W naszej sierpniowej modlitwie w intencji Ojczyzny, kiedy wspominamy przede wszystkim bohaterskich powstańców warszawskich, pozostańmy – śladem minionych miesięcy – przy męczennikach jezuickich i przywołajmy szczególnie postacie br. Antoniego Korytki i o. Ignacego Mellina, zmarłych w więzieniu w Kijowie w 1916 roku.
Pierwszy, Lwowianin z urodzenia, w 1842 r., w wieku 20 lat wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Jako brat zakonny posługiwał przede wszystkim w Tarnopou, będąc zakrystianem i infirmeriuszem, bardzo oddanym Bogu i bliźnim.
W 1914 r., podczas zawieruchy wojennej „Moskale – jak pisze ks. Teofil Bzowski (1932) – wywieźli br. Korytkę do Kijowa, gdzie zupełnie niewinnie osadzili go w więzieniu i tam życie zakończył, do końca wierny swojej jezuickiej tożsamości”.
Drugi, ks. Mellin, urodzony 19 września 1852 r. w Orłowie, wyświęcony na kapłana w Krakowie 2 grudnia 1883 r., pracował początkowo w Chyrowie, a od 1894 r. w Starej Wsi, jako zasłużony mistrz nowicjatu i superior. „Kochając całą duszą zakon, cenił bardzo zwyczaje i jezuickie tradycje, które opisał” – zanotował ks. Bzowski. Pod koniec życia skierowany do klasztoru w Tarnopolu, w 1915 r. „został aresztowany przez Moskali i więziony najpierw w Podwołoczyskach, a następnie w Kijowie, gdzie umarł 16 grudnia 1916 r.”.
Kroniki podają, że nowicjuszom polecał modlitwę ułożoną przez współbrata – o. Karola Bołoza Antoniewicza SJ „W ręce Twoje Panie”. Z pewnością sam umierał posługując się jej słowami. Uczy nas podobnej gotowości na spotkanie z Jezusem, Panem życia i śmierci
Oby postawa jezuitów, dla których „Jezus jest wszystkim” (1Kor 12,3), a wszystko inne jest niczym, była także postawą każdej i każdego z nas.
o. dr hab. Szczepan T. Praśkiewicz OCD
Nasz Dziennik, 29.07.2026, s. 10.
Rys. wykonały Karmelitanki Bose z Islandii.
