Kardynał Angelo Amato SDB
HOMILIA PREFEKTA KONGREGACJI SPRAW KANONIZACYJNYCH PODCZAS MSZY ŚWIĘTEJ BEATYFIKACYJNEJ MARII AGNIESZKI TERESY OD NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU
Meksyk, Bazylika Matki Bożej z Guadalupe, 21 kwietnia 2012 r.
Eminencjo, Księże Nuncjuszu, Ekscelencje, przedstawiciele władz kościelnych, cywilnych i wojskowych, drogie Siostry Klaryski Misjonarki od Najświętszego Sakramentu, drodzy wierni,
1. Szczególnie wzruszające jest dla mnie sprawowanie Eucharystii w tym błogosławionym miejscu, gdzie w odległym 1531 roku Najświętsza Maryja Panna z Guadalupe pozostawiła ślady raju, przemawiając do Jana Diego i sprawiając, że w cudowny sposób zakwitły zimowe róże. Objawienie Maryi na świętym wzgórzu Tepeyac było dla Meksyku i Ameryki Łacińskiej niezwykłym znakiem macierzyńskiej opieki. Od tamtej chwili Nasza Pani z Guadalupe nie przestaje obdarzać swoich dzieci łaskami i dobrodziejstwami, aby je pocieszać i umacniać na trudnej drodze życia.
Szczególną misją Maryi było prowadzenie ochrzczonych do Chrystusa Króla i sprawianie, aby wydawali spośród siebie męczenników i świętych, którzy byli heroicznymi świadkami Ewangelii życia, prawdy, sprawiedliwości i pokoju. Matka Maria Agnieszka Teresa od Najświętszego Sakramentu jest jednym z tych heroicznych świadków; wszystkie swoje naturalne i nadprzyrodzone siły oddała na służbę królestwu Chrystusa, zgodnie z hasłem: „Trzeba pilnie, aby Chrystus królował”.
Wielki obraz beatyfikacyjny z niezwykłym wyczuciem artystycznym przedstawia Naszą Panią z Guadalupe, która z uśmiechem napełnia ręce matki Marii Agnieszki różami, oznaczającymi liczne łaski duchowe, jakimi została obdarzona dla własnego uświęcenia oraz dla odważnego dzieła założenia dwóch misyjnych zgromadzeń zakonnych. To właśnie słodka Morenita przemieniła mniszkę klauzurową w gorliwą misjonarkę i głosicielkę Ewangelii. To miłość do Maryi z Guadalupe rozpaliła w jej sercu pragnienie prowadzenia całej ludzkości do Chrystusa Eucharystycznego i Jego miłosiernego Serca.
2. Dzisiejsza beatyfikacja jest kolejnym darem, jaki Ojciec Święty Benedykt XVI ofiarowuje Kościołowi i całemu narodowi meksykańskiemu. Miesiąc temu Papież przybył do tej szlachetnej ziemi i cieszył się, że może być wśród was. Przez tę wizytę pragnął uścisnąć dłoń wszystkim Meksykanom, mieszkającym zarówno w waszym kraju, jak i poza nim, aby ich umocnić i podziękować im za wierność wierze katolickiej oraz miłość do Chrystusa Króla i Kościoła.
Papież kocha waszą szlachetną ojczyznę. Przybył do niej jako pielgrzym, aby zachęcić was do trwania w nadziei. Meksykanie są narodem silnym, „narodem, który ma wartości i zasady, który wierzy w rodzinę, wolność, sprawiedliwość, demokrację i miłość do innych”. Jesteście narodem młodym, gościnnym, twórczym, religijnym, o wielkiej historii i cywilizacji. Zasługujecie na to, aby przezwyciężyć wszystkie trudności i żyć spokojnie w solidarności i zgodzie. Wizyta Ojca Świętego była umocnieniem i zachętą do budowania przyszłości pełnej pokoju, zgody i pomyślności.
Do waszego Kościoła i waszego narodu zdają się być skierowane słowa, którymi prorok Izajasz w dzisiejszej liturgii słowa wysławia Jerozolimę: „Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą” (Iz 60,1-2).
Wiara w Boga, nadzieja pokładana w Jego skutecznej Opatrzności i żarliwa miłość są promieniami tego olśniewającego słońca, którym jest niezmierzona miłość Boga, kierująca umysłami i rozgrzewająca serca, aby czyniły dobro, a nie zło, i kroczyły drogą zgody, a nie podziału.
3. Beatyfikacja matki Marii Agnieszki Teresy od Najświętszego Sakramentu jest również wyrazem uznania Kościoła dla kobiety, która w sposób wzorcowy ucieleśniła najlepsze ludzkie i duchowe cechy swojego narodu, przydając mu godności heroizmem swoich cnót i rozsiewając woń świętości, zrodzonej z głębokiej wiary, niezachwianej nadziei i ogromnej miłości.
Kim była matka Maria Agnieszka Teresa od Najświętszego Sakramentu (1904–1981)? Manuela de Jesús Arias Espinosa, która później w życiu zakonnym przyjęła imię Maria Agnieszka Teresa od Najświętszego Sakramentu, była odważną młodą kobietą. Aby móc zrealizować swoje pragnienie życia konsekrowanego, musiała opuścić Meksyk i wyjechać do Stanów Zjednoczonych. W tamtym czasie żyło się bowiem w ciągłym lęku przed prześladowaniem Kościoła. Zakonnice w kraju znajdowały się w trudnej sytuacji i nie przyjmowały kandydatek do życia konsekrowanego. Dlatego w 1929 roku Manuelita udała się do Los Angeles w Kalifornii i jako mniszka klauzurowa wstąpiła do Klarysek od Najświętszego Sakramentu w klasztorze Ave Maria.
Od razu wyróżniała się otwartym, prostym i pogodnym usposobieniem. Była ofiarna w pracy, gorliwa w modlitwie, pokorna, gotowa do wyrzeczeń i zawsze chętna do pomocy. Świadkowie procesu, mówiąc o jej pokorze, przytaczają pewne wydarzenie, które miało miejsce po powrocie klarysek do Meksyku. Siostra Maria Agnieszka, pełniąc funkcję zakrystianki, przyozdobiła ołtarz w sposób, który nie spodobał się ksieni. Ta surowo ją ukarała, nakazując jej przez trzy dni spożywać posiłki na podłodze. Błogosławiona spokojnie przyjęła upomnienie, a następnie objęła ksienię i poprosiła ją o przebaczenie. Taka postawa pokory i poddania towarzyszyła jej przez całe życie. Ksieni dostrzegła jednak budującą postawę swojej młodej siostry, widząc w niej materiał na świętą.
Później jej otwarte i dynamiczne usposobienie, właściwe życiu czynnemu, skłoniło naszą Błogosławioną do pragnienia apostolstwa, które można byłoby prowadzić także poza klasztorem, podejmując prawdziwą misję ewangelizacyjną, aby głosić orędzie Chrystusa w odległych krajach. To marzenie urzeczywistniło się w 1945 roku w Cuernavace wraz z sześcioma zakonnicami przybyłymi z klasztoru Ave Maria. Klaryski Misjonarki od Najświętszego Sakramentu łączyły życie kontemplacyjne z czynnym pod opieką Najświętszej Maryi Panny z Guadalupe. Nowe zgromadzenie szybko rozwijało się dzięki nowym powołaniom i fundacjom, nie tylko w różnych miastach Meksyku, lecz także w Japonii, Kalifornii, Teksasie, Kostaryce, Sierra Leone i Indonezji, a ponadto w Hiszpanii, Irlandii, Korei, Nigerii i we Włoszech. Z ogromną gorliwością matka Maria Agnieszka jako przełożona generalna, kierowała swoimi dziełami i córkami, najpierw z Meksyku, a później z Rzymu, gdzie zmarła w opinii świętości w 1981 roku.
4. Charyzmatem, którym żyła matka Agnieszka i który przekazała swoim uczennicom, jest misyjny zapał, realizowany przez katechezę, świadectwo, a przede wszystkim przez prawdziwą missio ad gentes. Matka Agnieszka była niestrudzoną misjonarką. W ciągu swego życia odbyła 44 podróże, w tym 19 międzykontynentalnych i 25 międzynarodowych, obejmujących 92 wizyty w różnych krajach. Osobiście towarzyszyła siostrom udającym się do odległych i nieznanych krajów. Z niezwykłą siłą sama podejmowała uciążliwe podróże pociągiem, statkiem i samolotem, aby móc przyjść z pomocą swoim siostrom misjonarkom.
Z tego powołania zrodzili się, obok Klarysek Misjonarek od Najświętszego Sakramentu, Misjonarze Chrystusa dla Kościoła Powszechnego. Do tych dwóch zgromadzeń dołącza ruch Van-Clar, skupiający świeckich, których celem jest życie świętą Ewangelią poprzez wypełnianie przyrzeczeń chrzcielnych we własnym środowisku rodzinnym, zawodowym, społecznym i kościelnym, zgodnie z hasłem: „Żyć dla Chrystusa”.
Nikt nie wątpi w wielką aktualność tego misyjnego charyzmatu. Dzisiaj w Ameryce Łacińskiej i w całym Kościele pilnie potrzebna jest ewangelizacja: zarówno głoszenie Ewangelii tym, którzy jej nie znają, jak i ponowne niesienie słowa Bożego tym, którzy o nim zapomnieli i je zaniedbali oraz żyją z dala od prawdy słowa Jezusa i zbawczych sakramentów Kościoła.
W dzisiejszej liturgii słowa św. Paweł mówi: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych — osiągniesz zbawienie” (Rz 10,9). Następnie Apostoł pyta: „Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? Jak to jest napisane: Jak piękne stopy tych, którzy zwiastują dobrą nowinę!” (Rz 10,14-15).
Kościół potrzebuje misjonarzy, a pragnieniem naszej Błogosławionej było właśnie dać Kościołowi misjonarzy Ewangelii. Wszystko to pozostaje w pełnej zgodności z wnioskami biskupów Ameryki Łacińskiej zgromadzonych na V Konferencji CELAM w Aparecida w Brazylii (2007). Według pasterzy waszego kontynentu znaki czasu domagają się rozwijania ewangelizacji, która będzie powrotem do Chrystusa, centrum chrześcijaństwa. Kościół Ameryki Łacińskiej postanowił być Kościołem misyjnym, zachęcając wiernych, aby żyli jako prawdziwi „uczniowie i misjonarze Jezusa Chrystusa, aby nasze narody miały w Nim życie”. Ten nowy impuls misyjny i ewangelizacyjny oznacza dla wszystkich, pasterzy i wiernych, zobowiązanie do wzrastania w wierze, aby być światłem świata i solą ziemi. W związku z tym Ojciec Święty Benedykt XVI napisał: „Ze szczególnym uznaniem przeczytałem słowa, które zachęcają, aby w programach duszpasterskich przyznać pierwszeństwo Eucharystii i świętowaniu dnia Pańskiego […], jak również te, które wyrażają pragnienie umocnienia formacji chrześcijańskiej wiernych w ogólności, a w szczególności osób zaangażowanych w duszpasterstwo. W tym kontekście z radością przyjąłem wiadomość o pragnieniu przeprowadzenia «Misji Kontynentalnej», którą Konferencje Episkopatów oraz poszczególne diecezje mają przestudiować i podjąć, angażując w nią wszystkie żywe siły Kościoła, tak aby, wychodząc od Chrystusa, poszukiwać Jego oblicza”.
Wobec agresywnej kultury antychrześcijańskiej i pustego relatywizmu religijnego Kościół Ameryki Łacińskiej potwierdza nowość Ewangelii, która jest głęboko zakorzeniona w historii jego narodów. Bardziej niż na strukturach biskupi skupiają uwagę na osobach, na świadectwie „nowych mężczyzn i kobiet, którzy wcielają katolicką tradycję religijną i nowość Ewangelii jako uczniowie i misjonarze Jego królestwa, twórcy nowego życia dla Ameryki Łacińskiej”.
Biskupi zachęcają, aby wpatrywać się w oblicze Chrystusa, tak aby ochrzczeni, oświeceni światłem Zmartwychwstałego, mogli patrzeć na świat i historię swoich narodów oczami paschalnymi, ukazując radość płynącą z bycia uczniami Chrystusa Króla, drogi, prawdy i życia. Ewangelia jest bowiem dobrą nowiną o godności każdej osoby ludzkiej, o bezcennej wartości życia, o nieocenionym dobru rodziny, o poszanowaniu przyrody i sprawiedliwym podziale dóbr. Nadszedł zatem czas, aby powrócić do szkoły Chrystusa i uczyć się od Niego, jak prowadzić dobre i szczęśliwe życie również na tej ziemi.
5. Wielkim darem Bożej Opatrzności jest więc dzisiejsza uroczystość, podczas której zostaje wyniesiona do chwały konsekrowana kobieta z Ameryki Łacińskiej, która poprzez swoje powołanie do świętości i misji urzeczywistniła ten misyjny program biskupów.
Nowa Błogosławiona zachęca nas wszystkich, a przede wszystkim swoje duchowe córki, aby na nowo rozpalić płomień misji, missio ad gentes, wezwania do nawrócenia i chrztu, który oczyszcza człowieka z grzechu i przyobleka go w łaskę Bożą. Klaryski Misjonarki od Najświętszego Sakramentu powinny jako pierwsze podjąć to odnowione dzieło apostolskie.
Ta misyjna ekspansja musi jednak wypływać z serca przenikniętego miłością Jezusa, który mówi nam: „Wytrwajcie w miłości mojej! […] To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem […]. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali” (J 15,9-17). Misja jest wyrazem miłości do Chrystusa i do Kościoła.
Matka Maria Agnieszka była kobietą całkowicie skupioną na miłosiernej miłości Chrystusa Eucharystycznego oraz na posłuszeństwie Kościołowi i jego pasterzom. Nauczanie Kościoła było busolą, która wyznaczała kierunek jej misyjnym zamierzeniom, pod opieką Naszej Pani z Guadalupe, Gwiazdy Ewangelizacji.
Heroizm jej wiary przejawiał się w nadziei, która była pełnym zaufaniem w opatrznościową obecność Boga. Jej wzrok był skierowany ku niebu, a serce zakotwiczone w Najświętszym Sercu Jezusa, z którego czerpała energię i apostolski zapał.
Jej niezwykle cnotliwe życie zdobił nieustanny uśmiech. W jej zapiskach znajdujemy takie postanowienie: „Uśmiech, kiedy chciałoby się okazać niezadowolenie; uśmiechać się zawsze, nawet wtedy, gdy ten uśmiech sprawia nam ból. Nie przychodzi mi to z wielkim trudem, ponieważ od początku mojego życia duchowego wiele pracowałam nad osiągnięciem tej równowagi charakteru”.
Dzisiejsza beatyfikacja jest świętem świętości, ale także świętem radości, ponieważ święci są uśmiechem Boga na naszej ziemi.
Tłumaczenie OKM
Za: www.franciscanos.org/santoral/mariainesteresa.htm?utm_source=chatgpt.com
Copyright © Dicastero delle Cause dei Santi
