Benedykt XVI
«IUSTUS DOMINUS». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ KAJETAN CATANOSO ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 23 października 2005 r.
Benedykt XVI, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Bo Pan jest sprawiedliwy, kocha sprawiedliwość; ludzie prawi zobaczą Jego oblicze” (Ps 10, 7).
Kapłan Kajetan Catanoso, jako dziecko Boże, już od najmłodszych lat żył zgodnie z Ewangelią, gorliwie podążając drogą świętości i kontemplując z wiarą i miłością oblicze Chrystusa, obecnego w Najświętszej Eucharystii, w Kościele i w ubogich, którym służył z pokorą i miłością. Ten godny podziwu kapłan, którego wszyscy nazywali „ojcem”, urodził się 14 lutego 1879 roku w miejscowości Chorio di San Lorenzo, należącej do prastarej archidiecezji Reggio Calabria. Dnia 20 września 1902 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk kardynała Gennaro Portanovy. W latach 1904–1921 pełnił posługę duszpasterską w parafii Pentidattilo w Aspromonte, a w latach 1921–1940 w parafii Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny w Reggio Calabria. Był również ojcem duchownym seminarium arcybiskupiego, kapelanem zespołu szpitali oraz więzień miejskich, spowiednikiem sióstr w klasztorze Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny oraz kilku innych instytutów zakonnych, penitencjarzem w katedrze, a wreszcie założycielem Zgromadzenia Sióstr Weronik Świętego Oblicza. Wszędzie dawał przykład niezwykłych cnót kapłańskich, które praktykował gorliwie, wytrwale i z prostotą.
Dążył do świętości, upodabniając się do Chrystusa i pielęgnując synowskie nabożeństwo do Matki Bożej. Święte Oblicze Pana oświecało jego myśli, ożywiało gorliwość i nadawało kierunek jego apostolstwu. Często powtarzał: „Święte Oblicze jest moim życiem. Ono jest moją siłą”, a sam pragnął nazywać siebie „misjonarzem Świętego Oblicza”. Aby nabożeństwo do Świętego Oblicza prowadziło do prawdziwej pobożności, wyjaśniał: „Jeśli chcemy adorować prawdziwe oblicze Jezusa, a nie tylko Jego wizerunek, odnajdujemy je w Boskiej Eucharystii”.
Jego posługa kapłańska, czerpiąca siłę z liturgii, modlitwy i rozważania słowa Bożego, wyrażała się w dziełach miłości wobec dzieci, osób starszych i chorych. Mówiąc o sprawach społecznych, podkreślał: „Królestwo Boże jest królestwem miłości. Jak jednak można budować królestwo miłości tam, gdzie nie ma sprawiedliwości, wykształcenia i godnych warunków życia?”. Dlatego podczas pobytu w Pentidattilo z wielkim zaangażowaniem zorganizował szkołę wieczorową, aby zapewnić naukę młodzieży i dorosłym.
Siostrom „weronikom” ze swojego zgromadzenia powierzył następujące zadania ewangelizacyjne: „Misjonarkami Świętego Oblicza są te, które pomagają ubogim, głoszą Ewangelię dzieciom, wspierają umierających, opiekują się starszymi i chorymi kapłanami, modlą się i nie pozostawiają samego Jezusa, który z miłości przebywa w opuszczonych kościołach, zapomniany przez wszystkich”. Przypominał również siostrom: „Wasze miejsce jest tam, gdzie inni nie chcieli pójść, wśród ludzi najuboższych i najbardziej poniżanych”.
Z gorliwością i miłością troszczył się o formację duchową seminarzystów, kapłanów i wiernych. Żył w zgodzie z kapłanami diecezjalnymi i darzył wielką miłością swoich arcybiskupów, którzy wysoko go cenili, zawsze mogąc korzystać z jego pomocy i roztropności. Do końca życia pozostawał wierny Bogu, wypełniając Jego wolę i nieustannie starając się ją rozpoznawać. Bogaty w zasługi i otoczony opinią świętości, 4 kwietnia 1963 roku pobożnie zakończył ziemskie życie w domu macierzystym założonego przez siebie zgromadzenia.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczęto w Reggio Calabria w 1981 roku. W 1990 roku Nasz Poprzednik Jan Paweł II uznał, że ojciec Kajetan Catanoso praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz cnoty z nimi związane, a 4 maja 1997 roku zaliczył go do grona Błogosławionych. Tenże Nasz Poprzednik zatwierdził następnie nowy cud, który wydarzył się w 2003 roku. Dnia 24 lutego 2005 roku pomyślnie odbył się konsystorz kardynałów i biskupów. Jan Paweł II postanowił ostatecznie, że obrzęd kanonizacji Błogosławionego odbędzie się w Rzymie 23 października tego samego roku.
Dzisiaj więc, na placu Świętego Piotra, podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu Naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Józef Bilczewski, Kajetan Catanoso, Zygmunt Gorazdowski, Albert Hurtado Cruchaga i Feliks z Nikozji są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Ze wszech miar słuszne jest oddawanie czci temu wybitnemu Świętemu, który dał niezwykłe świadectwo pobożności i gorliwej działalności. Pragniemy zatem, aby jego zbawienny przykład przyniósł wielki pożytek ludziom naszych czasów, tak aby mogli dzięki niemu wyraźniej dostrzegać oblicze Chrystusa.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 23 października roku Pańskiego 2005, w pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcello Rossetti, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 4, s. 297-299
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
