Benedykt XVI
«OMNIA VESTRA». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU STANISŁAWOWI OD JEZUSA
I MARYI PAPCZYŃSKIEMU
Rzym, 16 września 2007 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Wszystkie wasze sprawy niech się dokonują w miłości” (1 Kor 16, 14).
Słowa te Czcigodny Sługa Boży Stanisław od Jezusa i Maryi Papczyński (imię chrzcielne: Jan), założyciel Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, zwykł powtarzać swoim synom duchowym jako regułę życia chrześcijańskiego i zakonnego. Zbawcza miłość Boga w Trójcy Jedynego, rozlana w sercach ludzi przez wydarzenia paschalne i objawiona w tajemnicy Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, była niewyczerpanym źródłem siły i natchnienia dla dzieł apostolskich, które doprowadziły Sługę Bożego Stanisława od Jezusa i Maryi Papczyńskiego do założenia nowego instytutu zakonnego.
Urodził się 18 maja 1631 roku w Podegrodziu w Polsce, w licznej rodzinie chłopskiej. Rodzice nie szczędzili wysiłków ani środków, aby wychować go w duchu katolickim i zapewnić mu dobre wykształcenie. Po ukończeniu szkoły średniej i dwóch lat studiów filozoficznych, w wieku dwudziestu trzech lat, w pełni świadomy powołania do życia zakonnego, wbrew sprzeciwowi rodziców, zwłaszcza matki, wstąpił do Zakonu Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych. W nowicjacie otrzymał imię Stanisław od Jezusa i Maryi. 22 lipca 1656 roku złożył śluby zakonne, a 12 marca 1661 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Od początku, przynaglany ewangelicznym wezwaniem do doskonałości, z wielką gorliwością dążył do własnego uświęcenia oraz do uświęcenia współbraci i tych, którzy zostali powierzeni jego duszpasterskiej trosce. W krótkim czasie, zwłaszcza w Warszawie, dzięki szczególnym darom otrzymanym od Boga oraz świadectwu codziennego życia, zasłynął jako zdolny wychowawca i nauczyciel retoryki, wybitny kaznodzieja oraz mądry spowiednik, z którego posługi korzystali zarówno ubodzy, jak i bogaci oraz dostojnicy kościelni.
Gorliwie troszcząc się o życie duchowe Zakonu, który przechodził wówczas pewne przemiany, opowiadał się za zachowaniem jego pierwotnego sposobu życia. Konflikty, których doświadczył, przysporzyły mu wielu cierpień, z których zebrał obfite owoce, coraz głębiej poznając mękę Chrystusa i jednocząc się z nią. W tym samym czasie nosił w sercu myśl o nowej wspólnocie zakonnej, której „Boża wizja” została przez Ducha Świętego „wyryta w jego duszy”.
W 1669 roku poprosił o pozwolenie na opuszczenie Zakonu, które otrzymał na mocy breve apostolskiego w 1670 roku. Ze względu na swoją wielką miłość do życia konsekrowanego i pragnąc urzeczywistnić zamiar utworzenia nowej wspólnoty, w chwili otrzymania zwolnienia, wobec zgromadzonych osób, wśród których znajdował się wiceprowincjał Zakonu, odczytał Oblatio, ułożone z Bożego natchnienia na wzór ślubów zakonnych. Był to akt całkowitego oddania się Bogu Jedynemu w Trójcy oraz Maryi, Niepokalanej Matce Bożej; wyraził w nim również wolę założenia Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia.
Natychmiast przystąpił do dzieła: za zgodą biskupa poznańskiego przywdział biały habit, napisał Normę życia, w której określił ducha nowej wspólnoty, i zaczął szukać kandydatów. W 1673 roku uzyskał kościelną aprobatę pierwszego klasztoru, w 1679 roku diecezjalne zatwierdzenie Instytutu, a w 1699 roku zatwierdzenie papieskie.
W tym czasie, kontynuując rozeznawanie, Założyciel, świadomy własnego charyzmatu, nadał wspólnocie jej szczególny charakter: szerzył kult i miłość do Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, w którym dostrzegał niezwykle obfitą i zbawczą miłość Boga do człowieka; ofiarowywał za zmarłych modlitwy i własne wyrzeczenia — jak zwykł mówić — «z czystej miłości Boga», wspomagał proboszczów, a kierowany troską społeczną niósł pomoc duchową i materialną, zwłaszcza prostemu ludowi. Przekonany o powszechnym powołaniu do świętości, napisał dzieło zatytułowane Mistyczna świątynia Boga i opublikował je w 1675 roku, przedstawiając w nim wzór chrześcijańskiej świętości jako mistycznej świątyni Boga.
Już za życia był uważany przez innych za świętego, a lud powierzał jego roztropnemu osądowi i modlitwom własne cierpienia i trudne sprawy. Otoczony miłością i modlitwą swoich synów duchowych, których błogosławił i zachęcał do wierności powołaniu, 17 września 1701 roku pobożnie zasnął w Panu, wypowiadając słowa: „W ręce Twoje, Panie, powierzam ducha mego”.
Proces beatyfikacyjny Sługi Bożego rozpoczął się w diecezji poznańskiej w 1767 roku i trwał do 1769 roku. W 1775 roku proces kanoniczny został zawieszony zarówno z powodu niewielkiej liczby dokumentów dotyczących jego życia, jak i prześladowania Kościoła przez władze państwowe. Jednak wśród ludu i jego synów duchowych pamięć o jego świętości pozostawała zawsze żywa; wielu uciekało się do jego wstawiennictwa, a liczni pisarze czerpali inspirację z jego przykładu moralnego i zakonnego.
Po przezwyciężeniu trudności historycznych proces wznowiono w 1953 roku, po odrodzeniu Zgromadzenia Księży Marianów. 13 czerwca 1992 roku papież Jan Paweł II, nasz umiłowany Poprzednik, ogłosił, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Następnie 16 grudnia 2006 roku My sami poleciliśmy ogłosić dekret o cudzie przypisanym wstawiennictwu tegoż Sługi Bożego, który polegał na „niespodziewanym ponownym rozwoju ciąży po jej samoistnym przerwaniu wskutek poronienia wewnętrznego, potwierdzonego badaniem ultrasonograficznym”. Dlatego postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 16 września 2007 roku w Sanktuarium Maryjnym w Licheniu w Polsce i aby w naszym imieniu przewodniczył mu nasz Czcigodny Brat Tarcisio kard. Bertone, pełniący urząd Sekretarza Stanu.
Dzisiaj zatem w Licheniu wspomniany dostojnik kościelny, z naszego polecenia, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodnego Sługę Bożego Stanisława od Jezusa i Maryi Papczyńskiego do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Stanisława Gądeckiego, Arcybiskupa Poznańskiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Stanisławowi Papczyńskiemu, prezbiterowi, założycielowi Zgromadzenia Księży Marianów pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, który poświęcił się modlitwie wstawienniczej za zmarłych oraz chrześcijańskiemu nauczaniu ludu, przysługiwał tytuł Błogosławionego oraz aby jego święto obchodzono corocznie 18 maja, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 16 września roku Pańskiego 2007, w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS C/2008, nr 7, s. 427-429
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
