Benedykt XVI
«MULIER SE IPSA». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ EUROZJI FABRIS BARBAN
Z III ZAKONU ŚW. FRANCISZKA
Rzym, 06 listopada 2005 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Kobieta nie może odnaleźć siebie inaczej, jak tylko obdarowując miłością innych” (Jan Paweł II, list apostolski Mulieris dignitatem, 30).
Czcigodna Służebnica Boża Eurozja Fabris, żyjąc w duchu franciszkańskiej pokory i prostoty, miłowała w Duchu Świętym (por. Rz 5, 5) wszystkich ludzi, których Opatrzność postawiła na drodze jej ziemskiego życia: męża, dzieci i licznych potrzebujących. W ten sposób naśladowała Boskiego Odkupiciela i współpracowała w szerzeniu królestwa Bożego na ziemi.
Ta wierna Ewangelii kobieta urodziła się 27 września 1866 roku w miejscowości Quinto Vicentino, w rodzinie chrześcijańskiej, która wkrótce przeniosła się do Maroli. Przez pierwsze lata uczęszczała do szkoły, później jednak musiała pomagać w pracach polowych i domowych. W młodości regularnie czytała książki poświęcone historii biblijnej i uczyła katechizmu w parafii.
W wieku dwudziestu lat zaczęła pomagać swojemu sąsiadowi, Karolowi Barbanowi, który był wdowcem i miał dwie córki. Otoczyła je serdeczną opieką i zapewniła im odpowiednie wychowanie religijne. Dnia 5 maja 1886 roku poślubiła Karola Barbana, pragnąc również w ten sposób kontynuować rozpoczętą już posługę miłości. Z tego czystego i płodnego małżeństwa urodziło się dziewięcioro dzieci. Służebnica Boża sumiennie wypełniała obowiązki matki i żony. Wiernie kochała męża i pomagała mu panować nad porywami jego charakteru. Wychowywała dzieci słowem i przykładem, roztropnie doradzając im przy wyborze drogi życiowej. Trzech jej synów zostało kapłanami. Ponadto przyjmowała do swojego domu inne potrzebujące dzieci, otaczając je matczyną miłością i wychowując w wierze chrześcijańskiej. Aby przyczynić się do utrzymania rodziny, pracowała jako krawcowa.
W 1920 roku wstąpiła do Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego i gorliwie żyła jego duchowością. W codziennym wypełnianiu obowiązków odnalazła drogę do coraz większej doskonałości ewangelicznej i praktykowania cnót chrześcijańskich. Słowem i przykładem dawała świadectwo swojej wiary i przekazywała ją napotykanym ludziom. Za jedyne prawdziwe bogactwo uważała miłość do Boga. Rzeczywiście kochała Go ze wszystkich sił, niezachwianie w Niego wierzyła, przyjmowała Jego wolę i przestrzegała Jego „świętego Prawa”. Nadzieja osiągnięcia nieba dawała jej siłę do pokonywania licznych trudności i cierpień. W doświadczeniach z ufnością powierzała się Ojcu niebieskiemu, którego nieustannie wzywała w modlitwie, często powtarzając modlitwy i krótkie akty strzeliste. Swoje życie duchowe umacniała nabożeństwem do Trójcy Przenajświętszej, Męki Pańskiej, Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny, do której sanktuarium na Monte Berico często pielgrzymowała. Była posłuszna nauczaniu Kościoła i chętnie się mu podporządkowywała, a kapłanów otaczała szczególnym szacunkiem i uznaniem.
Gorliwie oddawała się nauczaniu katechizmu, a prowadzoną w domu szkołę szycia przekształciła w szkołę życia dla licznych dziewcząt, które z matczyną troską prowadziła drogami Pańskimi. Szczególnie troszczyła się o sieroty i osoby dotknięte cierpieniami spowodowanymi przez pierwszą wojnę światową. Żywiąc głęboką odrazę do grzechu, upominała błądzących oraz ofiarowywała Panu modlitwy i wyrzeczenia w intencji ich nawrócenia. Unikała obmowy i była narzędziem pokoju oraz zgody. Udzielała roztropnych rad i mądrych wskazówek swoim dzieciom oraz wszystkim, którzy zwracali się do niej o pomoc, uznając jej wielki autorytet moralny. Była sprawiedliwa wobec wszystkich, ubierała się skromnie, a sobie samej pozwalała jedynie na to, co było bezwzględnie konieczne.
Idąc za nauką św. Franciszka z Asyżu, żyła w uczciwym i godnym ubóstwie, mówiąc, że cieszy się, iż jest uboga jak Pan Jezus. Nigdy nie pragnęła zaszczytów ani pochwał, lecz była tak pokorna, że nazywała siebie „biedną grzesznicą”. Jesienią 1931 roku zapadła na bolesną chorobę, którą znosiła z męstwem i bez skargi. Zmarła 8 stycznia następnego roku, a przed śmiercią poleciła swoją duszę Panu, ufając, że otrzyma nagrodę wieczną.
Ze względu na szerzącą się opinię świętości w 1975 roku biskup Padwy, na mocy upoważnienia udzielonego mu przez Stolicę Apostolską, rozpoczął sprawę beatyfikacji i kanonizacji, przeprowadzając proces informacyjny. Po należytym dopełnieniu wymogów prawnych, w obecności Naszego Czcigodnego Poprzednika Jana Pawła II ogłoszono 7 lipca 2003 roku dekret o heroiczności cnót Czcigodnej Służebnicy Bożej, a następnie 22 czerwca 2004 roku dekret o cudzie przypisywanym jej wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Vicenzy 6 listopada 2005 roku.
Dzisiaj więc w Vicenzy, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat Józef kardynał Saraiva Martins, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Eurozję Fabris Barban do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Cesare Nosiglii, arcybiskupa biskupa Vicenzy, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Eurozji Fabris Barban przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie dnia 9 stycznia, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 6 listopada 2005 roku, w pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Angelo kard. Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 6, s. 432-434
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
