Na Filipinach pomagają kobietom zdobyć zawód. W Kazachstanie wspierają rodziny i odwiedzają chorych. W Japonii prowadzą przedszkola i przygotowują dorosłych do chrztu. W drugim dniu Tygodnia Misyjnego przybliżamy pracę sióstr zakonnych w Azji, gdzie według danych kościelnych dostępnych w 2026 roku posługuje około 180 tysięcy zakonnic. Wśród nich są polskie misjonarki.
Azjatyckie misje obejmują bardzo różne środowiska. Obok krajów z licznymi wspólnotami katolickimi są miejsca, gdzie chrześcijanie stanowią niewielką mniejszość. Siostry pracują w wielkich miastach i odległych miejscowościach. Prowadzą szkoły, pomagają chorym i wspierają kobiety, które szukają możliwości samodzielnego utrzymania rodziny.
W drugim artykule cyklu na Tydzień Misyjny pokazujemy działalność pięciu zgromadzeń. Ich placówki odpowiadają na miejscowe potrzeby, a polskie misjonarki współpracują z siostrami i pracownikami pochodzącymi z krajów Azji.
Franciszkanki Misjonarki Maryi.
Od kursów zawodowych po duszpasterstwo chorych
Indie są miejscem powstania Zgromadzenia Franciszkanek Misjonarek Maryi. Założone w 1877 roku FMM liczą blisko 5 tysięcy sióstr na świecie. W Azji pracują między innymi w Indiach, Japonii, Pakistanie, Wietnamie i na Filipinach.
W północnych Indiach prowadzą program Disha Kendra, skierowany do mieszkańców ubogich dzielnic. Organizują zajęcia wyrównawcze, kursy angielskiego i obsługi komputera.
Kobiety oraz nastolatki mogą uczyć się krawiectwa.
S. Bensy Maria Sangeetham opowiadała kiedyś, że część uczestniczek po kursach znalazła zatrudnienie w firmach odzieżowych. Inne zaczęły pracować na własny rachunek. Siostry organizują również konsultacje medyczne i zajęcia dotyczące ochrony dzieci oraz przeciwdziałania handlowi ludźmi.
W Japonii polska misjonarka s. Małgorzata Mazur przez wiele lat pracowała w duszpasterstwie chorych w szpitalu w Tokio.
W opublikowanym świadectwie opowiadała także o chrztach dorosłych. Przygotowanie do sakramentu wymaga tam towarzyszenia osobom, które często jako jedyne w rodzinie decydują się przyjąć chrześcijaństwo.
Nazaretanki. Cztery wspólnoty w Kazachstanie
Nazaretanki posługują w Kellerowce, Lisakowsku, Zielonym Gaju i Tajynszy. Ich domy dzielą duże odległości, co wpływa na organizację codziennej pracy. Siostry wspierają rodziny, odwiedzają chorych i osoby starsze. Uczą dzieci oraz uczestniczą w życiu parafii. Pomoc materialną łączą z duszpasterstwem.
S. Kazimiera Wanat współtworzy także program rekolekcji „Samarytanka” dla kobiet różnych wyznań i środowisk, realizowany w Kazachstanie i Uzbekistanie. Spotkania pomagają uczestniczkom odkrywać własną godność i powołanie oraz podejmować w świetle wiary tematy relacji rodzinnych, przebaczenia i wewnętrznego uzdrowienia.
W Tajynszy współpracują z marianami. Wśród opisanych wspólnych przedsięwzięć znalazły się półkolonie dla dzieci z rodzin w trudnej sytuacji. Zajęcia obejmowały wypoczynek, zabawę i katechezę.
W maju 2026 roku zgromadzenie opublikowało film „Nazaret w sercu stepu”, poświęcony tej misji. Przedstawia on posługę opartą na regularnym kontakcie z mieszkańcami i wieloletniej obecności w niewielkich wspólnotach.
Siostry Maryi Niepokalanej.
Maszyna do szycia pomaga zacząć zarabiać
Około 150 kobiet skorzystało z programu krawieckiego prowadzonego przez Siostry Maryi Niepokalanej na Filipinach – wynika z informacji opublikowanych w październiku 2026 roku.
Uczestniczkami są przede wszystkim samotne matki, wdowy i kobiety z rodzin w trudnej sytuacji finansowej. Uczą się szycia oraz podstaw przedsiębiorczości. Po zakończeniu kursu otrzymują maszyny i materiały, dzięki którym mogą rozpocząć pracę bez kosztownego zakupu wyposażenia.
Działalność zgromadzenia na Filipinach koordynuje s. Agata Maria Sobczyk. Siostry są tam obecne od 2011 roku, głównie w dzielnicy Commonwealth w Quezon City.
Odwiedzają rodziny w domach. Pomagają kupić żywność, uzyskać opiekę medyczną i wyposażyć dzieci do szkoły. Wspierają również rodziców w uzyskaniu aktów urodzenia dzieci.
Podczas powodzi wywołanej tajfunem w 2025 roku dom sióstr udzielił schronienia ponad 200 dorosłym i dzieciom, których mieszkania zostały zalane lub zniszczone.
Salezjanki. Szkoły i opieka nad dziećmi w Timorze Wschodnim
S. Joanna Goik przez około trzydzieści lat pracowała w Timorze Wschodnim. Opiekowała się dziećmi, których rodzice zginęli podczas walk lub musieli się ukrywać. Uczyła i pomagała zakładać szkoły.
Nauczyła się języka tetum. Prowadziła w nim lekcje, także dotyczące miejscowego języka i historii. Jej praca przypadła na okres konfliktu oraz powstawania niepodległego państwa.
We wrześniu 2026 roku podczas spotkania z darczyńcami w Salezjańskim Ośrodku Misyjnym w Warszawie przybliżała działalność salezjanek w Timorze. Doświadczenia misjonarki obejmują zarówno pomoc dzieciom dotkniętym przemocą, jak i wieloletnią pracę nad dostępem do edukacji.
Siostry Opatrzności Bożej. Pięćdziesiąt lat misji w Japonii
W 2026 roku przypada pięćdziesiąt lat od rozpoczęcia misji Sióstr Opatrzności Bożej w Japonii. Pierwsze siostry wyjechały w 1976 roku. Zgromadzenie informuje o pracy w trzech placówkach.
Znaczną część ich działalności stanowi wychowanie przedszkolne. Siostry katechizują także dzieci i dorosłych oraz pomagają w parafiach.
S. Mirosława Jamróz przyjechała do Japonii w 1984 roku. Pracowała w Tokio i Aboshi, zajmując się między innymi dziećmi w katolickich przedszkolach. S. Sylwestra Mazurek należała do pierwszych misjonarek zgromadzenia w tym kraju. Jej posługa obejmowała wychowanie, przygotowanie do sakramentów i pomoc kobietom doświadczającym przemocy.
Przedstawione inicjatywy pokazują różne zadania misyjnych wspólnot. Kurs zawodowy pozwala kobiecie uzyskać dochód. Przedszkole zapewnia opiekę dziecku i codzienny kontakt z jego rodziną. Wizyta u chorego pomaga osobie, która sama nie dotarłaby do parafii. Każda z tych form pracy wymaga znajomości miejscowego języka, współpracy z mieszkańcami i czasu.
Sisters News Service
