Benedykt XVI
«DOMINE, DOMINUS NOSTER». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU LEOPOLDOWI Z ALPANDEIRE
Rzym, 12 września 2010 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „O Panie, nasz Boże, jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi! Tyś swój majestat wyniósł nad niebiosa” (Ps 8, 2).
Kontemplacja piękna stworzenia, duchowe dziecięctwo, troska o wszystkie stworzenia, pokorna miłość do braci i radosna służba stanowiły charakterystyczne rysy duchowego doświadczenia Leopolda z Alpandeire, łagodnego kapucyna, który wspierany łaską Pana osiągnął pełnię ludzkiego i chrześcijańskiego życia. W szkole św. Franciszka z Asyżu Leopold doskonale naśladował Chrystusa w duchu błogosławieństw i stał się świadkiem powszechnego braterstwa i miłości.
Sługa Boży Leopold z Alpandeire, w świecie Francisco Tomás Márquez Sánchez, urodził się 24 czerwca 1864 roku w Alpandeire, w prowincji Málaga. 29 czerwca został ochrzczony. 11 września 1891 roku przyjął sakrament bierzmowania z rąk Biskupa Málagi Marcela Spínoli y Maestre, którego Czcigodny Sługa Boży Jan Paweł II zaliczył do grona Błogosławionych. Francisco Tomás wychowywał się w skromnej, lecz pracowitej rodzinie, która ukształtowała go w chrześcijańskiej pobożności i umiłowaniu pracy.
Był człowiekiem roztropnym, pogodnym i serdecznym oraz niestrudzonym pracownikiem. Gdy tylko było to możliwe, rozpoczynał dzień od uczestnictwa we Mszy Świętej i nawiedzenia Najświętszego Sakramentu. Już jako młody człowiek umiłował ubóstwo i dzielił się swoim pożywieniem z uboższymi od siebie. W latach 1887–1888 odbył również służbę publiczną, otrzymując za nią żołd.
Kiedy w 1895 roku w Rondzie obchodzono uroczyste triduum z okazji beatyfikacji Dydaka Józefa z Kadyksu, Francisco Tomás poczuł się wezwany do życia zakonnego. Kazania i obrzędy liturgiczne wywarły na nim tak głębokie wrażenie, że wyjawił ks. Rafaelowi, kapłanowi z Rondy oraz braciom kapucynom swoje pragnienie pójścia za powołaniem zakonnym. Ponieważ nie posiadał odpowiedniego wykształcenia, a także ze względu na wiek, mógł zostać przyjęty jako brat zakonny.
W wieku trzydziestu pięciu lat wstąpił do klasztoru w Sewilli. Prowincjał Ambrosio de Valencina oraz mistrz nowicjatu Diego de Valencina byli dla niego wzorami franciszkańskiego życia wśród kapucynów. W sewilskiej wspólnocie bracia prowadzili razem życie proste i skromne, oddane modlitwie. Głęboko przyswajając sobie duchowość franciszkańską, nie zaniedbywał zwyczajnych prac codziennego życia, takich jak obieranie ziemniaków czy zamiatanie klasztoru.
W 1899 roku rozpoczął nowicjat i otrzymał imię Leopold z Alpandeire. Jako nowicjusz rozwijał swoje dary duchowe. Wyróżniał się radością i głębokim życiem wewnętrznym, które promieniowało z jego twarzy i oczu. W 1900 roku w klasztorze w Sewilli złożył śluby czasowe, a następnie wieczyste.
W 1913 roku w tym samym klasztorze rozpoczął posługę furtiana. Rok później powrócił do Grenady, gdzie pełnił obowiązki zakrystiana i kwestarza aż do 1953 roku. W 1936 roku, podczas wojny domowej, przeżył w Grenadzie trudne chwile. Jednak tam, w przeciwieństwie do północnej części kraju, bracia ocaleli. Brat Leopold modlił się za nieprzyjaciół Kościoła oraz o pokój w całej Hiszpanii.
W 1950 roku obchodził pięćdziesiątą rocznicę życia zakonnego, ponawiając śluby na ręce ojca prowincjała Bonaventury de Cogollos Vega.
Pełniąc posługę kwestarza, 9 lutego 1953 roku upadł na schodach jednego z domów i złamał nogę. Przez trzy lata pozostawał przykuty do łóżka, a z czasem pojawiły się także inne choroby. Zmarł 9 lutego 1956 roku, w dziewięćdziesiątym drugim roku życia. Na jego pogrzeb przybyły wielkie tłumy, widząc w nim wzór świętości.
Trwająca opinia świętości sprawiła, że w 1975 roku Arcybiskup Grenady rozpoczął proces informacyjny dotyczący opinii świętości i cnót Sługi Bożego. Następnie, po zmianie przepisów, w 1982 roku przeprowadzono proces informacyjny. Ważność prawną obu procesów uznano 25 listopada 1988 roku. Konsultorzy Teolodzy, zgromadzeni na posiedzeniu szczególnym 20 marca 2007 roku, opowiedzieli się za uznaniem heroiczności jego cnót. Taką samą opinię wyrazili Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na sesji zwyczajnej 18 grudnia 2007 roku. Dlatego My sami zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie 15 marca 2008 roku Dekretu o heroiczności cnót.
Do beatyfikacji przedstawiono przypadek uzdrowienia Heleny Martínez del Valle, które Konsulta Lekarska 29 stycznia 2009 roku uznała za niewytłumaczalne w świetle wiedzy medycznej. Konsultorzy Teolodzy podczas posiedzenia szczególnego 20 maja 2009 roku przypisali to uzdrowienie wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego Leopolda z Alpandeire. Tak samo orzekli Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na sesji zwyczajnej 27 października 2009 roku. Dlatego zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie 19 grudnia 2009 roku Dekretu o cudzie i postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Grenadzie 12 września 2010 roku.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Czcigodny Brat Angelo Amato, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, w którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Leopolda z Alpandeire do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Francisca Javier Martínez Fernándeza, Arcybiskupa Grenady, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Leopoldowi z Alpandeire, w świecie Francisco Sánchez Márquez, zakonnikowi z Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, który przykładem i słowem, w codziennym życiu naznaczonym samotnością i modlitwą, dzieląc troski i cierpienia ubogich i strapionych oraz niosąc im ulgę, dawał świadectwo tajemnicy Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 9 lutego, w dniu jego narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To, co postanowiliśmy, ma zachować moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 12 września roku Pańskiego 2010, w szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CIV/2012, nr 5, s. 410-413
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
