Benedykt XVI
«REPLETI SUNT». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU KAROLOWI LIVIERO
Rzym, 27 maja 2007 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym” (Dz 2,4). W dniu Pięćdziesiątnicy Apostołowie otrzymali z wysoka obfity dar rozumienia Ewangelii, a zarazem ogień miłości oraz serce odważne i pełne misyjnego zapału, gotowe nawet na przelanie krwi, aby wypełnić nakaz Pana, który powiedział: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16,15).
Ten sam Duch Święty zstąpił na Czcigodnego Sługę Bożego Karola Liviero, rozpalając w nim gorącą miłość do Boga, a zarazem nieustanne pragnienie świętości i niestrudzone zaangażowanie w budowanie królestwa Bożego oraz w duszpasterską troskę o powierzony mu lud, zwłaszcza o kapłanów, siostry zakonne, dzieci i ubogich.
Ten przyjaciel Boga i świadek Chrystusa urodził się 29 maja 1866 r. w Vicenzy. Kształcił się i przygotowywał do kapłaństwa w seminarium diecezjalnym w Padwie, a święcenia kapłańskie przyjął w 1888 r. Był archiprezbiterem i proboszczem w Gallio (1890–1899), a następnie w Agnie (1899–1910). Wszędzie wykorzystywał swoje wybitne zdolności umysłu, serca i łaski w pracy duszpasterskiej, która odznaczała się odwagą, licznymi inicjatywami i wielkim zaangażowaniem. Gorliwie oddawał się przepowiadaniu, do którego był szczególnie uzdolniony, katechizacji, sprawowaniu sakramentów oraz trosce o ludzki i duchowy rozwój dzieci, młodzieży, robotników i osób starszych. Popierał współpracę świeckich w życiu Kościoła, rozwijał stowarzyszenia katolickie i bronił swojej owczarni przed zagrażającymi jej wilkami. Uznano go za pasterza godnego powierzenia mu wyższej odpowiedzialności. Dlatego papież św. Pius X 6 stycznia 1910 r. mianował go biskupem Città di Castello, dokąd przybył 28 czerwca tego samego roku.
Kilka dni wcześniej napisał do swojej diecezji pierwszy list pasterski, w którym oznajmił: „Znajdziecie w biskupie ojca, przyjaciela, brata. Wy będziecie przychodzić do mnie, a ja będę przychodził do was”. Pozostał wierny temu postanowieniu. Wieczne zbawienie ludu zajmowało pierwsze miejsce w jego myślach, a on sam roztropnie, stanowczo i z miłością prowadził go drogami Bożymi. Wypełniał to zadanie, dostosowując głoszenie Ewangelii do warunków swoich czasów i potrzeb ludu oraz zabiegając o współpracę kapłanów, których formacji poświęcał największą troskę. Pisał: „Kapłan sam powinien być Ewangelią, aby lud, patrząc na niego, uczył się, jak powinien żyć”. On sam sumiennie wypełniał obowiązki kapłańskie, z największą pobożnością sprawując Boże tajemnice i słuchając spowiedzi, aby wszystkim udzielać chleba Bożego miłosierdzia. Pragnął być blisko ludu. Dlatego często odwiedzał wspólnoty parafialne, domy instytutów życia konsekrowanego i stowarzyszenia katolickie. Pięciokrotnie przeprowadził wizytację duszpasterską, rozsiewając w całej diecezji ziarno słowa Bożego. Pomagał rodzinom wypełniać ich zadania społeczne i kościelne, podkreślał rolę kobiet, ukierunkowywał młodzież ku prawdzie i dobru, wspierał szkoły katolickie i troszczył się o dzieci, miłował ubogich.
Dziełem jednak, które na przestrzeni lat najpełniej ukazuje miłość Sługi Bożego, jest Zgromadzenie Małych Służebnic Najświętszego Serca, założone przez niego podczas pierwszej wojny światowej, aby otaczać opieką i wychowywać ubogie i osierocone dzieci, przekazywać naukę chrześcijańską oraz pielęgnować chorych. Życie i apostolstwo tego Pasterza Kościoła możemy streścić słowami jego dewizy biskupiej: „W miłości Chrystusa”. W świetle miłości Chrystusa rzeczywiście żył i działał oraz pragnął, aby jego lud poznał i doświadczył nieskończonej miłości Chrystusa.
Wobec wszystkich był ojcowski i stanowczy, miłosierny, lecz zarazem wymagający; wspierał dobro, usuwał zło i sprawiał, że ci, którzy się oddalili, powracali do Boga i Kościoła. Praktykował cnoty i rozwijał życie wewnętrzne, czerpiąc siłę z Eucharystii, modlitwy oraz gorącego nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusa i Najświętszej Maryi Panny. Zmarł 7 lipca 1932 r. wskutek wypadku drogowego, gdy pełnił posługę pasterską.
Opinia o jego świętości, która ujawniła się podczas uroczystości pogrzebowych, utrzymywała się w następnych latach, dlatego biskup Città di Castello w 1977 r. rozpoczął sprawę beatyfikacji i kanonizacji Sługi Bożego. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem nasz czcigodny Poprzednik Jan Paweł II 1 lipca 2000 r. ogłosił, że biskup Carlo Liviero praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Dnia 16 grudnia 2006 r. został ogłoszony dekret dotyczący cudu przypisywanego wstawiennictwu Sługi Bożego. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 27 maja 2007 r. w Città di Castello, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Czcigodny Brat Nasz José, kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Saraiva Martins, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Karola Liviero do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Pellegrina Tommaso Ronchiego OFMCap, biskupa Città di Castello, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Karolowi Liviero, biskupowi i założycielowi Zgromadzenia Małych Służebnic Najświętszego Serca, który przynaglany miłością Chrystusa poświęcił swoje życie niesieniu pomocy ubogim i chorym, odrzuconym i sierotom, przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono corocznie 30 maja, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 maja 2007 r., w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 10, s. 833-835
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
