Benedykt XVI
«CHRISTO CONFIXUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ CECYLII EUSEPI
Rzym, 21 kwietnia 2012 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,19-20).
Czcigodna Służebnica Boża Cecylia Eusepi, dotknięta śmiertelną chorobą młoda dziewczyna, urzeczywistniła w swoim życiu słowa Apostoła, jednocząc się z męką Chrystusa i doświadczając, „jak bardzo cierpienie staje się godne miłości i upragnione, kiedy kocha się Jezusa. Kiedy umiłujemy cierpienie, niewidzialnego towarzysza naszego życia, osiągamy prawdziwe szczęście”. Tak napisała w swoim dzienniku 23 października 1927 roku.
Urodziła się 17 lutego 1910 roku w Monte Romano koło Viterbo. Gdy miała zaledwie 45 dni, straciła ojca, który przed śmiercią powierzył ją Filippo Mannucciemu, bratu swojej żony, będącemu wówczas zarządcą majątku zwanego „La Massa”, położonego na terenie Nepi i należącego do książąt Lante della Rovere. W 1915 roku, gdy brat Cecylii, Vincenzo, został powołany do wojska, jej matka, Paolina Mannucci, wraz z córką udała się do swojego brata w Nepi. Tam 5 września tego samego roku Cecylia rozpoczęła naukę w klasztorze mniszek cysterskich, aby zdobyć podstawowe wykształcenie.
27 maja 1917 roku przyjęła sakrament bierzmowania z rąk biskupa Nepi, Sługi Bożego Alojzego Marii Olivaresa, a 2 października tego samego roku po raz pierwszy przystąpiła do Eucharystii. Wydarzenie to głęboko zapisało się w jej pamięci i powracało do niej w najtrudniejszych chwilach życia, przynosząc siłę i pociechę. 14 lutego 1922 roku, w uroczystość Siedmiu Świętych Założycieli Zakonu Sług Najświętszej Maryi Panny, przyjęła szkaplerz i pasek Trzeciego Zakonu, przyjmując imię siostry Angeli Marii. Latem tego samego roku, na polecenie lekarza, z powodu krwawień z nosa powróciła do domu, a 17 września w kościele Świętych Ptolemeusza i Romana złożyła profesję jako tercjarka Zakonu Sług Najświętszej Maryi Panny.
1 listopada 1922 roku wstąpiła do klasztoru cysterek, lecz 28 marca następnego roku opuściła go, aby poddać się leczeniu w szpitalu w Civita Castellana. Od tego momentu jej życie przybrało inny kierunek: postanowiła poświęcić się Panu w Zgromadzeniu Sióstr Mantellatek Służebnic Maryi z Pistoi. Do zgromadzenia została przyjęta 16 listopada 1923 roku, przezwyciężając sprzeciw matki i wuja Filippo.
Pierwszy rok przygotowania do zawodu nauczycielskiego odbyła w Zadarze w Dalmacji, drugi zaś w Pistoi. W uroczystość Narodzenia Pańskiego 1925 roku oddała swoje życie Jezusowi jako „piłeczkę” w rękach Boga, jak nauczyła się z Dziejów duszy św. Teresy od Dzieciątka Jezus, którą uważała za swoją mistrzynię życia duchowego. Dotknięta śmiertelną chorobą w sierpniu 1926 roku została zmuszona do powrotu do majątku „La Massa”. Ponieważ, niestety, nie mogła chodzić do kościoła, aby przyjmować Eucharystię, spotkała o. Gabriela Roschiniego, który dwa razy w tygodniu przynosił jej Komunię Świętą i udzielał sakramentu pojednania. Za jego radą w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w 1926 roku złożyła prywatne śluby wieczyste.
Za radą kard. Alexisa Lépiciera OSM w 1927 roku zaczęła prowadzić dziennik. Opisała w nim swój duchowy rozwój dokonujący się poprzez cierpienia choroby, oszczerstwa kierowane przeciwko niej i jej rodzinie oraz inne osobiste doświadczenia. Oparciem na tej trudnej drodze był dla niej Jezus Eucharystyczny, jej „skarb”, natomiast Najświętsza Maryja Panna stojąca pod krzyżem była jej „sercem”. W ciągu zaledwie kilku lat osiągnęła wysoki stopień świętości, szybko postępując drogami wiary, nadziei i miłości oraz ofiarując swoje życie dla dobra dusz i Kościoła. 1 października 1928 roku, mając na ustach pieśń z dnia Pierwszej Komunii „morir d’amore” — „umrzeć z miłości” — Cecylia zakończyła ziemskie życie i odeszła do nieba.
Opinia świętości, która towarzyszyła jej pełnemu wyrzeczeń życiu, sprawiła, że 5 października 1942 roku biskup Nepi rozpoczął proces informacyjny w sprawie beatyfikacji. W 1957 roku rozpoczęto proces apostolski, najpierw w Lukce, a w następnym roku w Nepi; trwał on do 6 lutego 1960 roku. Jego ważność prawną Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych potwierdziła dekretem z 12 lipca 1963 roku. 24 lutego 1987 roku konsultorzy teolodzy, zgromadzeni na kongresie szczególnym, opowiedzieli się za heroicznością cnót, a taki sam osąd wydali Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na sesji zwyczajnej 12 maja 1987 roku, po wysłuchaniu relatora sprawy, Czcigodnego Brata Antonio Mauro, arcybiskupa tytularnego Tagasty.
Następnie przedstawiono domniemane cudowne uzdrowienie, które konsultorzy medyczni Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych 1 października 2009 roku uznali za niewytłumaczalne z naukowego punktu widzenia. Konsultorzy teolodzy na kongresie szczególnym 12 grudnia tego samego roku uznali ten przypadek za prawdziwy cud. Tak samo orzekli Kardynałowie i Biskupi zgromadzeni na sesji zwyczajnej 4 maja 2010 roku, po wysłuchaniu relatora sprawy, Czcigodnego Brata Giovanniego Paola Benotta, Arcybiskupa Pizy. My zaś zezwoliliśmy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych na wydanie 1 lipca 2010 roku dekretu o cudzie i postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Nepi 17 czerwca 2012 roku.
Dzisiaj zatem, z Naszego polecenia, Nasz Czcigodny Brat Angelo Kardynał Świętego Kościoła Rzymskiego Amato, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, odczytał tekst Listu Apostolskiego, w którym zaliczamy Czcigodną Służebnicę Bożą Cecylię Eusepi do grona Błogosławionych:
„My, spełniając pragnienie Naszego Brata Romano Rossiego, Biskupa Civita Castellana, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, mocą Naszej władzy apostolskiej zezwalamy, aby Czcigodna Służebnica Boża Cecylia Eusepi, dziewica z Trzeciego Zakonu Świeckiego Sług Maryi, wierna uczennica Krzyża, świadek szczególnej miłości Chrystusa do najmniejszych, odtąd nosiła tytuł Błogosławionej i aby jej święto obchodzono corocznie 17 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna kobieta dała wspaniałe świadectwo pobożności i gorliwej działalności, całkowicie poświęcając swoje życie Bogu i trudząc się z miłości do Chrystusa i Kościoła.
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, ma zachować moc teraz i w przyszłości. Niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 21 kwietnia roku Pańskiego 2012, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Tarcisio kard. Bertone
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: AAS CVI/2014, nr 3, s. 258-260
Copyright © Konferencja Episkopatu Polski
