Benedykt XVI
«HOC EST CORPUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH KAROLOWI DE FOUCAULD
Rzym, 13 listopada 2005 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „To jest Ciało moje, […] to jest moja Krew” (Mt 26, 26.28); „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40).
Te dwa zdania Jezusa wskazują nam drogę do świętości, którą obrał Karol de Foucauld i o której świadczył w liście do Louisa Massignona z 1 sierpnia 1916 roku: „Sądzę, że żadne słowa Ewangelii nie poruszyły mnie tak głęboko i nie odmieniły mojego życia tak bardzo jak te”.
Karol de Foucauld urodził się 15 września 1858 roku w Strasburgu. Osierocony w wieku sześciu lat, wychowywał się wraz z siostrą Marią u dziadka ze strony matki, którego śladem wybrał karierę wojskową. W młodości utracił wiarę. Choć pociągało go wygodne życie, w trudnych sytuacjach potrafił wykazać się silną wolą i wytrwałością.
Po odejściu z wojska w latach 1883–1884 odbył podróż po Maroku. Wiara, której świadectwo dawali muzułmanie, wzbudziła w nim pytanie: Czy Bóg istnieje? Poszukując prawdy, modlił się: „Boże mój, jeśli istniejesz, spraw, abym Cię poznał” (list do Henriego de Castries z 14 sierpnia 1916 roku). Po powrocie do Francji, poruszony życzliwością i serdecznością rodziny, podziwiał wiarę swoich bliskich i pragnął ją odzyskać. Dzięki pomocy ks. Huvelina w październiku 1886 roku odkrył Boga na nowo i już na zawsze: „Gdy tylko uwierzyłem, że Bóg istnieje, zrozumiałem, że nie mogę uczynić nic innego, jak tylko żyć dla Niego” (tamże).
Podróż do Ziemi Świętej pozwoliła mu odkryć swoje powołanie: naśladować Jezusa z Nazaretu i żyć tak jak On. W 1890 roku wstąpił do Zakonu Cystersów Ściślejszej Obserwancji, a 24 kwietnia tego samego roku tak przedstawił przyjacielowi Henriemu Duveyrierowi swój program życia: „Miłość Boga, miłość ludzi — oto całe moje życie i mam nadzieję, że tak będzie aż do końca”.
Pragnąc pełnić wolę Bożą, w 1897 roku opuścił zakon. Następnie przez blisko cztery lata prowadził życie pustelnicze w Nazarecie, w pobliżu klasztoru klarysek. Przez kontemplację Najświętszego Sakramentu i rozważanie Pisma Świętego pragnął spotykać Tego, który był jego umiłowanym Bratem i którego sam chciał być małym bratem.
Aby jeszcze pełniej naśladować Jezusa, postanowił przyjąć święcenia kapłańskie. Dnia 9 czerwca 1901 roku został więc wyświęcony na kapłana diecezji Viviers. Trzy miesiące później zamieszkał w Beni Abbès. Był głęboko przejęty „uniżeniem się” Boga, dzięki któremu zrozumiał w pełni apostolski charakter życia nazaretańskiego, nierozerwalnie związanego z tajemnicą Wcielenia. Swoją posługę kapłańską pragnął pełnić „z miłością, w codziennej pracy, nieustannie wpatrując się w umiłowanego Jezusa i kontemplując Go”. Noce spędzał na modlitwie i adoracji Najświętszego Sakramentu.
W 1905 roku zamieszkał w Tamanrasset, osadzie liczącej około dwudziestu namiotów, w których żyło kilka rodzin Tuaregów. Był jedynym Europejczykiem przyjętym przez tę społeczność. Na początku 1908 roku jej członkowie opiekowali się nim podczas choroby. Nie mógł tam wiele zdziałać, miał jednak możliwość przebywania wśród ludzi, do których również była skierowana Dobra Nowina. Poznawał więc zwyczaje Tuaregów, których darzył miłością, nauczył się ich języka i zdobywał wiadomości, które mogły się przydać także przyszłym misjonarzom.
Po wybuchu pierwszej wojny światowej pozostał wśród Tuaregów w Tamanrasset, gdzie 1 grudnia 1916 roku został zabity strzałem z karabinu.
Po jego śmierci liczni mężczyźni i kobiety zaczęli tworzyć różne zgromadzenia zakonne i stowarzyszenia religijne, pragnąc naśladować jego przykład i żyć zgodnie z jego nauką. W ten sposób wypełniły się słowa Pana: „Jeśli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie samo jedno, ale jeśli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12, 24).
W 1927 roku rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. W diecezji Ghardaïa na Saharze przeprowadzono zwyczajny proces informacyjny oraz dziesięć procesów rogatoryjnych. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych prawem, 25 kwietnia 2001 roku ogłoszono dekret o heroiczności cnót. Następnie 20 grudnia 2004 roku Nasz Poprzednik czcigodnej pamięci Jan Paweł II zatwierdził cud przypisywany wstawiennictwu tego Sługi Bożego. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 13 listopada 2005 roku.
Dzisiaj więc, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat José kardynał Saraiva Martins, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, na mocy którego zaliczamy do grona Błogosławionych Czcigodnego Sługę Bożego Karola de Foucauld.
„Spełniając życzenie Naszych Braci Claude Raulta, biskupa Laghouat, Camillo kardynała Ruiniego, Naszego wikariusza dla diecezji rzymskiej, oraz Gino Realego, biskupa Porto-Santa Rufina, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Karolowi de Foucauld, Marii Pii Mastenie i Marii od Krzyża Curcio przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby ich święto obchodzono corocznie: Karola de Foucauld dnia 1 grudnia, Marii Pii Masteny dnia 27 czerwca, a Marii od Krzyża Curcio dnia 4 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten wybitny człowiek, ściśle zjednoczony z Panem, całkowicie poświęcił swoje życie Jego chwale i z wielką gorliwością służył Mu w ubogich. Dał wspaniałe świadectwo pobożności i dobrych uczynków. Podziwiając jego wielką gorliwość wypływającą z miłości do Pana, pragniemy, abyśmy dzięki wstawiennictwu i przykładowi tego Błogosławionego naśladowali jego życie, łączące kontemplację z działalnością apostolską, i nie przywiązując się do spraw ziemskich, nieustannie dążyli do dóbr niebieskich.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 13 listopada roku Pańskiego 2005, w pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Angelo kard. Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII/2006, nr 9, s. 654-657
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
