Benedykt XVI
«INFIRMITAS HAEC». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII RÓŻY OD JEZUSA PELLESI
Rzym, 29 kwietnia 2007 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą” (J 11,4).
Chrystus przez krzyż i zmartwychwstanie zwyciężył śmierć i grzech; nie usunął jednak cierpienia, lecz rzucił na nie nowe światło Dobrej Nowiny. Boski Mistrz, dokonując odkupienia ludzi przez cierpienie, dał każdemu człowiekowi możliwość uczestniczenia przez własne cierpienie w dziele odkupienia (por. Jan Paweł II, List apostolski Salvifici doloris, nr 15, 19). W przedziwny sposób urzeczywistniła to Służebnica Boża Maria Róża od Jezusa, w świecie Bruna Pellesi, która dotknięta ciężką i bolesną chorobą uważała swoje cierpienie za szczególny środek coraz ściślejszego jednoczenia się z Chrystusem Panem.
Ta wierna Ewangelii Służebnica Boża urodziła się 11 listopada 1917 r. w Morano di Prignano, w diecezji Reggio Emilia. W młodości opiekowała się kilkoma siostrzenicami, które straciły matkę, i wstąpiła do Akcji Katolickiej. Gdy rozpoznała, że Pan ją powołuje, w 1940 r. wstąpiła w Rimini do klasztoru Sióstr Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego św. Onufrego, założonego przez Służebnicę Bożą Faustynę Zavagli, noszącą w zakonie imię Maria Teresa od Jezusa Ukrzyżowanego. W 1942 r. złożyła śluby czasowe i powierzono jej nauczanie dzieci, któremu oddawała się z wielkim zaangażowaniem i życzliwością.
W 1945 r. zachorowała na gruźlicę i została przewieziona do szpitala św. Anny w Ferrarze, a następnie do innych placówek leczniczych. W 1947 r., gdy jej stan zdrowia się pogorszył, otrzymała pozwolenie na wcześniejsze złożenie ślubów wieczystych. Odbyła trzy pielgrzymki do Loreto i jedną do Lourdes, czerpiąc z nich duchowe umocnienie. W 1955 r. złożyła ślub całkowitego poddania się woli Bożej.
Stale pogarszający się stan zdrowia skazywał ją na coraz większą samotność. Mimo to przez modlitwę, ofiarowanie cierpień i serdeczną miłość siostrzaną pozostawała złączona z siostrami swego Instytutu.
W 1969 r. podczas Kapituły Specjalnej zaproponowała dla swego Zgromadzenia nową nazwę: „Siostry Franciszkanki Misjonarki Chrystusa”, która została przyjęta.
Jakby znakiem jej ukrzyżowania było pozostające przez siedemnaście lat w jej ciele, wskutek pomyłki, ułamane ostrze igły. Zapominając o sobie, z miłością, męstwem i radością niosła codzienny krzyż, aż osiągnęła świętość, do której zawsze dążyła. Jako osoba całkowicie oddana Bogu wytrwale i z radością praktykowała cnoty chrześcijańskie, zwłaszcza miłość i pokorę, oraz zachowywała rady ewangeliczne. Ze szpitalnego łóżka dawała świadectwo niezwykłej wiary, która podtrzymywała ją w cierpieniach i dawała jej siłę, aby w każdej chwili okazywać miłość Panu i bliźnim. Każdego dnia oddawała się Chrystusowi, któremu poświęciła się całkowicie. Zwykła mówić: „Oddaję się cała, cała poświęcam się Jezusowi. Jemu ufam. Jego miłuję”.
Z radością przyjmowała ciężkie cierpienia, które uważała za dar otrzymany z nieba. Mówiła bowiem: „Rozpoczęłam życie w szpitalu, płacząc, lecz prosiłam Boga, abym mogła je zakończyć, opiewając Jego miłosierdzie, i czuję, że zostanę wysłuchana”.
Podtrzymywana nadzieją pragnęła odejść do swego Oblubieńca, aby otrzymać nagrodę przeznaczoną dla Jego przyjaciół. Była pełna życzliwości wobec sióstr i osób, które się nią opiekowały, a także wobec innych chorych, których zwykła odwiedzać z serdecznością i troską, dodając im otuchy oraz zachęcając do chrześcijańskiej pobożności i przyjmowania sakramentów.
Przez wytrwałą modlitwę, nabożeństwo do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny, zachowywanie — na ile pozwalał jej stan — Reguły swego Instytutu oraz praktykowanie rad ewangelicznych coraz ściślej jednoczyła się z Panem, który upodabniał ją do siebie.
Prowadziła obfitą korespondencję ze swoim kierownikiem duchowym, przełożonymi, siostrami, krewnymi oraz tymi, którzy opuścili szpital. Listy te przepełnione są miłością do Pana i szacunkiem dla ludzi; znajdujemy w nich wypowiadane z naturalnością i subtelnością słowa pokoju oraz rady duchowe.
W listopadzie 1972 r., gdy choroba bardzo się nasiliła, została przeniesiona do wspólnoty w Sassuolo. Tam, wyczerpana cierpieniem, powiedziała cichym głosem: „Ważne jest, aby Pan był miłowany. Umieram szczęśliwa w miłości. Jestem szczęśliwa, ponieważ wszystkich miłuję”. Dnia 1 grudnia spokojnie odeszła z tego świata.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię o jej świętości biskup Reggio Emilia w 1982 r. rozpoczął dochodzenie diecezjalne w sprawie beatyfikacji i kanonizacji. Po dokonaniu wszystkich czynności przewidzianych prawem ogłoszono dekrety: 1 lipca 2000 r. o heroicznym praktykowaniu cnót oraz 26 czerwca 2006 r. o cudzie przypisywanym jej wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rimini 29 kwietnia 2007 r.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Czcigodny Brat Nasz José, kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Saraiva Martins, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Marię Różę Pellesi do grona Błogosławionych.
„Spełniając życzenie Naszego Brata Mariana De Nicolò, biskupa Rimini, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Róży od Jezusa, w świecie Brunie Pellesi, dziewicy, członkini Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Misjonarek Chrystusa, która zjednoczona z Panem Jezusem ubogim i ukrzyżowanym uczyniła ze swego cierpienia pieśń miłości ku Najświętszej Trójcy i radosną ofiarę za rodzaj ludzki, przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 1 grudnia, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 kwietnia 2007 r., w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 9, s. 789-792
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
