Benedykt XVI
«TABERNACULUM MOBILE». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ EUFRAZJI OD NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSA (W ŚWIECIE: RÓŻY ELUVATHINGAL)
Rzym, 03 grudnia 2006 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Żywym tabernakulum» nazywały z nieukrywanym szacunkiem Czcigodną Służebnicę Bożą Eufrazję od Najświętszego Serca Jezusa siostry karmelitanki, ponieważ cały swój wolny czas bardzo chętnie spędzała przed Jezusem Eucharystycznym w kaplicy swego klasztoru Najświętszej Maryi Panny w Ollur, na terenie dzisiejszej archidiecezji Trichur, w stanie Kerala w Indiach.
Urodziła się 17 października 1877 roku i na chrzcie otrzymała imię Róża, na pamiątkę św. Róży z Limy. Już jako mała dziewczynka, pod wpływem swej pobożnej matki, weszła na drogę świętości, którą wyróżniało szczególne nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. Maryja ukazała się jej jako niezwykle piękna Pani, przedstawiając się nie tylko jako Królowa Aniołów w niebie, lecz także jako umiłowana Matka wszystkich ludzi na ziemi, i zaprosiła ją do wstąpienia do klasztoru karmelitańskiego. W wieku dziewięciu lat poświęciła swoje dziewictwo Chrystusowi, którego już wówczas obrała za Pana swego serca. Najpierw jednak modlitwą i cierpliwością musiała przezwyciężyć stanowczy sprzeciw swego ojca Antoniego, człowieka zamożnego i porywczego, który pragnął widzieć ją jako piękną oblubienicę ozdobioną złotymi klejnotami. Sprzeciw ten ustał dopiero po niespodziewanej śmierci drugiej córki, którą uznano za karę za przeciwstawianie się woli Bożej.
Przyjęta do Instytutu Sióstr Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, Róża, która była słabego zdrowia, podczas nowicjatu ciężko zachorowała i groziło jej wydalenie; została jednak w tak niezwykły sposób uzdrowiona, że wikariusz apostolski Trichur, bp John Menacherry, postanowił pozostawić ją w zgromadzeniu i dopuścić do złożenia ślubów pod imieniem siostry Eufrazji od Najświętszego Serca Jezusa. Dostrzegając ponadto w niej duszę wybraną, sam zechciał kierować jej życiem duchowym. Eufrazja wyróżniała się miłością do Boga, wyrażaną w modlitwach i ofiarach, oraz miłością do bliźnich, troszcząc się z gorliwością nawet o ich najmniejsze potrzeby. Duchową radością, której doświadczała w głębokiej więzi z Bogiem, dzieliła się z innymi poprzez swój uśmiech.
W licznych listach, które posłuszna kierownikowi duchowemu pisała, powierzając mu swoje przeżycia wewnętrzne, Eufrazja nie tylko odsłoniła czystość swojej duszy, lecz ukazała również, jak bardzo dojrzała w świętości. Z listów tych — zachowanych przez biskupa, mimo że usilnie prosiła go, aby niszczył je natychmiast po przeczytaniu — jasno wynika, że nie brakowało jej pokus i dotkliwych udręk ze strony złego ducha, wynagradzanych jednak niebiańskimi pociechami, takimi jak objawienia Najświętszej Maryi Panny i Najświętszego Serca Jezusa; w niektóre zaś dni, gdy nie odprawiano Mszy Świętej, sam Pan udzielał jej Komunii Świętej. Eufrazja pisała, że otrzymała od Chrystusa pierścień na znak mistycznych zaślubin.
Wybrana mistrzynią nowicjuszek, pełniła ten urząd z największą sumiennością, podobnie jak później z macierzyńską troską sprawowała urząd przełożonej klasztoru Najświętszej Maryi Panny w Ollur. Troszczyła się o wszystkie, nawet najmniejsze potrzeby sióstr, zwłaszcza chorych i starszych, zapewniając im odpowiednie pożywienie, podczas gdy sama jadła tylko raz dziennie, powstrzymując się nie tylko od mięsa, lecz także od jaj i mleka. Ofiarowywała modlitwy i wyrzeczenia za dusze czyśćcowe, które — jak pisała swemu kierownikowi duchowemu — ukazywały się jej, prosząc o pomoc albo dziękując za skuteczne wstawiennictwo. Zjednoczona z Chrystusem w tajemnicy Jego męki, podejmowała surowe umartwienia, biczując się i nosząc wokół bioder łańcuch z cierniami. Za każdą, nawet najmniejszą pomoc okazywała szczerą wdzięczność, mówiąc: «Nigdy tego nie zapomnę, nawet po śmierci».
Choć pragnęła pozostawać w ukryciu, Eufrazja nie mogła ujść uwagi innych, którzy nazywali ją «Świętą z klasztoru». Widząc ją pogrążoną w modlitwie, ze świętym różańcem w dłoniach, ludzie nazywali ją po prostu «Modlącą się». Ze względu na jej nieustanną obecność przed Jezusem w Eucharystii siostry nadały jej przydomek «Żywe tabernakulum».
Po jej śmierci, która nastąpiła 29 sierpnia 1952 roku, gdy wyczerpały się jej siły życiowe, w wieku 75 lat, matka Eufrazja, wierna swojej obietnicy, nie zapomniała o drogich jej wiernych, którzy opowiadali o licznych łaskach otrzymanych z nieba po zwróceniu się do niej w modlitwie.
Wobec wzrastającej sławy jej cudów i świętości bp Joseph Kundukulam, biskup Trichur, w 1988 roku rozpoczął proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, w obecności Naszego Czcigodnego Poprzednika, Sługi Bożego Jana Pawła II, 5 lipca 2002 roku ogłoszono dekret o praktykowaniu przez Czcigodną Służebnicę Bożą w stopniu heroicznym cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych. My zaś dekretem z 26 czerwca 2006 roku zatwierdziliśmy cud przypisywany jej wstawiennictwu. Następnie postanowiliśmy przyznać jej tytuł Błogosławionej i zarządziliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Ollur 3 grudnia tegoż roku 2006.
Dzisiaj zatem, zgodnie z Naszym postanowieniem, w Ollur, z Naszego polecenia, Jego Świątobliwość kard. Varkey Vithayathil, arcybiskup większy Kościoła syromalabarskiego, odczytał tekst Listu apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Eufrazję od Najświętszego Serca Jezusa (w świecie Różę Eluvathingal) do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Jacoba Thoomkuzhy, arcybiskupa Trichur, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Eufrazji od Najświętszego Serca Jezusa, w świecie Róży Eluvathingal, dziewicy, członkini Instytutu Sióstr Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, która całe swoje życie trwała na nieustannej modlitwie przed Panem, a bliźnim okazywała z uśmiechem miłość Boga, przysługiwał tytuł Błogosławionej oraz aby jej święto obchodzono corocznie 29 sierpnia, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
Ten uroczysty obrzęd zakończył się publiczną adoracją Najświętszego Sakramentu, wystawionego w monstrancji, którą posłaliśmy tam, aby jeszcze bardziej uwydatnić i ukazać wiernym świetlany przykład tej Błogosławionej, nazywanej «Żywym tabernakulum». Jesteśmy bowiem głęboko przekonani, że szczególnie w naszych czasach, gdy tak pilna jest potrzeba nowej ewangelizacji, przykłady i świadectwa szczerej pobożności ludzi oddających cześć Eucharystii mają ogromne znaczenie dla coraz większego doceniania, czczenia i miłowania tego Najświętszego Sakramentu miłości.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 3 grudnia roku Pańskiego 2006, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 7, s. 588-590
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
