Benedykt XVI
«INFIRMA MUNDI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONEJ ELIASZY OD ŚW. KLEMENSA (W ŚWIECIE TEODORZE FRACASSO)
Rzym, 18 marca 2006 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „To, co niemocne, wybrał Bóg, by mocnych poniżyć” (1 Kor 1,27).
Nie przywiązując żadnej wagi do marności tego świata, Czcigodna Służebnica Boża Eliasza od św. Klemensa, urodzona jako Teodora Fracasso, z miłości do Chrystusa dobrowolnie obrała drogę pokory, życia w ukryciu i całkowitego wyrzeczenia się siebie, aby przyoblec się w Jezusa Chrystusa, któremu ofiarowała się jako oblubienica i żertwa.
Ta córka Karmelu urodziła się 17 stycznia 1901 roku w Bari, w ubogiej rodzinie chrześcijańskiej. Podstawowe wykształcenie otrzymała u Sióstr Stygmatynek. Gdy tylko mogła, zaczęła czynnie uczestniczyć w życiu parafii i nauczać katechizmu, a także gromadziła w domu swoje przyjaciółki na wspólne rozważania religijne i modlitwę. Jednocześnie pomagała matce w codziennych obowiązkach domowych oraz wykonywała drobne prace, aby przyczynić się do utrzymania rodziny. W 1914 roku wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Dominika, w którym rok później złożyła profesję zakonną. Podczas pierwszej wojny światowej kontynuowała działalność apostolską i niosła pomoc żołnierzom przychodzącym do parafii prowadzonej przez dominikanów.
W kwietniu 1920 roku wstąpiła do Karmelu Terezjańskiego św. Józefa w Bari, gdzie 4 grudnia 1921 roku złożyła śluby proste i ofiarowała się jako żertwa miłości Jezusowi Eucharystycznemu. Powierzono jej nauczanie haftu w szkole przylegającej do klasztoru. Okazywała uczennicom macierzyńską troskę i zachęcała je, aby wszystko wykonywały jak najlepiej na chwałę Pana. Kiedy odebrano jej obowiązki wychowawcze, przyjęła również tę przykrość z cierpliwością i w duchu posłuszeństwa. Następnie 8 grudnia 1924 roku złożyła ślub „wybierania zawsze tego, co doskonalsze”, ponownie ofiarowując się jako żertwa miłosiernej miłości. Wreszcie 11 lutego 1925 roku złożyła profesję uroczystą, idąc za przykładem św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Ze wszystkich sił dążyła do świętości dla chwały Bożej i zbawienia ludzi.
Jeszcze przed wstąpieniem do Karmelu jej życie wyróżniało się nieustannym poczuciem obecności Pana. Całkowicie Mu się poświęciwszy, dążyła do coraz głębszego zjednoczenia z Boskim Odkupicielem, którego wiernie i gorąco miłowała. Pragnąc podobać Mu się we wszystkim, z uległością przyjmowała Jego wolę, zachowywała przykazania oraz słowem i czynem przyczyniała się do rozszerzania Jego królestwa. Przez wytrwałe i radosne praktykowanie wszystkich cnót oraz wierne przestrzeganie reguły karmelitańskiej umacniała swoje siostry. Dzięki mocnej wierze niezachwianie przyjmowała prawdy objawione, a swoje życie duchowe karmiła Eucharystią, którą od młodości przyjmowała codziennie, modlitwą, czytaniem i rozważaniem Pisma Świętego oraz czcią oddawaną Najświętszej Maryi Pannie i świętym Karmelu. Modliła się i podejmowała ofiary w intencji nawrócenia grzeszników, przekonana, że Pan pragnie, aby prowadziła dusze do Niego nie przez nadzwyczajne dzieła, lecz przez całkowite ofiarowanie siebie. Wobec sióstr była życzliwa i przystępna, a wszystkich, którzy jej się sprzeciwiali, traktowała z miłością.
Roztropnie wybierała środki najlepiej służące własnemu uświęceniu, zawsze kierując się tym, co słuszne. Z wielką odwagą znosiła ciężkie choroby i bolesne krzywdy. Podejmowała praktyki pokutne właściwe tradycji Karmelu, zachowując we wszystkim prostotę i pokorę. W godny podziwu sposób naśladowała Chrystusa ubogiego, czystego i posłusznego, wzorowo zachowując rady ewangeliczne. Już w 1926 roku pojawiły się oznaki choroby, która wkrótce miała doprowadzić ją do śmierci. Cierpienie znosiła pogodnie, a nawet wykorzystywała je, aby jeszcze ściślej jednoczyć się z męką Chrystusa, zawsze umacniana nadzieją dóbr niebieskich. Mawiała bowiem: „Przechodzę przez Karmel, ale moją ojczyzną jest niebo”. Osiągnęła ją 25 grudnia 1927 roku.
Ze względu na rozpowszechnioną opinię świętości w 1953 roku arcybiskup Bari wszczął sprawę beatyfikacji i kanonizacji, rozpoczynając proces zwyczajny. Po dopełnieniu wszystkich czynności wymaganych prawem, w obecności Naszego czcigodnego Poprzednika Jana Pawła II ogłoszono dekret o heroiczności jej cnót 11 grudnia 1987 roku, zaś o cudzie, należycie zbadanym i bez żadnych wątpliwości potwierdzonym przez specjalistów, 19 grudnia 2005 roku. Postanowiliśmy zatem, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się w Bari 18 marca 2006 roku. Dzisiaj więc w Bari, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat kardynał José Saraiva Martins, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał Nasz List apostolski, którym wpisujemy Czcigodną Służebnicę Bożą Eliaszę od św. Klemensa do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Francesca Cacucciego, arcybiskupa Bari-Bitonto, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy na to, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Eliaszy od św. Klemensa, dziewicy z Zakonu Karmelitanek Bosych, która z miłości do Chrystusa poświęciła swoje życie kontemplacyjne służbie Kościołowi, przysługiwał tytuł Błogosławionej oraz aby jej święto obchodzono corocznie 29 maja, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Nie mamy żadnych wątpliwości, że ta nowa chluba i ozdoba rodziny karmelitańskiej przyczyni się w wielkim stopniu do umocnienia chrześcijańskiego życia wiernych na całym świecie, a przykład jej życia pozostanie na długo wzorem dla tych, którzy zechcą ją naśladować. Dlatego pragniemy, aby to, co wyżej postanowiliśmy po dojrzałym namyśle i z pełnym przekonaniem, zachowało całą swoją moc zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 18 marca roku Pańskiego 2006, w pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Angelo kard. Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 9, s. 662-664
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
