W wenezuelskiej Amazonii szkoła i punkt medyczny obsługują społeczność, do której dociera się rzeką. W Chile nazaretanki pracują przy parafii odbudowującej życie po podpaleniu kościoła. W Brazylii polskie zgromadzenie obchodzi 120 lat obecności. W trzecim dniu Tygodnia Misyjnego przybliżamy pracę sióstr zakonnych w Ameryce Południowej.
Misje w Ameryce Południowej obejmują zarówno wielkie miasta, jak i osady oddalone od szpitali oraz szkół. Siostry pomagają dzieciom kontynuować naukę, wspierają rodziny i prowadzą duszpasterstwo. Część placówek powstała z myślą o polskich emigrantach. Inne odpowiadają na potrzeby rdzennych mieszkańców i społeczności dotkniętych ubóstwem. W kolejnej części cyklu na Tydzień Misyjny pokazujemy pięć zgromadzeń. Ich działalność łączy polskie misjonarki z miejscowymi siostrami, nauczycielami i pracownikami medycznymi.
Franciszkanki Misjonarki Maryi. Internat umożliwia dalszą naukę
Franciszkanki Misjonarki Maryi są obecne między innymi w Brazylii, Chile, Peru, Boliwii i Kolumbii. Prowadzą działalność edukacyjną, medyczną i duszpasterską. S. Brygida Koeppen wyjechała do Chile w 1996 roku. Po 22 latach otrzymała kolejne posłanie, do Peru. Zamieszkała w Arequipie.
Opisując pracę FMM w Ameryce Południowej, wskazywała na pomoc dzieciom z ubogich rodzin oraz internat dla dziewcząt pochodzących z odległych wiosek. Możliwość zamieszkania w pobliżu szkoły pozwala im kontynuować edukację na poziomie średnim.
Siostry organizują także pomoc medyczną i socjalną w najuboższych dzielnicach. Współpracują z osobami świeckimi, które uczestniczą w życiu parafii i prowadzeniu miejscowych dzieł. We wspomnieniach opublikowanych w książce „Leon XIV. Papież na ratunek Kościołowi” s. Brygida mówiła o znaczeniu poznania historii i kultury mieszkańców. Wieloletni pobyt pozwolił jej zrozumieć środowisko, w którym pracowała. Ameryka Południowa stała się jej misyjną ojczyzną.
Nazaretanki. Nowa misja w Santiago de Chile
Wspólnota w Santiago de Chile należy do najmłodszych placówek misyjnych nazaretanek. Siostry angażują się w duszpasterstwo rodzin, pracę z młodzieżą studencką i towarzyszenie chorym. Dom zakonny znajduje się przy parafii La Asunción. Jej kościół został podpalony i zniszczony podczas protestów społecznych w październiku 2019 roku. Siostry włączyły się w życie wspólnoty, która odbudowuje swoją działalność.
Prowadzą katechezy, spotkania biblijne i zajęcia dla młodzieży. Współpracują z Wikariatem ds. Rodziny oraz uczestniczą w spotkaniach formacyjnych sieci medycznej UC Christus. W czerwcu 2026 roku wspólnotę odwiedziły przełożona generalna s. Angela Marie Mazzeo i asystentka generalna s. Alina Furczyk. Program wizyty obejmował spotkania na Papieskim Uniwersytecie Katolickim w Chile i w szpitalach UC Christus. Zgromadzenie opisało ten pobyt jako okazję do poznania rozwijającej się posługi sióstr oraz potrzeb miejscowego Kościoła.
Salezjanki. Szkoła i punkt medyczny w Amazonii
S. Marzena Kotuła pracuje w Mavaca, w wenezuelskiej części Amazonii. Misja salezjańska służy tam społeczności Yanomami. Do okolicznych wiosek dociera się rzeką. Podróż łodzią może trwać wiele dni.
Według opisu projektu Salezjańskiego Ośrodka Misyjnego szkoła podstawowa obejmuje około 150 dzieci. Misja prowadzi również punkt medyczny. Odległość od lekarza sprawia, że pomoc dostępna na miejscu ma szczególne znaczenie.
Siostry uczą kobiety krawiectwa. Powstają ubrania i moskitiery, które mogą służyć rodzinom lub zostać wymienione na potrzebne produkty. Jednym z przedsięwzięć, za które odpowiada s. Marzena, jest budowa studni i modernizacja instalacji wodnej. Projekt przewiduje pompę głębinową oraz zasilanie solarne. Ma zapewnić bezpieczną wodę szkole, wspólnocie misyjnej i mieszkańcom. W opisie potrzeb misji wskazano, że dotychczas korzystano z wody rzecznej, wymagającej uzdatniania.
We wrześniu 2026 roku s. Marzena opowiadała o tej pracy podczas spotkania z darczyńcami w Warszawie.
Franciszkanki Rodziny Maryi. Sto dwadzieścia lat w Brazylii
W 2026 roku mija 120 lat od przyjazdu pierwszych Franciszkanek Rodziny Maryi do Brazylii. Trzy siostry wysłano w 1906 roku, aby zajęły się edukacją dzieci polskich emigrantów.Rodzice pracowali przy zagospodarowywaniu ziemi, a dzieci potrzebowały opieki i szkoły. Z czasem działalność zgromadzenia objęła kolejne środowiska. Do wspólnot wstępowały Brazylijki o różnych korzeniach.
S. Anna Polanowska, która ma doświadczenie misyjne także w Kazachstanie i Republice Południowej Afryki, opowiadała o tej zmianie w rozmowie z KAI. Potomkowie emigrantów są dziś Brazylijczykami, a zadania sióstr wynikają z potrzeb współczesnych rodzin. Misjonarka wskazywała również na rozwój pracy w Amazonii, gdzie potrzebne są edukacja i wsparcie społeczności mających ograniczony dostęp do usług. Historia zgromadzenia pokazuje przejście od pomocy polskim rodzinom po wielokulturową działalność prowadzoną wspólnie z miejscowymi siostrami.
Elżbietanki. Przedszkole i świetlice w Paragwaju
W Guarambaré w Paragwaju elżbietanki prowadzą Centrum św. Elżbiety, przedszkole i świetlice dla dzieci. Uczestniczą także w duszpasterstwie parafialnym oraz formacji uczniów miejscowej szkoły.
W relacji z rozpoczęcia roku szkolnego 2026 zgromadzenie opisało spotkanie uczniów, rodziców i pracowników szkoły. Siostry podkreślały znaczenie codziennej opieki oraz troski o rozwój edukacyjny i społeczny najmłodszych. Placówki pozwalają utrzymywać regularny kontakt z rodzinami. Dzieci otrzymują wsparcie wychowawcze, uczestniczą w zajęciach i przygotowaniu religijnym. Praca szkolna łączy się z działalnością parafii.
W przedstawionych misjach dostęp do nauki zależy czasem od miejsca w internacie, a sprawne działanie szkoły od dostawy wody. Dlatego pomoc obejmuje zarówno codzienne wydatki, jak i inwestycje. Środki na nauczycieli, wyposażenie i transport pozwalają utrzymać placówki dostępne dla mieszkańców.
Sisters News Service
