Benedykt XVI
«MUNDANAS RELINQUENS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII CELINIE OD OFIAROWANIA (W ŚWIECIE: JEANNE GERMAINE CASTANG)
Rzym, 16 września 2007 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Porzucając świeckie szaty, będę prosiła Jezusa, aby oddalił od mego serca wszelką niepotrzebną myśl i obdarzył mnie duchem zakonnym; przywdziewając habit klaryski, będę prosiła mego Oblubieńca, aby napełnił mnie duchem umartwienia, wyrzeczenia i pokuty; przepasując się sznurem, będę Go błagała, aby uwolnił mnie od fałszywej wolności i związał ze sobą więzami swej świętej miłości; nakładając święty welon, będę Go pokornie prosiła, aby ukrył mnie przed spojrzeniami stworzeń. Pragnę żyć ukryta w Bogu”.
Te postanowienia, które Czcigodna Służebnica Boża Maria Celina od Ofiarowania (w świecie: Jeanne Germaine Castang) wyraziła w przeddzień swoich obłóczyn zakonnych, ukazują jej pragnienie całkowitego oddania się Panu, w wolności od wszelkich zbędnych ziemskich więzów. Rzeczywiście, wśród licznych utrapień i chorób, których doświadczyła, z ufnością powierzała się Chrystusowi, gotowa wypełniać Jego świętą wolę.
Ta wierna uczennica Odkupiciela urodziła się 23 maja 1878 roku w miejscowości Nojals we Francji. Rodzina zapewniła jej odpowiednie wychowanie chrześcijańskie. Gdy miała około czterech lat, zachorowała na chorobę Heinego-Medina, która dotknęła jej lewej nogi. Uczęszczała do szkoły prowadzonej przez Siostry św. Józefa z Aubenas. Pomimo niepełnosprawności gorliwie pomagała w pracach domowych, troszczyła się o rodzeństwo i aktywnie uczestniczyła w życiu parafii. Z powodu poważnych trudności materialnych rodzina została zmuszona do opuszczenia rodzinnego domu i przeniesienia się do miejscowości Salabert. W tych jeszcze trudniejszych okolicznościach wykazała się większą dojrzałością duchową, zachowując pogodę ducha i życzliwość wobec wszystkich. Aby pomóc swoim bliskim, chodziła po okolicy, prosząc o jałmużnę.
W 1891 roku przeszła operację stopy w szpitalu w Bordeaux, dokąd w międzyczasie się przeniosła. Podczas pobytu w szpitalu zwracała uwagę męstwem, z jakim znosiła chorobę oraz oddaniem, z jakim odpowiadała na potrzeby innych chorych, pocieszając ich i świadcząc im drobne posługi. Po opuszczeniu szpitala zamieszkała w „Refuge de Nazareth”Sióstr Jezusa i Maryi w Le Dorat, który przyjmował młode dziewczęta znajdujące się w trudnej sytuacji. W 1892 roku z radością i gorliwością przyjęła Pierwszą Komunię Świętą oraz bierzmowanie. Wstąpiła ponadto do „Córek Maryi”, pobożnego stowarzyszenia działającego przy tym ośrodku. Wyróżniała się sumiennością w wypełnianiu codziennych obowiązków, a jednocześnie dojrzewało w niej powołanie do życia konsekrowanego. Różne zgromadzenia odmawiały jej przyjęcia zarówno ze względu na młody wiek, jak i fizyczną niepełnosprawność. Pozostała więc w „Refuge de Nazareth” do ukończenia osiemnastego roku życia, zachowując w sercu postanowienie całkowitego oddania się Panu.
Wreszcie w 1896 roku została przyjęta przez siostry klaryski z klasztoru „Ave Maria” w Talence, na przedmieściach Bordeaux, które wysoko ceniły jej dobroć i uległość wobec zamysłów Pana. W tym samym roku, 12 czerwca, w uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego, rozpoczęła postulat, a 21 listopada jako nowicjuszka przywdziała habit zakonny i otrzymała imię Maria Celina od Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny. Z wielką gorliwością przeżywała czas nowicjatu, postępując drogą umartwienia i życia ukrytego. Była pełna dobroci wobec sióstr i chętnie okazywała posłuszeństwo przełożonym.
Miłość skłoniła ją do ofiarowania się Panu jako żertwa i do wyrażenia pragnienia, aby stać się „fiołkiem pokory, różą miłości, lilią czystości”. Z nieustannej modlitwy oraz nabożeństwa do Eucharystii i Maryi Dziewicy czerpała siły, aby w sposób przykładny przeżywać swoje poświęcenie Chrystusowi. Z miłością i pogodą ducha pomagała wszystkim, roztropna w udzielaniu rad, gorliwa w dobieraniu środków prowadzących do uświęcenia, sumienna w wypełnianiu swoich obowiązków i gorliwa w realizowaniu ewangelicznych postanowień. Z wyjątkowym męstwem znosiła utrapienia i wielkie cierpienia, których doświadczała już od dzieciństwa. Całe swoje życie przeżyła w niedostatku i ubóstwie, na które jednak nigdy się nie uskarżała. Pokora stanowiła zasadniczy rys jej duchowości. Zawsze ufała Bożej Opatrzności i kierowała wzrok ku dobrom niebieskim, tak że ciężko chora na gruźlicę napisała do swojej siostry: „Dzień mojej śmierci będzie dla mnie najpiękniejszym dniem”. Po złożeniu ślubów zakonnych „in articulo mortis” odeszła do domu Ojca niebieskiego 30 maja 1897 roku.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię świętości arcybiskup Bordeaux w 1909 roku rozpoczął sprawę beatyfikacji i kanonizacji, przeprowadzając proces zwyczajny. Procesy rogatoryjne odbyły się w Tournai, Besançon, Limoges i Grenoble. Po należytym przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, wobec Naszego Czcigodnego Poprzednika Piusa XII, dnia 22 stycznia 1957 roku ogłoszono dekret o cnotach teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych, praktykowanych przez Czcigodną Służebnicę Bożą w stopniu heroicznym. Następnie My sami, dekretem wydanym 16 grudnia 2006 roku, zatwierdziliśmy cud przypisywany jej wstawiennictwu. Wreszcie postanowiliśmy nadać jej tytuł Błogosławionej i zarządziliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Bordeaux 16 września następnego roku.
Dlatego dzisiaj w Bordeaux, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat José kardynał Saraiva Martins, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu apostolskiego, którym My zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Marię Celinę od Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny (w świecie: Jeanne Germaine Castang) do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Jeana-Pierre’a kardynała Ricarda, arcybiskupa Bordeaux, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Celinie od Ofiarowania (w świecie Jeanne Germaine Castang), dziewicy, profesce mniszek II Zakonu św. Franciszka (klarysek), jaśniejącemu przykładowi pokory i cierpliwości, która z radością przeżywała tajemnicę Krzyża, przysługiwał tytuł Błogosławionej oraz aby jej święto obchodzono corocznie 30 maja, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Zachęcamy zatem wszystkich wiernych, aby naśladowali cnoty tej niezwykłej kobiety, która nad wszystko przedkładała drogę Chrystusa, a przez pokorę i cierpliwość przyczyniała się do szerzenia dobra wszędzie, gdzie się znajdowała.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 16 września 2007 roku, w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CI/2009, nr 1, s. 24-27
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
