Benedykt XVI
«MAIOREM HAC DILECTIONEM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH SARZE SALKAHÁZI
Rzym, 17 września 2006 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,13).
Przyjmując tę naukę Jezusa Chrystusa, Sára Salkaházi poświęciła całe swoje życie ubogim, a także ludziom odrzuconym i prześladowanym, aż w końcu dopełniła swoją ofiarę męczeństwem. Była kobietą pełną zapału, głęboko zaangażowaną w sprawy swoich czasów. Jej wewnętrzne zmagania doprowadziły ją do oddania życia Bogu dla zbawienia braci i sióstr. Jej szczególny dar ujawniał się w licznych dziełach podejmowanych z miłości oraz w umiejętności radzenia sobie w nowych sytuacjach, nad którymi potrafiła w pełni zapanować.
Urodziła się 11 maja 1899 roku w Koszycach. Już w młodości ujawniła się jako kobieta o wielkich zdolnościach, poszukująca swojego miejsca w świecie. Uzyskała dyplom nauczycielski, pracowała jako introligatorka, angażowała się w życie polityczne i działalność literacką mniejszości węgierskiej zamieszkującej te tereny. Pracowała jako dziennikarka i redaktorka czasopism, zajmując się również twórczością literacką.
W 1929 roku wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Służby Społecznej, które dwa lata wcześniej rozpoczęło działalność w Koszycach. W 1930 roku złożyła śluby czasowe, a w 1940 roku wieczyste. Na okres ślubów czasowych wybrała sobie jako dewizę jedno słowo: „Alleluja!”, natomiast przy ślubach wieczystych przyjęła słowa: „Alleluja! Oto jestem, poślij mnie!”. Wierna swoim zasadom, oddała się następnie całkowicie, duszą i ciałem, służbie „Miłości Uświęcającej”. Przez wiele lat w różnych miejscowościach rozwijała i prowadziła miejscowe dzieła charytatywne, starając się budzić w społeczeństwie wrażliwość społeczną poprzez działalność wychowawczą i dobroczynną. Prowadziła również sklep z dewocjonaliami.
W 1937 roku zrodziło się w niej pragnienie podjęcia apostolatu w Brazylii, jednak wybuch II wojny światowej uniemożliwił realizację tego zamiaru. W 1940 roku została przełożoną generalną Ruchu Katolickich Dziewcząt i Kobiet Pracujących. Zakładała domy dla młodych robotnic i organizowała różne kursy. Prowadziła także działalność dydaktyczną w Katolickim Instytucie Społecznym Kobiet. Mimo tych wszystkich zajęć nie zaniedbywała pracy pisarskiej.
Podczas II wojny światowej Zgromadzenie Sióstr Służby Społecznej przyjmowało do swoich domów osoby prześladowane. Siostra Sára również z całym oddaniem ratowała ludzkie życie. Doskonale zdawała sobie sprawę z niebezpieczeństw, na jakie narażało się zgromadzenie. Coraz bardziej jednak pragnęła ofiarować swoje życie za własną wspólnotę i współsiostry. Już 14 września 1943 roku otrzymała od przełożonych zgodę na złożenie ofiary z własnego życia.
Doświadczenie życia wśród mniejszości narodowej oraz głębokie poczucie sprawiedliwości skłaniały ją do zaangażowania wszystkich sił w ratowanie ludzi. Dzięki jej skutecznej pomocy udało się ukryć około tysiąca Żydów i ocalić ich życie. Ostatecznie jej pragnienie złożenia ofiary z siebie spełniło się 27 grudnia 1944 roku, kiedy została aresztowana przez kolaborujących z Niemcami członków Strzałokrzyżówców, wraz z kilkoma uchodźczyniami przebywającymi w domu dla robotnic w Budapeszcie, gdzie ukrywała prześladowane kobiety. Tego samego dnia wszystkie zostały zamordowane nad Dunajem, po stronie Pesztu, a ich ciała wrzucono do lodowatych wód rzeki.
Przesłanie, jakie siostra Sára pozostawia ludziom naszych czasów, jest następujące: sens życia polega na tym, aby całkowicie uczynić z niego dar, a wartość czynów mierzy się miłością, nawet jeśli kocha się z wielką żarliwością. Gorąca miłość do Boga i bliźnich pozwala bowiem człowiekowi przezwyciężyć słabości własnej natury.
Ponieważ pod rządami komunistycznymi nie można było rozpocząć procesu beatyfikacyjnego, dopiero w 1996 roku Nasz Brat, kardynał László Paskai, arcybiskup ostrzyhomsko-budapeszteński, wraz ze Zgromadzeniem Sióstr Służby Społecznej podjął starania o jego wszczęcie. Po należytym przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem w tej sprawie, 28 kwietnia 2006 roku ogłoszono dekret o jej męczeństwie.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat, kardynał Péter Erdő, arcybiskup ostrzyhomsko-budapeszteński, odczytał tekst Listu apostolskiego, na mocy którego zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Sarę Salkaházi do grona Błogosławionych.
„Spełniając życzenie Naszego Brata, kardynała Pétera Erdő, arcybiskupa ostrzyhomsko-budapeszteńskiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Sarze Salkaházi, dziewicy i męczennicy ze Zgromadzenia Sióstr Służby Społecznej, która poświęciła swoje życie ubogim i prześladowanym, przysługiwał tytuł Błogosławionej oraz aby jej święto obchodzono corocznie 11 maja, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Castel Gandolfo, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 17 września roku Pańskiego 2006, w drugim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCIX/2007, nr 5, s. 319-321
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
