Benedykt XVI
«DOMINE, HOMINEM». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ ALOJZY GUANELLA ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 23 października 2011 r.
Benedykt XVI, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
«Panie, nie mam człowieka, aby mnie wprowadził do sadzawki, gdy nastąpi poruszenie wody. (…) Rzekł do niego Jezus: Wstań, weź swoje łoże i chodź!» (J 5,7-8).
Błogosławiony Alojzy Guanella zawsze starał się być tam, gdzie słyszał wołanie człowieka ubogiego i mógł przyjść mu z pomocą. Taką wrażliwość pielęgnował w sobie od dzieciństwa, następnie w latach seminaryjnych i przez całe życie kapłańskie. Szczególny ślad pozostawił w jego duszy dzień Pierwszej Komunii Świętej, kiedy podczas modlitwy wydało mu się, że widzi Najświętszą Maryję Pannę, która ukazywała mu rzeszę ubogich, którym w przyszłości miał nieść pomoc. Ten znak Bożego miłosierdzia towarzyszył mu aż do ostatnich lat życia.
Błogosławiony Alojzy Guanella urodził się 19 grudnia 1842 roku w miejscowości Fraciscio, należącej do gminy Campodolcino w diecezji Como. Rodzice nauczyli go nie tylko codziennego odmawiania różańca, lecz także czytania żywotów świętych, które przez całe życie inspirowały jego działalność apostolską. Jako młody człowiek otrzymał stypendium umożliwiające mu naukę i uczęszczał do kolegium Gallio, prowadzonego przez Zakon Kleryków Regularnych z Somasca, a następnie do seminarium diecezjalnego w Como, gdzie 26 maja 1866 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Pierwszą Mszę świętą odprawił w uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa w miejscowości Prosto di Piuro w Val Chiavenna, gdzie przez rok pełnił posługę wikariusza parafialnego. W następnym roku został mianowany proboszczem w Savogno, niewielkiej parafii położonej na zboczu góry. Podczas siedmiu lat gorliwej posługi poznał Jana Bosko oraz niektórych zakonników ze Zgromadzenia Braci św. Józefa Benedykta Cottolenga w Turynie. Pragnąc bardziej wymagającego życia zakonnego, w 1875 roku, za zgodą Biskupa, udał się do Instytutu Jana Bosko i złożył śluby zakonne w Towarzystwie św. Franciszka Salezego. Powierzano mu tam odpowiedzialne zadania, między innymi funkcję rektora seminarium dla tzw. «powołań dorosłych».
Po trzech latach Biskup Como wezwał Alojzego Guanellę z powrotem do diecezji. Powrócił z pragnieniem założenia instytucji, która otoczyłaby opieką potrzebujące dzieci. Otworzył szkołę, lecz z powodu sprzeciwu władz publicznych musiał ją zamknąć. «Godzina miłosierdzia» — jak ks. Guanella zwykł nazywać czas szczególnej łaski Bożej — nadeszła, gdy Biskup zaproponował mu objęcie parafii w Pianello Lario. Istniała tam grupa młodych kobiet niosących pomoc potrzebującym. Z tej grupy zrodziło się nowe Zgromadzenie Córek Najświętszej Maryi Panny od Opatrzności.
Gorliwość i apostolska miłość bł. Alojzego sprawiły, że dzieło szybko się rozwijało i mogło rozszerzyć swoją działalność również na samo Como. Tam powstał Dom Bożej Opatrzności, który stał się później Domem Macierzystym dwóch Zgromadzeń: żeńskiego i męskiego. Pierwszym dziełem kierowała młoda siostra Klara Bosatta. Stała się ona kamieniem węgielnym nowego zgromadzenia żeńskiego; zmarła dwa lata później, a 21 kwietnia 1991 roku Nasz Poprzednik, bł. Jan Paweł II, zaliczył ją do grona Błogosławionych.
Wśród postanowień zapisanych z okazji swojej pierwszej Mszy świętej Alojzy Guanella zanotował: «Pragnę być ognistym mieczem w świętej posłudze, solą, którą należy rozsiewać wszędzie tam, gdzie zechce Opatrzność».
W Como bł. Guanella znalazł mocne oparcie w osobie Biskupa Andrzeja Karola Ferrariego, późniejszego Arcybiskupa Mediolanu, którego bł. Jan Paweł II zaliczył do grona Błogosławionych. Alojzy podjął wielkie przedsięwzięcie osuszenia bagnistego terenu u ujścia rzeki Addy, zwanego Pian di Spagna. Z pomocą «dobrych synów» — jak ks. Guanella zwykł nazywać swoich podopiecznych z niepełnosprawnościami — mogła powstać nowa placówka Nuova Olonio San Salvatore. Błogosławiony wzniósł tam sanktuarium poświęcone Najświętszej Maryi Pannie od Pracy.
Wraz ze wzrostem liczby ubogich przybywało również tych, którzy otaczali ich pomocą i miłością. W 1897 roku opracował Konstytucje Córek Najświętszej Maryi Panny od Opatrzności. Obok zgromadzenia żeńskiego ks. Guanella zgromadził także grupę kapłanów, których nazwał Sługami Miłości i wraz z którymi 24 marca 1908 roku złożył wieczyste śluby zakonne.
«Nie wolno nam spocząć, dopóki są ubodzy, którym trzeba przyjść z pomocą» — zwykł powtarzać ks. Guanella, przemierzając miejsca, w których szczególnie wyraźnie dostrzegał oznaki ubóstwa. W ten sposób obydwa zgromadzenia zakonne szybko rozprzestrzeniły się w różnych regionach Włoch, a także w sąsiedniej Szwajcarii.
W 1904 roku bł. Alojzy Guanella przybył do Rzymu, gdzie Słudzy Miłości założyli placówkę w pobliżu Monte Mario i prowadzili gospodarstwo rolne. Papież św. Pius X dostrzegł wielkość ducha ks. Guanelli, którego wysoko cenił i powierzył mu w dzielnicy Trionfale zadanie wybudowania kościoła poświęconego tajemnicy śmierci św. Józefa w dzielnicy Trionfale. Oprócz parafii bł. Alojzy założył również Pobożne Stowarzyszenie Śmierci św. Józefa, którego członkowie modlili się za umierających. Św. Pius X zechciał wpisać się do niego jako pierwszy członek. Stowarzyszenie rozwijało się bardzo szybko i w ciągu kilku miesięcy dotarło do wielu krajów.
Ożywiająca Alojzego Guanellę gorliwość misyjna skłoniła go, mimo że przekroczył już siedemdziesiąty rok życia, do udania się w grudniu 1912 roku do Stanów Zjednoczonych Ameryki, aby nieść pomoc emigrantom znajdującym się w trudnej sytuacji oraz uporządkować działalność pracujących tam sióstr.
W styczniu 1915 roku osobiście pospieszył z pomocą ofiarom trzęsienia ziemi w Abruzji. W tamtym regionie współpracował z nim ks. Aurelio Bacciarini, późniejszy Biskup, którego My sami ogłosiliśmy Czcigodnym Sługą Bożym. Podeszły wiek, przystąpienie Włoch do pierwszej wojny światowej oraz ciężar obowiązków, spotęgowany przez odejście niektórych współbraci na front, nadwerężyły zdrowie bł. Alojzego. 27 września 1915 roku w Domu Macierzystym w Como doznał paraliżu.
Ks. Orione natychmiast przybył do niego, a później zapisał w swoim dzienniku: «Trzymając mnie za rękę, powiedział: zobaczymy się w niebie». 22 października po raz ostatni przyjął Komunię Świętą z rąk Czcigodnego Sługi Bożego Aurelia Bacciariniego, wikariusza generalnego Dzieła, a następnie otrzymał sakrament namaszczenia chorych. W swoich wspomnieniach napisał: «Śmierć jest jak matka, która obejmuje swoje dziecko (…), jest aniołem, który prowadzi nas do ojczyzny». Ta matka, jaśniejąca niczym anioł, przyszła po niego o godzinie 14.15 w niedzielę 24 października 1915 roku.
Ponieważ opinia o jego świętości nie ustawała, lecz stale się umacniała, w latach 1923–1930 przed trybunałami biskupimi w Como i Mediolanie przeprowadzono proces informacyjny. 12 czerwca 1932 roku wydano Dekret zatwierdzający pisma, a 15 marca 1939 roku Czcigodny Sługa Boży papież Pius XII podpisał Dekret zezwalający na rozpoczęcie procesu apostolskiego.
6 marca 1959 roku, podczas Kongregacji Generalnej w obecności bł. Jana XXIII, rozpatrzono kwestię heroiczności cnót Sługi Bożego Alojzego Guanelli, a odpowiedni Dekret promulgowano 6 kwietnia tego samego roku. Po zachowaniu wszystkich przepisów prawa 15 czerwca 1964 roku wydano Dekret zatwierdzający dwa cuda przypisane wstawiennictwu Alojzego Guanelli. 24 października 1964 roku Nasz Poprzednik Paweł VI zaliczył go do grona Błogosławionych.
W związku z kanonizacją Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zbadała przypadek uzdrowienia młodego człowieka, który uległ bardzo ciężkiemu wypadkowi w Springfield w archidiecezji Filadelfii w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Konsulta Medyczna Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na posiedzeniu 12 listopada 2009 roku uznała uzdrowienie za niewytłumaczalne z punktu widzenia wiedzy medycznej. Konsultorzy teolodzy zgromadzeni na Kongresie Szczególnym 30 stycznia 2010 roku jednogłośnie opowiedzieli się za przypisaniem tego wydarzenia wstawiennictwu bł. Alojzego Guanelli. Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na Sesji Zwyczajnej 20 kwietnia tego samego roku uznali uzdrowienie za prawdziwy cud, który należy przypisać skutecznemu wstawiennictwu Błogosławionego.
My sami 1 lipca 2010 roku zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na promulgowanie Dekretu o cudzie. Na uroczystym Konsystorzu 19 lutego 2011 roku postanowiliśmy, że kanonizacja bł. Alojzego Guanelli odbędzie się 23 października 2011 roku.
Dzisiaj zatem, na placu św. Piotra, podczas uroczystej Mszy świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla umocnienia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, mocą władzy Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po dojrzałym namyśle i częstym wzywaniu Bożej pomocy, a także za radą wielu Naszych Braci, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Gwidon Maria Conforti, Alojzy Guanella i Bonifacja Rodríguez de Castro są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, postanawiając, aby w całym Kościele byli pobożnie czczeni jako Święci. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Postanawiamy, aby to, co zarządziliśmy niniejszym Listem, zachowało pełną moc i ważność zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 23 października roku Pańskiego 2011, w siódmym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, BENEDYKT
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti
Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
AAS CV/2013, nr 1, s. 1-5
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
