Benedykt XVI
«FILI MI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUDZE BOŻEJ MARII OD NIEPOKALANEGO POCZĘCIA SALVAT Y ROMERO
Rzym, 18 września 2010 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Synu mój, nie zapomnij mego pouczenia,
twe serce niech strzeże nakazów.
Bo wiele dni i lat życia
i pełnię ci szczęścia przyniosą.
Niech miłość i wierność cię nie opuszczą” (Prz 3,1-3).
Mędrzec Izraela zachęca swego ucznia, aby zachowywał otrzymaną naukę niczym cenny skarb, z którym należy obchodzić się troskliwie, ponieważ znajdzie w nim owocny i bogaty program życia dla siebie i dla innych. Prawdziwość tego wskazania, potwierdzonego ludzkim doświadczeniem i oświeconego Bożym natchnieniem, ukazuje się wyraźnie w życiu, duchowości i dziełach Sługi Bożej Marii od Niepokalanego Poczęcia, w świecie Marii Isabel Salvat y Romero.
Sługa Boża urodziła się 20 lutego 1926 roku w Madrycie, w zamożnej rodzinie. Następnego dnia została przyniesiona do chrzcielnicy w kościele parafialnym Matki Bożej od Poczęcia, gdzie otrzymała imiona María Isabel. Atmosfera domu rodzinnego, głęboko przeniknięta duchem religijnym, a także pierwsze lata jej wychowania sprawiły, że głęboko przyswoiła sobie cnoty chrześcijańskie, które następnie roztropnie rozwijała w madryckiej szkole Matki Bożej, prowadzonej przez irlandzkie siostry, do której uczęszczała od dzieciństwa.
W 1936 roku, gdy wybuchła hiszpańska wojna domowa, rodzina przeniosła się do Portugalii, lecz dwa lata później powróciła do ojczyzny, najpierw do baskijskiego miasta San Sebastián, a następnie do Madrytu.
W tych latach María Isabel rozwijała wszystkie swoje zdolności osobiste i zdobywała wykształcenie, przygotowując się do życia towarzyskiego, do którego w środowisku klasy średniej, z której pochodziła, przywiązywano dużą wagę. Ona jednak zaczęła wyraźnie odczuwać powołanie do życia konsekrowanego i po złożeniu prośby została w 1944 roku przyjęta jako postulantka do zgromadzenia Sióstr Towarzystwa Krzyża. W następnym roku przywdziała habit zakonny i rozpoczęła nowicjat, przyjmując imię siostry Marii od Niepokalanego Poczęcia od Krzyża.
W okresie formacji wyróżniała się już wielką gorliwością, duchem ofiary i prawością życia. Szczególnie widoczne były w niej umiłowanie ubóstwa, pokorne i szczere usposobienie oraz głęboki duch posłuszeństwa. W 1947 roku złożyła śluby zakonne.
Ze względu na jej przygotowanie intelektualne i duchowe powierzono jej kierowanie kolegium w miejscowości Lopera koło Jaén, po czym pełniła inne obowiązki w Valladolid i Estepie, a także w innych domach Zgromadzenia. Następnie została mianowana przełożoną prowincjalną, później radną generalną, a wreszcie przełożoną generalną Instytutu. Za zgodą Stolicy Apostolskiej trzykrotnie wybierano ją na ten odpowiedzialny urząd, którego sprawowanie było szczególnie trudne w wymagającym okresie po Soborze Watykańskim II. Mimo to poświęciła wiele sił dostosowaniu Konstytucji Instytutu w taki sposób, aby pierwotny charyzmat został zachowany i należycie doceniony poprzez wierność Ewangelii i Magisterium Kościoła, wymiar eucharystyczny i maryjny oraz odpowiednie połączenie tradycji ze współczesną rzeczywistością Kościoła i społeczeństwa. Siostra Maria pojmowała wierność nie jako nużące powtarzanie przekazanych formuł, lecz jako skuteczne pragnienie wypełnienia zadań powierzonych jej przez Pana. We wszystkich okolicznościach zwracała się ku św. Anieli od Krzyża, Założycielce Zgromadzenia Sióstr Towarzystwa Krzyża, jako niewyczerpanemu źródłu wierności tradycji w okresie odnowy Zgromadzenia.
Ze szczególną troską dbała o stałą formację sióstr, aby w tych niepewnych latach jaśniało świadectwo ich życia; sama zaś dla wielu z nich była przykładem męstwa. Troszczyła się o rozwój powołań, a jej starania przyniosły widoczne owoce, tak że Sługa Boża mogła zakładać nowe domy zakonne w innych miejscowościach Hiszpanii i we Włoszech.
Pogodna i łagodna, rozwijała w Instytucie ducha zaufania i komunii; przede wszystkim zaś jej głęboka duchowość kierowała jej zamierzeniami i działaniem. Prowadziła intensywne życie zakonne, oparte na żywej świadomości obecności Boga; nieustannie poszukiwała Jego woli, czerpiąc z modlitwy i kontemplacji. Była zawsze gotowa odpowiadać na potrzeby innych, zwłaszcza najbardziej potrzebujących oraz podejmować problemy współczesnego społeczeństwa. Tak usilnie dążyła do doskonałości, że doszła do stałego i gorliwego praktykowania cnót ludzkich i chrześcijańskich.
Po wykryciu nowotworu w 1994 roku poddano ją operacji chirurgicznej. Z niezwykłą uległością i wielkim męstwem ducha przyjęła chorobę i jeszcze przez cztery lata wielkodusznie kontynuowała swoją posługę. W ostatnich dniach życia, im bardziej nasilało się cierpienie, tym bardziej odnawiała swoją ufność w dobroć Boga i przygotowywała się na spotkanie z Oblubieńcem.
Zmarła pobożnie 31 października 1998 roku w domu macierzystym w Sewilli. W uroczystościach pogrzebowych uczestniczyli niezliczeni kapłani, siostry zakonne i wierni, co potwierdziło opinię świętości, jaką Sługa Boża cieszyła się już za życia.
Ze względu na tę opinię w Kurii Archidiecezjalnej w Sewilli przeprowadzono od 20 lutego do 15 listopada 2004 roku proces zwyczajny, którego ważność Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zatwierdziła dekretem wydanym 2 lipca 2005 roku. Po przygotowaniu Positio 6 czerwca 2008 roku odbyło się posiedzenie szczególne Konsultorów Teologów, którzy stwierdzili, że Sługa Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Taką samą opinię wyrazili Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na sesji zwyczajnej 2 grudnia 2008 roku.
My sami, przyjmując i zatwierdzając opinię Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, poleciliśmy, aby 17 stycznia 2009 roku ogłoszono Dekret o heroiczności cnót Sługi Bożej. Do sprawy beatyfikacyjnej przedstawiono uzdrowienie dziewczynki, która wcześniej przeszła operację chirurgiczną z powodu wrodzonej choroby serca i doznała długotrwałego niedotlenieniowego uszkodzenia mózgu. Konsulta Lekarska tejże Kongregacji 1 lipca 2009 roku jednomyślnie uznała, że uzdrowienie to nastąpiło w sposób przekraczający siły i prawa natury, a Konsultorzy Teolodzy, zgromadzeni na posiedzeniu szczególnym 5 grudnia 2009 roku, przypisali to niezwykłe uzdrowienie wstawiennictwu Czcigodnej Sługi Bożej. Taką samą opinię wyrazili Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na sesji zwyczajnej 7 marca 2010 roku. Dlatego My sami poleciliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych ogłoszenie w tej sprawie Dekretu. Postanowiliśmy również, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Sewilli w Hiszpanii 18 września 2010 roku.
Dzisiaj zatem w Sewilli, z Naszego polecenia, Czcigodny Brat Nasz Angelo Amato, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, którym My zaliczamy Czcigodną Sługę Bożą Marię od Niepokalanego Poczęcia, w świecie Marię Isabel Salvat y Romero, do grona Błogosławionych:
„Spełniając życzenie Naszego Brata Juana José Asenjo Pelegriny, Arcybiskupa Metropolity Sewilli, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnej Słudze Bożej Marii od Niepokalanego Poczęcia, w świecie Marii Isabel Salvat y Romero, dziewicy, Przełożonej Generalnej zgromadzenia Sióstr Towarzystwa Krzyża, która oświecona mądrością Krzyża poświęciła swoje życie niesieniu pomocy potrzebującym i chorym oraz chrześcijańskiemu wychowaniu młodzieży, przysługiwał tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 31 października, w dniu jej narodzin dla nieba, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To, co postanowiliśmy, ma zachować moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 18 września roku Pańskiego 2010, w szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS CIV/2012, nr 5, s. 410-413
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
