Benedykt XVI
NIECH BÓG UDZIELI WAM ODWAGI, JAKĄ MIAŁ ŚW. JAKUB. PRZEMÓWIENIE DO DUCHOWIEŃSTWA I OSÓB KONSEKROWANYCH W KATEDRZE W SANTIAGO DE COMPOSTELA
Santiago de Compostela, 06 listopada 2010 r.
Czcigodni Księża Kardynałowie,
Drodzy Bracia w biskupstwie,
Szanowne Władze,
Drodzy kapłani, seminarzyści, zakonnicy i siostry zakonne,
Drodzy Bracia i Siostry,
Drodzy Przyjaciele!
Dziękuję arcybiskupowi Santiago de Compostela, księdzu arcybiskupowi Juliánowi Barrio Barrio, za życzliwe słowa, które przed chwilą do mnie skierował. Z radością na nie odpowiadam, pozdrawiając wszystkich serdecznie w Panu i dziękując za waszą obecność w tym tak ważnym miejscu.
Odbycie pielgrzymki nie oznacza jedynie odwiedzenia jakiegoś miejsca, aby podziwiać jego skarby przyrody, sztuki czy historii. Pielgrzymować oznacza raczej wyjść od siebie samych, aby spotkać Boga tam, gdzie się objawił, gdzie Jego łaska zajaśniała szczególnym blaskiem i wydała obfite owoce nawrócenia oraz świętości wśród wierzących. Chrześcijanie udawali się najpierw z pielgrzymką do miejsc związanych z męką, śmiercią i zmartwychwstaniem Pana w Ziemi Świętej. Następnie pielgrzymowali do Rzymu, miasta męczeństwa Piotra i Pawła, a także do Santiago de Compostela, które, związane z pamięcią o św. Jakubie, przyjmowało pielgrzymów z całego świata, pragnących umocnić swojego ducha świadectwem wiary i miłości Apostoła.
W tym Jakubowym Roku Świętym również ja jako Następca Piotra, zapragnąłem przybyć z pielgrzymką do katedry „Señor Santiago”, która przygotowuje się do obchodów osiemsetnej rocznicy swojej konsekracji, aby umocnić waszą wiarę i ożywić waszą nadzieję oraz powierzyć wstawiennictwu Apostoła wasze pragnienia, trudy i dzieła podejmowane dla Ewangelii. Obejmując z czcią jego czcigodny wizerunek, modliłem się także za wszystkie dzieci Kościoła, który ma swoje źródło w tajemnicy komunii, jaką jest sam Bóg. Przez wiarę zostajemy wprowadzeni w tajemnicę miłości, którą jest Trójca Przenajświętsza. Można powiedzieć, że zostajemy objęci przez Boga i przemienieni Jego miłością. Kościół jest właśnie tym Bożym objęciem, w którym ludzie uczą się również obejmować swoich braci, odkrywając w nich obraz i podobieństwo Boże, stanowiące najgłębszą prawdę o ich istnieniu i będące źródłem prawdziwej wolności.
Między prawdą a wolnością istnieje ścisły i konieczny związek. Uczciwe poszukiwanie prawdy i dążenie do niej stanowi warunek autentycznej wolności. Jedno nie może istnieć bez drugiego. Kościół, pragnąc ze wszystkich sił służyć osobie ludzkiej i jej godności, służy zarówno prawdzie, jak i wolności. Nie może z nich zrezygnować, ponieważ chodzi o samego człowieka; przynagla go bowiem miłość do człowieka, „który jest jedynym na ziemi stworzeniem, którego Bóg chciał dla niego samego” (Gaudium et spes, 24), a bez tego dążenia do prawdy, sprawiedliwości i wolności człowiek zagubiłby samego siebie.
Pozwólcie, że z Santiago de Compostela, duchowego serca Galicji, a zarazem szkoły uniwersalizmu nieznającego granic, zachęcę wszystkich wiernych tej drogiej Archidiecezji oraz wszystkich wiernych Kościoła w Hiszpanii, aby żyli oświeceni prawdą Chrystusa, wyznając wiarę z radością, konsekwencją i prostotą — w domu, w pracy oraz w zaangażowaniu obywatelskim.
Niech radość z tego, że jesteście umiłowanymi dziećmi Boga, pobudza was również do coraz głębszej miłości do Kościoła i do współpracy z nim w dziele niesienia Chrystusa wszystkim ludziom. Proście Pana żniwa, aby wielu młodych poświęciło się tej misji w posłudze kapłańskiej i w życiu konsekrowanym. Dzisiaj, tak jak zawsze, warto poświęcić całe życie, aby głosić nowość Ewangelii.
Nie chcę zakończyć, nie wyrażając wcześniej uznania i wdzięczności wszystkim katolikom hiszpańskim za wielkoduszność, z jaką wspierają liczne dzieła miłosierdzia i rozwoju człowieka. Nie ustawajcie w podtrzymywaniu tych dzieł, które służą całemu społeczeństwu, a których skuteczność ujawniła się w sposób szczególny podczas obecnego kryzysu gospodarczego, jak również w obliczu poważnych klęsk żywiołowych, które dotknęły różne kraje.
Z tymi uczuciami modlę się do Najwyższego, aby udzielił wszystkim odwagi, jaką miał św. Jakub, gdy dawał świadectwo Chrystusowi Zmartwychwstałemu, abyście wytrwali wiernie na drogach świętości i oddawali swoje siły dla chwały Boga oraz dobra najbardziej opuszczonych braci i sióstr.
Bardzo dziękuję.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
