Benedykt XVI
«VIDEBUNT IN QUEM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU BERNARDOWI FRANCISZKOWI DE HOYOS
Rzym, 18 kwietnia 2010 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Będą patrzeć na Tego, którego przebili” (J 19, 37).
Wielkim pragnieniem Czcigodnego Sługi Bożego Bernarda Franciszka de Hoyos, członka Towarzystwa Jezusowego, było nieustanne wpatrywanie się w przebite Serce Pana, w którym kontemplował nieskończoną miłość, oraz ukazywanie innym ludziom ukrytego skarbu, który Bóg ofiarował nam w Sercu swojego Syna.
Bernard Franciszek de Hoyos urodził się 21 sierpnia 1711 roku w Torrelobatón, niedaleko Valladolid, jako pierwsze z dwojga dzieci szlacheckiej rodziny, a 5 września został ochrzczony. Po otrzymaniu bardzo dobrego wykształcenia w rodzinnej miejscowości rodzice wysłali go najpierw do kolegium w Medina del Campo, a następnie do kolegium w Villagarcía de Campos. Obie placówki były prowadzone przez jezuitów. Tam zapragnął życia zakonnego w Towarzystwie Jezusowym. Po przezwyciężeniu sprzeciwu rodziców, a także Prowincjała, wstąpił do nowicjatu. W tych latach (1726–1728) do katalogu Świętych zostali wpisani św. Alojzy Gonzaga i św. Stanisław Kostka, których stawiano za wzór uczniom jezuickim. Na Bernarda większy wpływ wywarł jednak Jan Berchmans, którego kanonizacja miała nastąpić później. W latach nowicjatu i studiów filozoficznych jego kierownikiem był o. Juan de Loyola z Towarzystwa Jezusowego, wybitny kierownik duchowy, który towarzyszył mu również podczas studiów teologicznych. Bernard ukończył je w kolegium św. Ambrożego w Valladolid w latach 1731–1735. Tam stał się nie tylko człowiekiem głębokiej modlitwy, lecz także mistykiem. Temu członkowi Towarzystwa Jezusowego Pan powierzył zadanie, które stało się jedynym celem jego życia: szerzenie nabożeństwa do Serca Jezusowego poprzez własne uświęcenie i owocne apostolstwo. Szczególne znaczenie miało poświęcenie się Bernarda Sercu Jezusa, którego dokonał 12 czerwca 1733 roku, posługując się formułą ułożoną przez św. Klaudiusza de la Colombière’a. Nie chodziło jednak o łaskę, którą miał cieszyć się jedynie osobiście i w głębi własnej duszy. Bóg oczekiwał od niego, aby stał się narzędziem przekazywania innym bogactw Serca Chrystusa.
Jego kierownikowi duchowemu, o. Juanowi de Loyola, powierzono zadanie napisania dzieła o istocie i trwałych podstawach tego nabożeństwa. Zarys i zasadnicza myśl tej książki, zatytułowanej „Tesoro Escondido”, czyli „Ukryty skarb”, wydanej 21 października 1734 roku, pochodziły od Czcigodnego Sługi Bożego Bernarda de Hoyos. Swoją działalność apostolską prowadził, rozpowszechniając ulotki i pisma, zakładając sodalicje i stowarzyszenia ku czci Najświętszego Serca, zabiegając o podejmowanie tego tematu, a wreszcie zwracając się do biskupów i króla Filipa V z prośbą, aby poparli przed Stolicą Apostolską starania o ustanowienie osobnego święta. 2 stycznia 1735 roku w Valladolid przyjął święcenia kapłańskie, a 6 stycznia odprawił pierwszą Mszę św. w kolegium św. Ignacego. Kilka miesięcy później rozpoczął trzecią probację, której nie zdołał ukończyć, ponieważ zachorował na tyfus i zmarł 29 listopada 1735 roku.
Po jego śmierci trwały opinia świętości i pobożność wiernych. Jednak ze względu na trudną sytuację Towarzystwa Jezusowego w Hiszpanii w tamtym okresie oraz inspirowany jansenizmem sprzeciw wobec nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusowego nie rozpoczęto sprawy beatyfikacyjnej, a po kasacie zakonu wszystko pogrążyło się w milczeniu. Ponieważ jednak opinia świętości nadal się utrzymywała, w latach 1895–1899 Biskup Valladolid przeprowadził proces zwyczajny. Proces apostolski przeprowadzono w latach 1915–1919. Konsultorzy historycy wypowiedzieli się pozytywnie 31 marca 1961 roku. Następnie konsultorzy teolodzy, zgromadzeni na posiedzeniu szczególnym 27 czerwca 1995 roku, a także kardynałowie i biskupi podczas sesji zwyczajnej 12 grudnia tego samego roku, opowiedzieli się za heroicznością jego cnót. Dlatego Nasz Poprzednik, Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II, zezwolił Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie 12 stycznia 1996 roku dekretu w tej sprawie.
Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych prawem zbadano uzdrowienie Mercedes Cabezas Terrero, które konsultorzy medyczni 15 listopada 2007 roku uznali za niewytłumaczalne z naukowego punktu widzenia. Konsultorzy teolodzy, zgromadzeni na posiedzeniu szczególnym 7 lipca 2008 roku, a następnie kardynałowie i biskupi podczas sesji zwyczajnej 18 listopada tego samego roku, wydali pozytywną opinię, uznając uzdrowienie za dokonane za wstawiennictwem Czcigodnego Sługi Bożego Bernarda Franciszka de Hoyos. Dlatego zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie 17 stycznia 2009 roku dekretu w tej sprawie i postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 18 kwietnia 2010 roku w Valladolid.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat Angelo Amato, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Bernarda Franciszka de Hoyos do grona Błogosławionych:
„My, spełniając życzenie Naszego Brata Ricarda Blázqueza Péreza, Arcybiskupa Valladolid, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Bernardowi Franciszkowi de Hoyos, zakonnikowi, członkowi Towarzystwa Jezusowego, pokornemu świadkowi miłości Chrystusa i gorliwemu apostołowi nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusowego, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 29 listopada, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 18 kwietnia roku Pańskiego 2010, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CIV/2012, nr 9, s. 695-697
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
