Franciszek
KONTYNUUJCIE SWOJĄ MISYJNĄ DROGĘ Z NADZIEJĄ. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁ GENERALNYCH MISJONARZY I MISJONAREK MATKI BOŻEJ POCIESZENIA
Rzym, Sala Klementynska, 05 czerwca 2017 r.
Drodzy Misjonarze i Drogie Misjonarki Matki Bożej Pocieszenia!
Cieszę się, że z okazji waszych Kapituł Generalnych mogę przyjąć razem męską i żeńską gałąź rodziny zakonnej założonej przez bł. Józefa Allamano. Wszystkich was serdecznie pozdrawiam i życzę, aby obrady kapitulne przebiegały w atmosferze spokoju i uległości Duchowi Świętemu. Moje serdeczne pozdrowienia kieruję również do waszych współbraci i sióstr, którzy pracują na różnych kontynentach, często w trudnych warunkach. Zachęcam ich, aby z wielkoduszną wiernością kontynuowali swoje zaangażowanie w misję ad gentes. Chciałbym teraz przekazać wam kilka wskazówek, aby te dni przyniosły obfite owoce dobra w waszych wspólnotach i w działalności misyjnej Kościoła.
Jesteście powołani do pogłębiania własnego charyzmatu, aby z nowym zapałem podejmować dzieło ewangelizacji, uwzględniając pilne potrzeby duszpasterskie i nowe formy ubóstwa. Dziękując z radością Panu za dobro, które czynicie na świecie, chciałbym was zachęcić do starannego rozeznawania sytuacji narodów, wśród których prowadzicie działalność ewangelizacyjną. Nie ustawajcie w niesieniu pocieszenia społecznościom, które często doświadczają wielkiego ubóstwa i dotkliwego cierpienia, jak ma to miejsce na przykład w wielu regionach Afryki i Ameryki Łacińskiej. Niech konkretne sytuacje, z którymi się spotykacie, nieustannie pobudzają was do działania. Starajcie się dawać w odpowiedni sposób świadectwo miłości, którą Duch Święty rozlewa w waszych sercach (por. Rz 5, 5).
Historia waszych zgromadzeń, na którą – jak w każdej rodzinie – składają się radości i cierpienia, blaski i cienie, również w ostatnich latach była naznaczona krzyżem Chrystusa, który uczynił ją owocną. Jakże nie wspomnieć tutaj waszych współbraci i sióstr, którzy umiłowali Ewangelię miłości bardziej niż samych siebie i uwieńczyli swoją posługę misyjną ofiarą życia? Niech ich bezwarunkowy wybór życia według Ewangelii rozświetla wasze zaangażowanie misyjne i zachęca wszystkich do kontynuowania z nową wielkodusznością waszej szczególnej misji w Kościele.
Aby wypełniać tę niełatwą misję, trzeba żyć w komunii z Bogiem, coraz głębiej uświadamiając sobie miłosierdzie, którym Pan nas obdarza. O wiele ważniejsze jest uświadomienie sobie, jak bardzo jesteśmy kochani przez Boga niż tego, jak bardzo sami Go kochamy! Dobrze nam robi, gdy przede wszystkim uznajemy pierwszeństwo bezinteresownej i miłosiernej miłości Boga, a nasze zaangażowanie i wysiłki traktujemy jako odpowiedź na nią. Im bardziej jesteśmy przekonani o miłości Pana, tym mocniej do Niego przylgniemy. Bardzo potrzebujemy nieustannego odkrywania na nowo miłości i miłosierdzia Pana, aby pogłębiać naszą zażyłość z Bogiem. Osoby konsekrowane, ponieważ starają się coraz doskonalej upodabniać do Chrystusa, bardziej niż inni należą do najbliższych Boga. Są Jego domownikami, osobami żyjącymi z Nim w zażyłości, które zwracają się do Pana z pełną swobodą i naturalnością, a zarazem z zachwytem wobec cudów, których On dokonuje.
W tej perspektywie życie zakonne może stać się drogą stopniowego odkrywania na nowo Bożego miłosierdzia, pomagając naśladować cnoty Chrystusa i Jego postawy pełne człowieczeństwa, aby następnie dawać o nich świadectwo wszystkim, których spotykacie w posłudze duszpasterskiej. Umiejcie również z radością przyjmować nieustanne zachęty do odnowy i zaangażowania, płynące z rzeczywistego spotkania z Panem Jezusem, obecnym i działającym w misji przez Ducha Świętego. Pozwoli wam to aktywnie uczestniczyć w ewangelizacji na nowych areopagach, dając pierwszeństwo, nawet za cenę wyrzeczeń, otwieraniu się na sytuacje, które ze względu na szczególnie pilne potrzeby są znamienne dla naszych czasów.
Idąc za przykładem waszego błogosławionego Założyciela, nie ustawajcie w nadawaniu nowego rozmachu animacji misyjnej. To przede wszystkim wasza gorliwość apostolska będzie umacniać powierzone wam wspólnoty chrześcijańskie, zwłaszcza te niedawno powstałe. W dążeniu do podniesienia jakości posługi misyjnej trzeba położyć szczególny nacisk na kilka istotnych elementów, takich jak wrażliwość na inkulturację Ewangelii, zapewnienie współodpowiedzialności osób zaangażowanych w duszpasterstwo oraz wybór prostych i ubogich form obecności wśród ludzi. Na szczególną uwagę zasługują dialog z islamem, działania na rzecz godności kobiet i wartości rodziny, a także wrażliwość na kwestie sprawiedliwości i pokoju.
Drodzy Bracia i Siostry, kontynuujcie swoją drogę z nadzieją. Niech wasza konsekracja misyjna staje się coraz pełniej źródłem ożywiającego i uświęcającego spotkania z Jezusem i Jego miłością, która jest źródłem pocieszenia, pokoju i zbawienia dla wszystkich ludzi.
Życzę wam, aby wskazania wypracowane przez obie Kapituły Generalne pomagały waszym zgromadzeniom wielkodusznie podążać drogą wytyczoną przez Założyciela, którą z heroiczną odwagą kroczyło tak wielu współbraci i sióstr. Przyzywam niebieskiej opieki Maryi, Królowej Misji oraz bł. Józefa Allamano i z serca udzielam wam wszystkim błogosławieństwa, obejmując nim całą Rodzinę Matki Bożej Pocieszenia.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
