Benedykt XVI
«QUAM PULCHRI». BULLA KANONIZACYJNA W KTÓREJ STANISŁAW KAZIMIERCZYK ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 17 października 2010 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„O jak są pełne wdzięku na górach nogi zwiastuna radosnej nowiny, który ogłasza pokój, zwiastuje szczęście, który obwieszcza zbawienie, który mówi do Syjonu: «Twój Bóg zaczął królować»” (Iz 52, 7).
Boża Opatrzność zwykła w każdym czasie posyłać świętych mężczyzn i święte kobiety, którzy przez przepowiadanie i świętość życia głoszą rodzajowi ludzkiemu Jego miłość. Posługa głoszenia słowa oraz cnoty bł. Stanisława Kazimierczyka, kapłana Kanoników Regularnych Laterańskich, są dla każdego z nas wspaniałym przykładem życia kapłańskiego i zakonnego oraz objawiania dobroci Boga.
Błogosławiony Stanisław urodził się w 1433 r. jako syn Macieja Sołtysa i Jadwigi, gorliwych katolików, od których na Kazimierzu, dziś znajdującym się w granicach Krakowa, otrzymał staranne wychowanie chrześcijańskie. Najpierw uczęszczał do szkoły parafialnej przy kościele Bożego Ciała, następnie uzyskał stopień naukowy z teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1456 r. wstąpił do prepozytury Kanoników Regularnych Laterańskich Najświętszego Zbawiciela, gdzie złożył śluby zakonne. Po przyjęciu święceń kapłańskich został mianowany kaznodzieją w tym samym kościele, w którym poznał podstawy wiary katolickiej, to znaczy w parafii Bożego Ciała. Następnie pełnił obowiązki lektora, mistrza nowicjuszy oraz zastępcy przełożonego wspólnoty.
Z wielką gorliwością oddawał się powierzonym mu zadaniom, prowadząc surowe i pełne umartwień życie. Wyróżniał się nabożeństwem do Męki Chrystusa, Najświętszej Maryi Panny, św. Stanisława, biskupa i męczennika, swego patrona, a przede wszystkim do Eucharystii, która stanowiła centrum jego duchowości i którą niestrudzenie ukazywał w swoim przepowiadaniu jako szczyt życia chrześcijańskiego każdego ochrzczonego. Z eucharystycznego źródła czerpał gorącą miłość do Chrystusa i bliźnich.
Wielu przychodziło do niego, pociągniętych jego szczególnym charyzmatem, który ujawniał w posłudze słowa, w sprawowaniu sakramentu pokuty i w kierownictwie duchowym. Także ubodzy i chorzy mogli korzystać z jego troskliwej opieki. Wiedza i cnota, z jakimi Stanisław służył Kościołowi i bronił go w czasie szerzenia się błędów Wiklifa i Husa, ubogaciły również w znacznym stopniu jego wspólnotę Kanoników Regularnych Laterańskich dzięki solidnej formacji, jakiej udzielał nowicjuszom, wiernie czerpiąc inspirację z reformy kanonickiej z Roudnicy z 1422 r.
Nieustanna praca i surowe życie w krótkim czasie nadwerężyły jego zdrowie. Stanisław zmarł bowiem 3 maja 1489 r. w wieku 56 lat. Jego doczesne szczątki złożono w kościele Bożego Ciała.
Sława świętości, jaką cieszył się za życia, po jego śmierci jeszcze bardziej wzrosła, przede wszystkim z powodu niezliczonych łask otrzymywanych przy jego grobie. Najbardziej widocznym i autentycznym znakiem tej opinii świętości były pielgrzymki do jego grobu, do którego przybywali bardzo liczni wierni, aby z ufnością wypraszać dla siebie i swoich bliskich pomoc oraz Boże łaski, a także litanie i hymny, które lud spontanicznie układał ku jego czci. Również w najstarszych pismach biograficznych obok jego imienia pojawiał się tytuł „błogosławiony”. Mieszkańcy Kazimierza zawsze czcili go jako swego niebieskiego patrona.
Dnia 5 lutego 1988 r. w Krakowie zakończono proces dotyczący kultu oddawanego od niepamiętnych czasów, którego ważność została uznana dekretem Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych z 11 listopada 1988 r. Pozytywne opinie wydały zarówno zebranie biegłych historyków, które odbyło się 15 stycznia 1990 r., jak i zebranie konsultorów teologów 5 czerwca 1992 r. Kardynałowie i biskupi potwierdzili te opinie w odniesieniu do heroiczności jego cnót podczas sesji zwyczajnej 1 grudnia 1992 r. Nasz Poprzednik, bł. Jan Paweł II, zezwolił Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie 21 grudnia 1992 r. Dekretu o heroiczności cnót oraz o kulcie oddawanym mu od niepamiętnych czasów.
W związku z kanonizacją Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych poddała badaniu domniemane uzdrowienie jednego oka Piotra Komorowskiego, które nastąpiło w 1617 r. i było przedmiotem dochodzenia diecezjalnego przeprowadzonego w archidiecezji krakowskiej w latach 1995-1996. Konsulta Lekarska 23 kwietnia 2009 r. uznała, że wydarzenia tego nie można wyjaśnić w świetle wiedzy medycznej. Konsultorzy teolodzy, podczas specjalnego posiedzenia 8 lipca 2009 r., wydali pozytywną opinię na temat cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Błogosławionego. W ten sam sposób orzekli również kardynałowie i biskupi podczas sesji zwyczajnej 29 września 2009 r.
My sami zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na ogłoszenie 19 grudnia 2009 r. Dekretu o cudzie. Następnie podczas Konsystorza 19 lutego 2010 r. postanowiliśmy, aby kanonizacja bł. Stanisława Kazimierczyka, kapłana Kanoników Regularnych Laterańskich, odbyła się w Rzymie 17 października 2010 r.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra podczas sprawowania świętych obrzędów wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu Naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Stanisław Kazimierczyk, Andrzej Bessette, Kandyda Maria od Jezusa Cipitria y Barriola, Maria od Krzyża MacKillop, Julia Salzano i Kamila Baptysta Varano są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali oni cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Gdy spoglądamy na życie tego wybitnego męża, który wiernie naśladował Odkupiciela ludzi także pośród rozmaitych trudności, zostajemy pobudzeni do coraz doskonalszego naśladowania Zbawiciela w codziennym życiu.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, chcemy, aby zachowało moc i ważność teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 17 października roku Pańskiego 2010, w szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
