Benedykt XVI
«SECUNDUM EUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JUSTYNOWI MARII RUSSOLILLO
Rzym, 07 maja 2011 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „W całym postępowaniu stańcie się wy również świętymi na wzór Świętego, który was powołał” (1 P 1, 15).
Justyn Maria Russolillo gorliwie odpowiedział Bogu, który powoływał go do świętości. Całkowicie oddany sprawie królestwa Bożego, poświęcił się poszukiwaniu powołań do kapłaństwa i życia zakonnego oraz trosce o nie w ośrodku rozeznawania i formacji powołań „Vocationario”. Podejmował również starania, aby pomagać kapłanom i zakonnikom znajdującym się w trudnej sytuacji.
Ten kapłan, gorliwie oddany Kościołowi i trosce o dusze, urodził się 18 stycznia 1891 roku w Pianura niedaleko Neapolu. Już jako dziecko rozpoznał swoje powołanie do kapłaństwa i świętości, dlatego 18 listopada 1901 roku wstąpił do seminarium w Pozzuoli. Jako seminarzysta spędzał wakacje z chłopcami z rodzinnej miejscowości. Gromadził ich w przydomowym ogrodzie, uczył katechizmu oraz wprowadzał w modlitwę i życie eucharystyczne. W ten sposób starał się dostrzegać „zalążki tak wielu powołań kapłańskich i zakonnych w licznych, szlachetnych chłopcach”.
Wierny swojemu powołaniu kapłańskiemu, nie uległ pokusom świata. 20 września 1913 roku w katedrze w Pozzuoli przyjął święcenia kapłańskie. Mianowany proboszczem parafii św. Jerzego Męczennika w Pianura, w 1920 roku założył Towarzystwo Bożych Powołań (Wokacjonistów), a w następnym roku Zgromadzenie Sióstr Wokacjonistek. Później założył również instytut świecki Apostołek Wokacjonistek od Powszechnego Uświęcenia, jak jest on obecnie nazywany.
Wszystkie jego zamierzenia przenikało dążenie do świętości i głębokiego zjednoczenia z Trójcą Przenajświętszą. Również jego pozdrowienie: „Stań się świętym” albo „Jezus, Maryja, Józef”, wyrażało jego pragnienie i wskazywało na jego misję. Jako asceta i mistyk pracował nad sobą, aby dzięki łagodności i praktykowaniu cnót teologalnych przezwyciężać swój trudny charakter.
Siłę czerpał ze słowa Bożego, Eucharystii, modlitwy, zjednoczenia z Bogiem oraz pełnego czułości nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, do której z miłością zwracał się słowami: „Nasza Pani od Bożych Powołań, módl się za nami”.
Skupiony, opanowany, pokorny, posłuszny i i nienaganny w swoim postępowaniu, był wzorem kapłana według Serca Bożego i odznaczał się gorliwością dobrego pasterza, który wszystkim, zwłaszcza ubogim, chorym i doświadczanym pokusami, niósł dobre słowo i życzliwą pogodę ducha. Jako kaznodzieja i pisarz był niestrudzonym sługą słowa Bożego. Dzięki systematycznej katechezie, apostolstwu eucharystycznemu i duszpasterstwu rodzin rozwinęła się wspólnota parafialna, która stała się w ten sposób „domem świętości” i miejscem, z którego wyrosło wiele powołań. Swoją działalnością obejmował także kapłanów i zakonników znajdujących się w trudnej sytuacji. Z powodu swojej troski o powołania doznał wielu przeciwności. Nigdy jednak się nie skarżył, powierzając się opiece Najświętszej Maryi Panny.
Wyczerpany trudami apostolskimi i osłabiony białaczką, lecz z wielką ufnością złożoną w Bogu, zmarł 2 sierpnia 1955 roku w swojej rodzinnej miejscowości. Opinia świętości, jaką cieszył się za życia, wzrosła po jego śmierci.
17 stycznia 1980 roku rozpoczęto sprawę beatyfikacyjną poprzez przeprowadzenie w Kurii Arcybiskupiej w Neapolu procesu informacyjnego dotyczącego życia i cnót. Zakończył się on 13 maja 1985 roku, a 23 stycznia 1986 roku jego ważność została potwierdzona dekretem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Konsultorzy teolodzy, zgromadzeni na posiedzeniu szczególnym 7 lutego 1997 roku, opowiedzieli się za heroicznością jego cnót. Również kardynałowie i biskupi, zgromadzeni na sesji zwyczajnej 18 listopada 1997 roku, orzekli, że Sługa Boży praktykował cnoty w stopniu heroicznym. 18 grudnia 1997 roku Jan Paweł II polecił ogłosić dekret w tej sprawie.
Do sprawy beatyfikacyjnej przedstawiono uzdrowienie pewnej kobiety cierpiącej na nowotwór złośliwy. Konsultorzy medyczni 18 stycznia 2009 roku uznali to uzdrowienie za niewytłumaczalne, a konsultorzy teolodzy, zgromadzeni na posiedzeniu szczególnym 12 grudnia 2009 roku, przypisali je wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego Justyna Marii Russolillo. Taką samą opinię wyrazili kardynałowie i biskupi zgromadzeni na sesji zwyczajnej 1 czerwca 2010 roku. Zezwoliliśmy zatem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie 1 lipca 2010 roku dekretu o cudzie i postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 7 maja 2011 roku w Pianura w Neapolu.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat Angelo Amato, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Justyna Marię Russolillo do grona Błogosławionych:
„My, spełniając życzenie Naszego Brata Gennara Pascarelli, Biskupa Pozzuoli, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Justynowi Marii Russolillo, kapłanowi, Założycielowi Towarzystwa Bożych Powołań, który niestrudzenie rozwijał apostolstwo na rzecz powszechnego uświęcenia, gorliwie wspierał powołania kapłańskie i zakonne oraz wiernie głosił Ewangelię Ludowi Bożemu, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 2 sierpnia, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 7 maja roku Pańskiego 2011, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CVI/2014, nr 2, s. 142-144
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
