Franciszek
NIE MA JEDNOŚCI BEZ NAWRÓCENIA, MODLITWY I ŚWIĘTOŚCI ŻYCIA. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW EKUMENICZNEGO SPOTKANIA ZAKONNIKÓW I ZAKONNIC ZORGANIZOWANEGO PRZEZ KONGREGACJĘ DS. INSTYTUTÓW ŻYCIA KONSEKROWANEGO I STOWARZYSZEŃ ŻYCIA APOSTOLSKIEGO
Rzym, Sala Konsystorza, 24 stycznia 2015 r.
Księża Kardynałowie, Drodzy Bracia i Siostry!
Serdecznie was witam i dziękuję kardynałowi Braz de Aviz za słowa skierowane do mnie w imieniu wszystkich. Cieszę się, że ta inicjatywa zgromadziła zakonników i zakonnice z różnych Kościołów i Wspólnot kościelnych, których gorąco pozdrawiam. Szczególnie wymowne jest to, że wasze spotkanie odbywa się podczas Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan. Co roku przypomina nam on, że ekumenizm duchowy jest „duszą ruchu ekumenicznego”, jak podkreśla dekret soborowy Unitatis redintegratio (nr 8), którego pięćdziesiątą rocznicę ogłoszenia niedawno obchodziliśmy.
Chciałbym podzielić się z wami kilkoma refleksjami na temat znaczenia życia konsekrowanego dla jedności chrześcijan.
Pragnienie przywrócenia jedności wszystkich chrześcijan jest oczywiście obecne we wszystkich Kościołach i dotyczy zarówno duchownych, jak i świeckich (por. tamże, 5). Jednak życie zakonne, zakorzenione w woli Chrystusa i we wspólnej tradycji niepodzielonego Kościoła, nosi niewątpliwie szczególne powołanie do krzewienia tej jedności. Nie jest zresztą przypadkiem, że wielu pionierów ekumenizmu należało do osób konsekrowanych. Również dzisiaj różne wspólnoty zakonne intensywnie angażują się w realizację tego celu i są uprzywilejowanymi miejscami spotkań chrześcijan należących do różnych tradycji. W tym kontekście chciałbym wspomnieć także o wspólnotach ekumenicznych, takich jak Taizé i Bose, których przedstawiciele uczestniczą w tym spotkaniu. Do istoty życia zakonnego należy dążenie do zjednoczenia z Bogiem oraz do jedności we wspólnocie braterskiej, co stanowi wzorcową realizację modlitwy Pana: „aby wszyscy stanowili jedno” (J 17, 21).
Wasze spotkanie odbyło się w Instytucie Patrystycznym Augustinianum. Święty Augustyn rozpoczyna swoją regułę od szczególnie wymownych słów: „Po pierwsze, dlatego zgromadziliście się w jedno, byście jednomyślnie mieszkali w domu i mieli jednego ducha i jedno serce skierowane ku Bogu” (I, 3). Życie zakonne ukazuje nam właśnie, że jedność nie jest owocem naszych wysiłków: jedność jest darem Ducha Świętego, który urzeczywistnia ją w różnorodności. Pokazuje nam również, że jedność może się urzeczywistnić tylko wtedy, gdy idziemy razem, podążając drogą braterstwa w miłości, służbie i wzajemnej akceptacji.
Nie ma jedności bez nawrócenia. Życie zakonne przypomina nam, że w centrum wszelkiego dążenia do jedności, a zatem również każdego wysiłku ekumenicznego, znajduje się przede wszystkim nawrócenie serca, które obejmuje prośbę o przebaczenie i udzielanie go innym. Polega ono w znacznej mierze na zmianie naszego sposobu patrzenia: na staraniu, by spoglądać na siebie nawzajem w świetle Boga, a także na umiejętności spojrzenia na rzeczywistość z punktu widzenia drugiego człowieka. Oto podwójne wyzwanie związane z dążeniem do jedności, zarówno wewnątrz wspólnot zakonnych, jak i między chrześcijanami różnych tradycji.
Nie ma jedności bez modlitwy. Życie zakonne jest szkołą modlitwy. Zaangażowanie ekumeniczne jest przede wszystkim odpowiedzią na modlitwę samego Pana Jezusa i zasadniczo opiera się na modlitwie. Jeden z pionierów ekumenizmu i wielki propagator Oktawy Modlitw o Jedność Chrześcijan, o. Paul Couturier, posługiwał się obrazem, który dobrze ukazuje związek między ekumenizmem a życiem zakonnym. Wszystkich modlących się o jedność, a także cały ruch ekumeniczny, porównywał do „niewidzialnego klasztoru”, który jednoczy chrześcijan z różnych Kościołów, krajów i kontynentów. Drodzy Bracia i Siostry, jesteście pierwszymi animatorami tego „niewidzialnego klasztoru”. Zachęcam was, abyście modlili się o jedność chrześcijan i przekładali tę modlitwę na codzienne postawy i gesty.
Nie ma jedności bez świętości życia. Życie zakonne pomaga nam uświadomić sobie powołanie skierowane do wszystkich ochrzczonych: powołanie do świętości życia, która jest jedyną prawdziwą drogą do jedności. Podkreśla to dobitnie dekret soborowy Unitatis redintegratio: „Niech pamiętają wszyscy wyznawcy Chrystusa, że tym lepiej posuwają naprzód sprawę jedności chrześcijan, a nawet ją realizują, im bardziej nieskazitelne usiłują wieść życie w duchu Ewangelii. Im mocniejszą więzią będą zespoleni z Ojcem, Słowem i Duchem, tym głębiej i łatwiej potrafią pomnażać wzajemne braterstwo” (nr 7).
Drodzy Bracia i Siostry, wyrażając wam wdzięczność za świadectwo, jakie swoim życiem dajecie Ewangelii, oraz za służbę na rzecz jedności, proszę Pana, aby obficie błogosławił waszej posłudze i natchnął was do niestrudzonej pracy na rzecz pokoju i pojednania między wszystkimi Kościołami i Wspólnotami chrześcijańskimi. Proszę was, módlcie się za mnie, a ja z serca wam błogosławię. Prośmy Pana o błogosławieństwo, odmawiając każdy w swoim języku Modlitwę Pańską.
Odmówienie modlitwy „Ojcze nasz”.
Niech Pan błogosławi nam wszystkim.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
