Kardynał José Saraiva Martins CMF
PRZESŁANIE PREFEKTA KONGREGACJI SPRAW KANONIZACYJNYCH NA ZAKOŃCZENIE MSZY BEATYFIKACYJNEJ LINDALVY JUSTO DE OLIVEIRA[1]
São Salvador da Bahia, 02 grudnia 2007 r.
Było dla mnie naprawdę wielką radością móc przewodniczyć, w imieniu Ojca Świętego Benedykta XVI, uroczystemu obrzędowi beatyfikacji siostry Lindalvy, która jest pierwszą brazylijską Córką Miłosierdzia wyniesioną do chwały ołtarzy.
Pragnę wyrazić wielką radość wraz z Kościołem Bożym w São Salvador da Bahia, z Córkami Miłosierdzia z sześciu brazylijskich prowincji oraz z całym Ludem Bożym, który w tej młodej zakonnicy naszych czasów odnajdzie szczególną bliskość, ponieważ jest ona jedną z nich: żyła w faveli w północno-wschodniej Brazylii, w licznej i ubogiej rodzinie, a jej matka jest dzisiaj tutaj, pośród nas. To męczennica naszych czasów, którą należy stawiać za wzór, zwłaszcza młodym, ze względu na jej świadectwo prostoty, czystości, radości życia i oddania Chrystusowi.
W jednym ze znaczących rozdziałów adhortacji apostolskiej Sacramentum caritatis Ojciec Święty Benedykt XVI podkreślił zasadniczą więź między sprawowaniem Bożych tajemnic a świadectwem życia, między doświadczeniem spotkania z tajemnicą Boga, będącą źródłem zachwytu i wewnętrznej radości, a dynamizmem odnowionego zaangażowania, które prowadzi nas właśnie do tego, abyśmy byli „świadkami Jego miłości”. Błogosławiona Lindalva przekonuje nas dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek, że właśnie konsekwentne i pełne światła świadectwo wierzących jest „środkiem, dzięki któremu prawda o miłości Bożej dociera w historii do człowieka, zapraszając go, by dobrowolnie przyjął tę radykalną nowość” (Sacramentum caritatis, 85).
Dlatego z całą mocą rozbrzmiewa niedawne wezwanie Benedykta XVI, aby uznać za bardziej niż kiedykolwiek konieczne „ponowne ukazywanie przykładu chrześcijańskich męczenników, zarówno starożytnych, jak i współczesnych, w których życiu i świadectwie, posuniętym aż do przelania krwi, w najwyższym stopniu objawia się miłość Boga” (Orędzie do uczestników XII Sesji Publicznej Akademii Papieskich, 8 listopada 2007 r.).
Poprzez jej beatyfikację Kościół potwierdza dzisiaj krwawą ofiarę siostry Lindalvy, o której wiemy już z pewnością, że może wstawiać się za nami, abyśmy, idąc za nią, mogli podążać śladami Chrystusa razem ze św. Wincentym a Paulo i św. Ludwiką de Marillac oraz przyjąć jako własne wezwanie do podstawowych wartości życia chrześcijańskiego i konsekrowanego: bezwarunkowej i konsekwentnej miłości do Chrystusa i Jego Ewangelii, charyzmatycznego wyboru na rzecz najuboższych tej ziemi, modlitwy jako płodnego, ukrytego korzenia naszego działania, optymizmu nadziei oraz radości i spontanicznej pogody ducha, które zawsze powinny towarzyszyć naszemu świadectwu w świecie.
Kiedy ktoś zapytał ją o sekret tak wielkiej radości, błogosławiona Lindalva odpowiedziała: „Serce należy do mnie i może cierpieć, ale twarz należy do innych i powinna być uśmiechnięta”.
Życzę wszystkim i dla każdego wypraszam u Pana tę pełną radości żywotność, którą Lindalva przekazywała innym i która jest najpiękniejszym dziedzictwem pozostawionym przez nią swoim czcicielom. Niech udziela się ona także tym, którzy są obok nas, ponieważ jej korzenie sięgają stóp Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego. Wiemy bowiem dobrze, że jako dzieci Boże wszyscy jesteśmy powołani do świętości i że droga świętości jest dla każdego drogą wolności.
Z głęboką czcią mam teraz zaszczyt przekazać wam ojcowskie i apostolskie błogosławieństwo Ojca Świętego Benedykta XVI, aby towarzyszyło wszystkim na tej porywającej i wymagającej drodze ku świętości.
[1] Portal Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych www.causesanti.va nazywa to przemówienie homilią
Tłumaczenie OKM
Za: www.causesanti.va
Copyright © Dicastero delle Cause dei Santi
