Benedykt XVI
«NIHIL ALIUD». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ MARIA BERNARDA BÜTLER ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 12 października 2008 r.
«Niczego innego nie pragnę, jak tylko tego, abym z pomocą łaski Bożej stała się najmniejszą i złożyła siebie w ofierze dla szerzenia wiary».
Maria Bernarda Bütler, która przed wstąpieniem do zakonu nosiła imię Verena, tymi słowami wyrażała swoje największe pragnienie: całkowicie poświęcić się Bogu, aby szerzyła się Ewangelia i aby dusze dostąpiły zbawienia.
Ta gorliwa głosicielka Ewangelii urodziła się dnia 28 maja 1848 roku w miejscowości Auw, w szwajcarskim kantonie Argowia, jako czwarte z ośmiorga dzieci. W wieku czternastu lat usłyszała wezwanie Pana i otrzymała łaskę odczuwania w sposób szczególny obecności Boga. W listopadzie 1867 roku wstąpiła do franciszkańskiego klasztoru Maria Hilf w Altstätten, w diecezji Sankt Gallen, a dnia 4 maja 1868 roku przywdziała habit franciszkański, przyjmując imię siostry Marii Bernardy od Najświętszego Serca Maryi. Dnia 4 października 1869 roku złożyła śluby zakonne, postanawiając służyć Panu aż do końca w życiu kontemplacyjnym. Wkrótce, ze względu na swoje przymioty ludzkie i zakonne, została powołana do kierowania wspólnotą, którą doprowadziła do prawdziwej odnowy. W klasztorze wprowadziła wieczystą adorację eucharystyczną, a wspólnota wzbogaciła się o nowe i gorliwe powołania.
Gorliwość o królestwo Boże i miłość do niego doprowadziły ją do innego powołania, które ujawniło się, gdy biskup Portoviejo w Ekwadorze wezwał ją do swojego ludu, aby głosiła Ewangelię i dawała świadectwo o Chrystusie, służąc ubogim i opuszczonym. Otrzymawszy papieskie zezwolenie, dnia 19 czerwca 1888 roku opuściła Szwajcarię i wraz z sześcioma siostrami udała się do tej odległej ziemi. Rozpoczęła posługę wśród mieszkańców regionu Chone, który z powodu niedostatku kapłanów, zaniedbania życia religijnego i niemoralności znajdował się w bardzo trudnej sytuacji. Początkowo Maria Bernarda i siostry zamierzały założyć w Ameryce Środkowej dom zależny od szwajcarskiego klasztoru, lecz Pan sprawił, że owocem gorliwej działalności apostolskiej Marii Bernardy stało się nowe Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Misjonarek Maryi Wspomożycielki. Gorliwa praca apostolska przyniosła liczne powołania i Instytut wkrótce założył dwa domy w miejscowościach Santana i Canoa.
Tajemnica krzyża szybko stała się udziałem Marii Bernardy i jej dzieła: ogromny upał, skrajne ubóstwo, zagrożenia dla zdrowia, a także wrogość władz publicznych i trudności, których sama doświadczała, przyniosły jej wiele cierpień. W tych właśnie okolicznościach ujawniła się jednak trwałość jej cnót, gdy z pokorą i cierpliwością znosiła wszystkie przeciwności dotykające jej dzieła. Niepokoje 1895 roku i prześladowanie katolików sprawiły, że siostry zostały zmuszone do ucieczki do Kolumbii, gdzie przyjął je arcybiskup Cartageny, a w 1912 roku zatwierdził ich konstytucje, kanonicznie erygując Instytut. Dnia 19 maja 1924 roku w Cartagenie wyszła na spotkanie Pana chwały, po trzydziestu ośmiu latach gorliwie przeżytego życia misyjnego. Za prawdziwie świętą uważały ją nie tylko jej duchowe córki, lecz także cały lud, który wysoko cenił jej niezwykłą gorliwość w służbie Panu i miłość do ubogich, w których cierpieniach zawsze oddawała cześć Chrystusowi.
Gdy z biegiem lat coraz bardziej rozszerzała się sława jej świętości, arcybiskup Cartageny w Kolumbii rozpoczął sprawę beatyfikacyjną, przeprowadzając w 1949 roku proces informacyjny. Po dopełnieniu czynności wymaganych prawem Nasz czcigodny Poprzednik Jan Paweł II dnia 21 grudnia 1991 roku stwierdził, że praktykowała cnoty w stopniu heroicznym, a dnia 26 marca 1994 roku ogłosił dekret o cudzie, który wydarzył się w 1967 roku w Barranquilli w Kolumbii i został przypisany wstawiennictwu Służebnicy Bożej. Następnie nadał jej tytuł Błogosławionej podczas uroczystego obrzędu, który odbył się w Rzymie dnia 29 października 1995 roku.
Uzdrowienie pani Myrny Jazime Correa ze śmiertelnej choroby, które nastąpiło dnia 6 lipca 2002 roku, przypisano wstawiennictwu Służebnicy Bożej. Tak orzekli konsultorzy teologowie podczas Kongresu szczególnego dnia 1 grudnia 2007 roku, a ich orzeczenie potwierdzili kardynałowie i biskupi podczas sesji zwyczajnej dnia 17 marca 2008 roku. Po dopełnieniu zatem wszystkich czynności wymaganych prawem upoważniliśmy Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do ogłoszenia dnia 6 lipca 2007 roku dekretu o cudzie. Wreszcie na konsystorzu publicznym dnia 1 marca 2008 roku postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się w Rzymie, w papieskiej Bazylice św. Piotra, dnia 12 października 2008 roku.
Dzisiaj zatem podczas świętych obrzędów uroczyście wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na cześć Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Kajetan Errico, Maria Bernarda Bütler, Alfonsa od Niepokalanego Poczęcia i Narcyza od Jezusa Martillo Morán są Świętymi, i wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, aby w całym Kościele byli czczeni jako Święci z należną pobożnością. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Następnie My sami z gorliwością wysławialiśmy nową Świętą, podkreślając jej cnoty i zasługi, zwłaszcza jej szczególne nabożeństwo do Najświętszej Eucharystii, która jest źródłem i fundamentem duchowości tej niezwykłej głosicielki Ewangelii.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 12 października roku Pańskiego 2008, w piątym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CI/2009, nr 10, s. 833-835
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
