Franciszek
MIŁOSIERDZIE JEST „OBLICZEM” CHRYSTUSA. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZGROMADZENIA KSIĘŻY NAJŚWIĘTSZEGO SERCA JEZUSOWEGO (SERCANÓW)
Rzym, Sala Konsystorza, 05 czerwca 2015 r.
Drodzy Księża Najświętszego Serca Jezusowego!
Z radością witam was z okazji Kapituły Generalnej, która jest szczególną sposobnością do pogłębienia życia waszej rodziny zakonnej i jej rozwoju. Korzystam również z okazji, aby złożyć nowemu przełożonemu generalnemu, o. Heinerowi Wilmerowi, życzenia z okazji podjęcia zadania, które powierzyli mu współbracia, obdarzając go swoim zaufaniem. Za waszym pośrednictwem pozdrawiam wszystkich sercanów, którzy pracują w różnych częściach świata, często w trudnych warunkach, i zachęcam ich, aby z wielkoduszną wiernością kontynuowali swoją działalność apostolską. Podczas obrad kapituły skupiliście swoją refleksję na wspólnocie powołanej do życia w pojednaniu, aby mogła dzielić się życiem i Ewangelią ze wszystkimi, zwłaszcza z ludźmi zepchniętymi na margines. Stąd temat waszej Kapituły: „Miłosierni, we wspólnocie, z ubogimi”. Chciałbym zatem przedstawić wam kilka wskazówek dotyczących waszej działalności duszpasterskiej.
„Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5, 7). Życie zakonne określa się jako życie w pełni ewangeliczne, ponieważ jest ono konkretną realizacją błogosławieństw. Dlatego jako zakonnicy jesteście powołani do okazywania miłosierdzia. Chodzi przede wszystkim o życie w głębokiej jedności z Bogiem poprzez modlitwę, rozważanie Pisma Świętego i sprawowanie Eucharystii, aby całe nasze życie stawało się drogą wzrastania w Bożym miłosierdziu. W miarę jak uświadamiamy sobie bezinteresowną miłość Pana i przyjmujemy ją do naszych serc, wzrastają również nasza czułość, zrozumienie i dobroć wobec ludzi, którzy są blisko nas. Dążenie do odnowy waszego Zgromadzenia i jego misji w świecie musi obejmować także pełną miłości troskę o sytuację każdego zakonnika, aby jego konsekracja stawała się coraz bardziej źródłem ożywiającego i uświęcającego spotkania z Jezusem, którego przebite Serce jest źródłem pocieszenia, pokoju i zbawienia dla wszystkich ludzi.
Życie zakonne polega na wspólnocie ludzi wierzących, którzy czują się kochani przez Boga i starają się Go kochać. Właśnie w tym wspólnym dążeniu możecie odnaleźć najgłębszą podstawę waszej duchowej jedności. W doświadczeniu Bożego miłosierdzia i Jego miłości znajdziecie również to, co zapewnia zgodę w waszych wspólnotach. Wymaga to coraz pełniejszego doceniania miłosierdzia, jakie okazują wam współbracia oraz dzielenia się z nimi bogactwem własnego miłosierdzia. W tym wszystkim przykładem i pomocą jest dla was świadectwo założyciela, wielkiego apostoła Najświętszego Serca Jezusowego.
Miłosierdzie jest słowem, które streszcza Ewangelię. Możemy powiedzieć, że jest „obliczem” Chrystusa, tym obliczem, które ukazywał, kiedy wychodził na spotkanie wszystkim, uzdrawiał chorych, zasiadał do stołu z grzesznikami, a przede wszystkim wtedy, gdy przybity do krzyża przebaczył. Tam właśnie widzimy oblicze Bożego miłosierdzia. Pan powołuje was, abyście byli „kanałami”, przez które ta miłość dociera przede wszystkim do ludzi najbardziej opuszczonych i najuboższych, którzy zajmują szczególne miejsce w Jego oczach. Niech sytuacje ludzkiej słabości i ubóstwa, z którymi się spotykacie, nieustannie pobudzają was do refleksji i działania. Starajcie się dawać w odpowiedni sposób świadectwo miłości, którą Duch Święty wlewa w wasze serca (por. Rz 5, 5). Niech miłosierdzie, którym kierujecie się w swoim postępowaniu, pozwala wam szybko odpowiadać na aktualne potrzeby i aktywnie uczestniczyć w ewangelizacji na nowych areopagach. Szczególną troską otaczajcie, nawet jeśli wymagałoby to ofiar, ludzi znajdujących się w skrajnie trudnych sytuacjach, które są efektem bolączek współczesnego społeczeństwa.
Historia waszego Zgromadzenia została naznaczona i ubogacona świadectwem wielu współbraci, którzy wielkodusznie poświęcili swoje życie służbie Ewangelii, żyjąc w posłusznej jedności z pasterzami Kościoła, z sercem niepodzielnie oddanym Chrystusowi i w duchu ubóstwa. Niech ich ewangeliczny wybór oświeca waszą działalność misyjną i zachęca do kontynuowania z nowym zapałem apostolskim szczególnej misji, jaką pełnicie w Kościele. Idąc śladami tych świadków, będziecie mogli nadać nowy impuls animacji misyjnej w różnych środowiskach, w których jesteście obecni.
Pragnę, aby wskazania wypracowane przez Kapitułę Generalną pomagały Zgromadzeniu wielkodusznie kontynuować drogę wytyczoną przez założyciela. Z tymi uczuciami, przyzywając niebieskiej opieki Maryi Dziewicy, z serca udzielam wam wszystkim oraz całej rodzinie sercańskiej specjalnego Błogosławieństwa Apostolskiego.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
