stycznia (Lublin 2001).
Współpracował z redakcjami: „Ethos. Kwartalnika Instytutu Jana Pawła II KUL”, „Roczników Filozoficznych KUL”, „Zeszytów Naukowych KUL”, „Aletheia. An International Journal of Philosophy”, a także „Rivista di studi sulla persona e la famiglia Anthropotes”.
Był członkiem Wydziału Filozoficznego Towarzystwa Naukowego KUL, Lubelskiego Oddziału Towarzystwa Filozoficznego, Zarządu Instytutu Jana Pawła II i wiceprezesem Lubelskiego Towarzystwa Naukowego (od 2003). W latach 1992-1997 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej.
Został odznaczony Orderem Palmes Académiques (2001), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2001), Premium Honorificum Lubelskiego Towarzystwa Naukowego (2003) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2005), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2013). W 2028 roku otrzymał Medal Zasługi dla KUL zaś w 2021 roku został Honorowym obywatelem Lublina.
Jest też laureatem wielu nagród, m.in. Nagrody „Za krzewienie wartości chrześcijańskich w kulturze polskiej”, Nagrody Prezydenta Grudziądza im. Ks. prof. Janusza Pasierba (2001 r.), Nagrody naukowej im W. Pietrzaka (2003), Nagrody Rektora KUL I stopnia (2005), Wyróżnienia Lubelskiego Towarzystwa Naukowego „Resolutio pro Laude Academica” (2005).
Za: marianie.pl
