Franciszek
PRZYWIĄZUJCIE WIELKĄ WAGĘ DO ROZWAŻANIA SŁOWA BOŻEGO. PRZEMÓWIENIE DO UCZESTNIKÓW KAPITUŁY GENERALNEJ ZAKONU CYSTERSÓW ŚCIŚLEJSZEJ OBSERWANCJI (TRAPISTÓW)
Rzym, Sala Klementynska, 23 września 2017 r.
Drodzy Bracia i Siostry!
Z radością witam was z okazji Kapituły Generalnej. Dziękuję każdemu z was za tę wizytę, poczynając od opata generalnego, który przemawiał w imieniu wszystkich, przedstawiając również cel i zadania waszego zgromadzenia. Za waszym pośrednictwem pragnę serdecznie pozdrowić współbraci i siostry z waszych klasztorów rozsianych po różnych krajach. Myślą i sercem przenoszę się do waszych cichych krużganków, skąd nieustannie wznosi się modlitwa za Kościół i świat. Dziękuję Panu za niezastąpioną obecność wspólnot monastycznych, które stanowią duchowe bogactwo i nieustannie przypominają o potrzebie szukania przede wszystkim „tego, co w górze”, aby zachować właściwy stosunek do rzeczywistości ziemskiej.
W tych dniach refleksji i wymiany doświadczeń jesteście wezwani do określenia celów i dróg, które pozwolą wam coraz autentyczniej przeżywać wasze powołanie i konsekrację, z uwzględnieniem wymagań obecnych czasów, abyście byli świadkami wytrwałej modlitwy, prostoty życia i jedności w miłości.
Wasze życie kontemplacyjne charakteryzuje wytrwała modlitwa, będąca wyrazem waszej miłości do Boga i odzwierciedleniem miłości obejmującej całą ludzkość. Idąc za przykładem św. Benedykta, niczego nie przedkładacie nad opus Dei. Zachęcam was, abyście przywiązywali wielką wagę do rozważania Słowa Bożego, zwłaszcza do lectio divina, które jest źródłem modlitwy i szkołą kontemplacji. Życie kontemplacyjne wymaga wiernego i wytrwałego podążania drogą, na której stajecie się ludźmi modlitwy, coraz bardziej przenikniętymi miłością do Pana i przemienionymi w Jego przyjaciół. Chodzi o to, abyście nie byli „zawodowcami” – w negatywnym znaczeniu tego słowa – lecz ludźmi zakochanymi w modlitwie. Wierność zewnętrznym praktykom i przepisom, które regulują modlitwę i wyznaczają jej rytm, nie powinna być traktowana jako cel, lecz jako środek pomagający pogłębiać osobistą więź z Bogiem. W ten sposób stajecie się nauczycielami i świadkami, którzy składają Bogu ofiarę uwielbienia i wstawiają się za potrzebami ludu oraz o jego zbawienie. Jednocześnie wasze klasztory pozostają szczególnymi miejscami, w których można odnaleźć prawdziwy pokój i autentyczne szczęście, jakie może dać tylko Bóg, nasza niezawodna ucieczka.
Od samych początków cystersi ściślejszej obserwancji odznaczali się wielką prostotą życia, przekonani, że pomaga ona skupić się na tym, co najważniejsze, i łatwiej osiągnąć radość oblubieńczego spotkania z Chrystusem. Ta prostota duchowa i codziennego życia zachowuje pełną wartość świadectwa we współczesnej kulturze, która zbyt często rozbudza pragnienie dóbr przemijających i złudnych rajów, jakie obiecują sztuczne środki odurzające.
Taki styl życia sprzyja również waszym relacjom zarówno wewnątrz klasztoru, jak i poza nim. Nie żyjecie jak pustelnicy we wspólnocie, lecz jak cenobici na szczególnej pustyni. Bóg objawia się zarówno w waszej osobistej samotności, jak i w solidarności łączącej was z członkami wspólnoty. Żyjecie w samotności i oddzieleniu od świata, aby wchodzić na drogę zażyłości z Bogiem. Jednocześnie jesteście powołani, aby ukazywać to doświadczenie duchowe innym braciom i siostrom oraz dzielić się nim z innymi, zachowując stałą równowagę między osobistą kontemplacją, uczestnictwem w liturgii Kościoła i przyjmowaniem tych, którzy szukają chwil ciszy, aby poznać, czym jest życie z Bogiem. Wasz zakon, podobnie jak każdy instytut zakonny, jest darem Boga dla Kościoła. Dlatego powinien być głęboko zakorzeniony w komunii Kościoła. Zachęcam was, abyście byli wiarygodnymi świadkami poszukiwania Boga, szkołą modlitwy i szkołą miłości dla wszystkich.
“Carta di carità”, dokument określający zasady waszego powołania, zatwierdzonego przez Kościół, wskazuje istotne cechy Kapituły Generalnej, która ma być znakiem jedności w miłości dla całego zakonu. Ta jedność w miłości jest wzorem dla każdej rodziny zakonnej powołanej do bliższego naśladowania Chrystusa we wspólnocie. Wyraża się ona przede wszystkim w poszczególnych wspólnotach monastycznych, w atmosferze prawdziwego i serdecznego braterstwa, zgodnie ze słowami Psalmu: „Oto jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają razem” (Ps 133, 1). W tym kontekście niezmiennie aktualne pozostaje wezwanie św. Benedykta: „Niech nikt nie doznaje niepokoju ani smutku w domu Bożym”.
Jedność w miłości wyraża się również w wierności dziedzictwu duchowemu, czyli tożsamości waszego zakonu. Kapituła Generalna jest pod tym względem odpowiednią okazją, aby w atmosferze dialogu i wzajemnego słuchania odnowić jedność dążeń w poszukiwaniu woli Bożej. Zachęcam was, abyście spokojnie i szczerze zastanowili się nad jakością świadectwa waszego życia, nad dynamiczną wiernością charyzmatowi, nad tym, jak jest on przeżywany zarówno przez wasze wspólnoty monastyczne, jak i przez poszczególnych mnichów i mniszki. Troska o zachowanie charyzmatu jest bowiem jednym z głównych zadań Kapituły Generalnej. Jest ona żywym doświadczeniem teraźniejszości, które łączy wdzięczną pamięć o przeszłości z perspektywą przyszłości pełnej nadziei.
W swoich dziejach wasz zakon przeżywał czasy łaski i chwile trudności. Zawsze jednak trwał wiernie w naśladowaniu Chrystusa, mając na celu chwałę Bożą i dobro ludzi. W świetle tej tradycji duchowej możecie spojrzeć na obecną sytuację zakonu, dostrzegając jej blaski i cienie oraz z odwagą, otwierając się na nowość Ducha Świętego, odkrywać nowe możliwości i okazje do dawania świadectwa waszemu charyzmatowi w dzisiejszym Kościele i społeczeństwie.
Pragnę, aby to świadectwo stawało się jeszcze bardziej wymowne dzięki coraz lepszej i spójnej współpracy między poszczególnymi gałęziami zakonu.
Niech Maryja Dziewica, Matka Boga i Kościoła, wzór wszelkiego życia konsekrowanego, towarzyszy swoim macierzyńskim wstawiennictwem obradom waszej kapituły i drodze całego zakonu. Z tymi życzeniami, prosząc was o modlitwę za mnie, udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego, którym obejmuję wszystkich mnichów i mniszki z waszych wspólnot. Dziękuję.
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana
