Benedykt XVI
«ET SIVE PATITUR». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII LUIZIE MERKERT
Rzym, 30 września 2007 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki” (1 Kor 12, 26).
Czcigodna Służebnica Boża Maria Luiza Merkert oddała się Chrystusowi wierną i niepodzielną miłością, dostrzegając Jego oblicze w najbardziej potrzebujących. Dlatego służyła im z gorącą miłością, tak że zasłużyła na miano „Matki wszystkich i Samarytanki Śląska”. Aby nadać swemu dziełu trwałą i nieprzerwaną formę, wraz z innymi towarzyszkami założyła nową rodzinę zakonną, Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety.
Ta uczennica Odkupiciela urodziła się 21 września 1817 roku w Nysie na Śląsku, należącej wówczas do archidiecezji wrocławskiej. Po śmierci ojca od matki otrzymała pierwsze podstawy wychowania ludzkiego i chrześcijańskiego. Następnie wraz z siostrą Matyldą uczęszczała do katolickiej szkoły dla dziewcząt. Po śmierci matki, którą opiekowała się w czasie choroby, postanowiła całkowicie poświęcić się ubogim i chorym, odwiedzając ich i niosąc im pomoc w domach. W tym dziele miłosierdzia wspierały ją siostra oraz inne towarzyszki. Od samego początku uważano je za prawdziwe zakonnice, chociaż nadal były osobami świeckimi.
W 1846 roku wraz z przyjaciółką Klarą Wolff została skierowana do Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza, aby odbyć nowicjat, i jako pielęgniarka posługiwała chorym w różnych szpitalach. Ponieważ jednak charyzmat tych zakonnic nie odpowiadał jej uzdolnieniom, w 1850 roku opuściła nowicjat. Następnie powróciła do Nysy, aby kontynuować swoje dzieło miłosierdzia, wybierając wraz z towarzyszkami św. Elżbietę Węgierską na Patronkę powstającej wspólnoty. Był to zalążek Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety, którego jest uważana za współzałożycielkę wraz z Klarą Wolff. Nowa rodzina zakonna otrzymała aprobatę biskupa, a w 1859 roku Służebnica Boża została wybrana przełożoną generalną. W następnym roku złożyła śluby czasowe, dodając do trzech ślubów ewangelicznych czwarty — służenia chorym i ubogim.
W 1871 roku Zgromadzenie otrzymało „dekret pochwalny”, a w 1887 roku ostateczne zatwierdzenie na prawie papieskim. Zostało również zatwierdzone przez władze państwowe. Służebnica Boża kierowała swoją wspólnotą z dobrocią, roztropnością i równowagą, dając siostrom i córkom duchowym przykład całkowitego oddania się Panu przez wytrwałe i radosne praktykowanie wszystkich cnót.
W nieustannej służbie miłości i w codziennym wypełnianiu swoich obowiązków znajdowała więc drogę, która pozwalała jej coraz szybciej postępować ku świętości. Mocno wierzyła w Boga i w prawdy objawione. Z ufności w Opatrzność czerpała siłę do kontynuowania apostolatu i przezwyciężania ogromnych trudności. Swoją wiarę umacniała wytrwałą modlitwą, nabożeństwem do Eucharystii, Najświętszego Serca Jezusa, Najświętszej Maryi Panny, którą uważała za wzór życia duchowego, oraz św. Elżbiety Węgierskiej. Nie szukała ludzkiej nagrody, lecz pragnęła jedynie podobać się Panu, którego zawsze stawiała na pierwszym miejscu. Dla szerzenia Jego Królestwa bez wahania posyłała siostry do pracy apostolskiej nawet w najtrudniejszych warunkach. Wyróżniała się macierzyńską troską o ubogich i swoje siostry oraz miłością, zwłaszcza w najtrudniejszych okresach dla jej ojczyzny, gdy szerzyły się wojny i epidemie.
Roztropnie prowadziła swoje córki duchowe drogami Chrystusa. Szczerze miłowała ubóstwo, a w sposobie życia była skromna i prosta. W praktykowaniu rad ewangelicznych znajdowała pomoc, aby z każdym dniem coraz ściślej jednoczyć się z Chrystusem, swoim Oblubieńcem. Nie przypisywała sobie żadnej zasługi za dokonane dzieło, a kierując się pokorą, nie wahała się prosić o jałmużnę dla ubogich.
Po życiu poświęconym gorliwej służbie Bogu i bliźnim odeszła do domu Ojca 14 listopada 1872 roku.
Ze względu na szeroko rozpowszechnioną opinię świętości biskup opolski w 1985 roku rozpoczął proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny, przeprowadzając dochodzenie diecezjalne. Po należytym dokonaniu wszystkiego, czego wymagało prawo, 20 grudnia 2004 roku, w obecności naszego czcigodnego Poprzednika Jana Pawła II, ogłoszono dekret o heroicznym praktykowaniu przez Czcigodną Służebnicę Bożą cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych. Następnie My sami, dekretem wydanym 1 czerwca 2007 roku, zatwierdziliśmy cud przypisany jej wstawiennictwu. Wreszcie postanowiliśmy nadać jej tytuł Błogosławionej i zarządziliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Nysie na Śląsku 30 września tego samego roku. Dzisiaj zatem w Nysie, z naszego polecenia, nasz Czcigodny Brat Józef kard. Saraiva Martins, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Marię Luizę Merkert do grona Błogosławionych:
“Spełniając życzenie Naszego Brata Alfonsa Nossola, Arcybiskupa-Biskupa Opolskiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Luizie Merkert, dziewicy, współzałożycielce Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety, która poświęciła swoje życie służbie chorym i najbardziej potrzebującym, przysługiwał tytuł Błogosławionej oraz aby jej święto obchodzono corocznie 14 listopada, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
W tym uroczystym obrzędzie, wobec ogromnej rzeszy wiernych, słusznie oddano publicznie szczególną cześć tej Błogosławionej, zwanej „Samarytanką Śląska”, która przykładem niezwykłej miłości do Boga i bliźniego, zwłaszcza dotkniętego cierpieniem i niedostatkiem, może w wielkiej mierze przyczynić się do tego, aby ludzie naszych czasów na nowo uwierzyli w miłość i sami stali się świadkami Boga, który ma ludzkie oblicze i który umiłował nas aż do końca.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, niech pozostanie ważne i niezmienne, teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 30 września roku Pańskiego 2007, w trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS C/2008, nr 7, s. 427-429
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
